II SO/Op 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie skargi konstytucyjnej postanawia: odrzucić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

T. R. wniósł w dniu 25 kwietnia 2014 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo z prośbą o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z Konstytucją RP, jak również z art. 6 i art. 13 sporządzonej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie - Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwestii naruszenia jego prawa do skutecznego odwoływania się oraz kompetencji gmin do wydawania uchwał i ich prawidłowości, szczególnie odnośnie dodatku mieszkaniowego. Wniósł też o zbadanie, czy zakres udzielanej mu pomocy społecznej oraz sposób świadczenia pomocy prawnej przez pełnomocników ustanawianych dla niego przez sąd z urzędu - są zgodne z Konstytucją RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek T. R. o przyznanie prawa pomocy do wniesienia skargi konstytucyjnej nie może być rozpoznany przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy, uregulowane w art. 246-263 P.p.s.a., dotyczy wyłącznie postępowania przed sądami administracyjnymi (wojewódzkim sądem administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Skoro więc obowiązująca ustawa P.p.s.a. nie przewiduje możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania danego podmiotu w postępowaniu innym niż sądowoadministracyjne, ani też dla podjęcia w imieniu tego podmiotu czynności prowadzących do inicjowania postępowania innego niż sądowoadministracyjne, to brak jest możliwości uwzględnienia przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując na odmienność postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, które są odrębnymi procedurami przed dwoma różnymi organami władzy sądowniczej (por. postanowienia NSA: z 22 października 2013 r., I OZ 984/13, LEX nr 1397295 oraz z 24 kwietnia 2014 r., II FZ 298/14, zamieszczone na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 48 ust. 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r., nr 102, poz. 643, z późn. zm.), w razie niemożności poniesienia kosztów pomocy prawnej, skarżący może zwrócić się do sądu rejonowego jego miejsca zamieszkania o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego. Sądy administracyjne nie są zatem właściwe do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie wniesienia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, natomiast stosownie do treści art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z tych względów wniosek złożony przez T. R. należało odrzucić, stąd orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.