II SO/Lu 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. W. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi p o s t a n a w i a I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

J. W. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący) złożył w dniu 11 maja 2026 r. wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta (dalej także jako organ) grzywny za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został złożony w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 9 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł za pośrednictwem organu skargę (datowaną na 8 kwietnia 2026 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (wniosek z 28 grudnia 2022 r.). Korespondencja zawierająca skargę wpłynęła do organu w dniu 10 kwietnia 2026 r. Pismem z 11 maja 2026 r. (data wpływu do Sądu 13 maja 2026 r.) skarżący złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W dniu 15 maja 2026 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) organ przekazał przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą następnie zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Lu 126/26. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, organ wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarga jest niezasadna, z uwagi na okoliczność, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego jeszcze w 2022 r. Ponadto w ocenie organu – pomimo licznych wniosków i skarg składanych przez skarżącego, które znacząco utrudniają bieżące funkcjonowanie urzędu – przedmiotowe skargi zostały przekazane do Sądu bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie zasługuje na uwzględnienie. Pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, którą doręczono w dniu 10 kwietnia 2026 r. Stosownie do przywołanych wyżej art. 54 § 2 p.p.s. i art. 21 pkt 1 u.d.i.p., skarga, wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę powinna zostać przekazana do sądu do dnia 25 kwietnia 2026 r., przy czym mając na uwadze, że był to dzień ustawowo wolny od pracy (sobota), termin ten upływał w dniu 27 kwietnia 2026 r. Organ przekazał sprawę do sądu dopiero w dniu 15 maja 2026 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SAB/Lu 126/26), a zatem 14 dni po upływie ustawowego terminu. Argumentacja organu podniesiona w piśmie z 5 czerwca 2026 r. nie usprawiedliwia opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Z argumentacji tej wynika jedynie, że skarżący składa znaczną liczbę wniosków, które w ocenie organu nie powinny być rozpatrywane na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczność ta pozostaje jednak irrelewantna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto organ wskazał, że realizacja wniosków skarżącego w ustawowym terminie nie była możliwa z przyczyn obiektywnych. Urząd dysponuje ograniczonymi zasobami kadrowymi (zatrudnia jedynie kilkunastu pracowników), a znaczny wpływ wniosków skarżącego utrudnia bieżący tok pracy organu i uniemożliwiła terminowe podjęcie wszystkich czynności. Okoliczności te są istotne dla rozpoznania sprawy dotyczącej skargi na bezczynność, ale nie mają żadnego znaczenia w perspektywie obowiązku organu przekazania skargi do sądu w ustawowym terminie. Niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji wniesienia skargi, organ ma bezwzględny obowiązek przekazania tej skargi (wraz z aktami i odpowiedzią) w terminie ustawowym, wynoszącym w tym przypadku 15 dni. Naruszenie tego obowiązku uzasadnia wymierzenie grzywny, na wniosek skarżącego. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. przykładowo postanowienia NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; z 12 lutego 2014 r., I OZ 72/14; z 6 marca 2014 r., I OZ 141/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ma służyć nie tylko zmuszeniu organu do wykonania ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu, ale także napiętnowania już popełnionych zaniedbań w tym zakresie, tak aby nie powtarzały się one w przyszłości. W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw orzekania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 17 stycznia 2014 r. (I OZ 1259/13), sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w kwocie 100 zł. Sąd określając wymiar grzywny wziął pod uwagę fakt, że przekroczenie terminu do przekazania skargi do sądu było stosunkowo niewielkie (14 dni). Z drugiej jednak strony, regulacje ustawowe (art. 21 u.d.i.p.) wskazują na konieczność zapewnienia szybkiej ścieżki rozpoznania skargi na bezczynność, co wymaga restrykcyjnego przestrzegania skróconych w stosunku do ogólnych, terminów przekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Uwzględniając powyższe okoliczności, grzywna w kwocie 100 zł spełni swoją funkcję represyjną i sygnalizacyjną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na treści art. 200 i 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwotę [...]zł uiszczoną tytułem wpisu odwniosku.