II SO/Bd 9/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Firmy A. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Urzędu Pracy postanawia 1. wymierzyć Dyrektorowi Urzędu Pracy grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 2. zasądzić od Dyrektora Urzędu Pracy na rzecz Firmy A. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2023 r. Firma A., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Urzędu Pracy grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej w skrócie: "P.p.s.a.", z powodu nieprzekazania przez ten organ skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektor Urzędu Pracy wyjaśnił, że wniosek o udostępnienie informacji wniesiony drogą mailową został przez system zakwalifikowany jako "niechciany". Oczywistym pozostaje fakt, że właściwa konfiguracja systemu należy do obowiązku organu, niemniej jednak była to jednostkowa sytuacja, na którą nałożył się szereg czynników (stan epidemii covid-19, braki kadrowe, dostosowanie systemu teleinformatycznego). Dyrektor podkreślił także, że skargę na bezczynność zakwalifikował jako swoistego rodzaju ponaglenie, na skutek którego udzielił żądanej informacji. Jedocześnie organ przekazał skargę na bezczynność z dnia 5 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa dotyczy wniosku Firmy A. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Urzędu Pracy w związku z nieprzekazaniem do sądu administracyjnego skargi z dnia 5 listopada 2021 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, iż skarga Fundacji dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.). Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżąca pismem z dnia 5 listopada 2021 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Pracy skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że skarga na bezczynność nie została przekazana do sądu administracyjnego we wskazanym wyżej terminie. Skarga została przekazana do sądu administracyjnego dopiero w dniu 31 maja 2023 r. (2 czerwca 2023 r. – data wpływu do Sądu). Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona w terminie określonym przepisami, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącą. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Urzędu Pracy był zobligowany na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi Firmy A. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii sądowi. Podkreślić należy także, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 5 listopada 2021 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 (pięćset) złotych będzie adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa przez organ. Wymierzając grzywnę w takiej wysokości Sąd wziął pod uwagę, że nieprzekazanie skargi przez Dyrektora Urzędu Pracy mogło mieć związek problemami technicznymi skrzynki. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd uznał wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi za uzasadniony i wymierzył Dyrektorowi Urzędu Pracy grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych. Sąd uznał, że wysokość nałożonej grzywny jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia i z pewnością będzie wystarczająca do zdyscyplinowania organu, który w przyszłości powinien mieć świadomość konsekwencji naruszenia ciążących na nim obowiązków dla zapewnienia prawidłowego postępowania w przyszłości. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł, jak w sentencji postanowienia. A na postawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. zasądził na rzecz wnioskodawczyni od organu kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na wysokość zasądzonej kwoty złożyły się wpis od skargi wynoszący 100 zł zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 21, poz. 2193) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. nr 1800) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.