II SO/Kr 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Spółki z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zarządzenia Burmistrza Miasta B. z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 98/26 (znak: OG.0050.98.2026) w sprawie podania do wiadomości publicznej wykazu nieruchomości przeznaczonych do zbycia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zarządzenia.

Pismem z dnia 3 czerwca 2026 r J. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej: wnioskodawca) złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wstrzymanie wykonania zarządzenia Burmistrza Miasta B. z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 98/26 (znak: OG.0050.98.2026) w sprawie podania do publicznej wiadomości wykazu obejmującego nieruchomości gruntowe stanowiące własność Gminy Miasta B. przeznaczone do zbycia w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Na dzień rozpoznawania przedmiotowego wniosku nie przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi wnioskodawcy na zarządzenie Burmistrza Miasta B. z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 98/26 (znak: OG.0050.98.2026). Strona wnioskująca żąda niezwłocznego jego rozpoznania, jeszcze przed wpływem do sądu administracyjnego skargi na ww. zarządzenie z powołaniem się na bezpośrednie zagrożenie wystąpieniem nieodwracalnych skutków prawnych przed upływem ustawowego, tj. 30-dniowego terminu na przekazanie akt sprawy wraz ze skargą przez organ do sądu. Wnioskodawca upatrywał realizacji przesłanek ochrony tymczasowej w ryzyku wrogiego przejęcia przez konkurencję nieruchomości, zlokalizowanej pomiędzy nieruchomościami należącymi do niego, na których planowana jest realizacja inwestycji budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, a wymagane jest uprzednio uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności najwcześniej po przekazaniu sądowi skargi. Przez przekazanie sądowi skargi należy rozumieć sytuację opisaną w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Ponadto, w orzecznictwie podkreśla się, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uwarunkowane jest skutecznym wniesieniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2020 r., II OSK 2533/20, CBOSA). Z powyższego wynika, że dopiero po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu przez organ oraz po zweryfikowaniu formalnej skuteczności skargi może być wydane orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie została jeszcze przekazana skarga wnioskodawcy na zarządzenie Burmistrza Miasta B. z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 98/26 (znak: OG.0050.98.2026), co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania tej uchwały jest przedwczesny. Biorąc pod uwagę, że przepisy procedury sądowo-administracyjnej (p.p.s.a.) nie przewidują odrzucenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, to należy przyjąć, że przedwczesny wniosek podlega oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.