II SAB/Wr 6/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. W. i M. W. od postanowienia referendarza sądowego o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W., M. W. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r., znak [...] postanawia: odrzucić sprzeciw.

Postanowieniem z dnia [...] r. – zapadłym w sprawie o sygn. akt. [...], ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r., znak [...] – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. i M. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 8 grudnia 2016 r. OIRP we W. wyznaczyła dla D. W. i M. W. pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego E. G. W toku postępowania w sprawie o sygn. akt [...] ustanowiony pełnomocnik występował w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z akt sprawy nadto wynika, że pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane a przyznane stronie skarżącej prawo pomocy nie zostało cofnięte. 9 lutego 2017 r. skarżący wnieśli do Sądu skargę o wznowienie czterech postępowań sądowoadministracyjnych, w tym postępowania prowadzonego pod sygn. akt [...], zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r. Postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r. na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. w/w skarga została odrzucona. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. skarżący wnieśli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postępowanie z wniosku zostało umorzone przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu orzeczenia referendarz sądowy wskazał m.in., że z uwagi na fakt przyznania stronie skarżącej prawa pomocy prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2016 r., w sprawie o sygn. akt [...] – tj. w postępowaniu którego wznowienia strona skarżąca domagała się skargą z dnia 9 lutego 2017 r. – w niniejszej sprawie skarżący korzystają z przyznanego im prawa pomocy, co prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania wnioskowego a w konsekwencji skutkować winno jego umorzeniem. Odpis postanowienia referendarza sądowego doręczono skutecznie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 11 lipca 2017 r. oraz skarżącym w dniu 24 lipca 2017 r. Pismem nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 31 lipca 2017 r., skarżący wnieśli sprzeciw na orzeczenie referendarza sądowego umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jako wniesiony po terminie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 – w tym od wydanego na posiedzeniu niejawnym postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy – strona lub adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W przypadku wniesienia sprzeciwu po terminie oraz sprzeciwu, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W myśl przepisów art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono w sprawie pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Doręczenie dokonane w takiej sytuacji pod adresem strony jest bezskuteczne w stosunku do jej pełnomocnika, a zatem również bezskuteczne procesowo. Tym samym – jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – doręczenie stronie, chociaż posiada ona pełnomocnika procesowego, wywołuje skutki prawne tylko wówczas, gdy z wniosku wynika, że jednocześnie odwołuje ona udzielone pełnomocnictwo. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania w sprawie o sygn. akt [...], której wznowienia domagają się skarżący, postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. D. W. i M. W. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym – tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego – radcy prawnego E. G.. Należy zaznaczyć, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu przyznane stronie w sprawie ze skargi obejmuje także postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. Tym samym wobec faktu, że na żadnym etapie zarówno postępowania ze skargi prowadzonego pod sygn. akt [...], a także postępowania wznowieniowego prowadzonego pod sygn. akt [...] – pełnomocnictwo dla radcy prawnego E. G. nie zostało wypowiedziane, a prawo pomocy nie zostało cofnięte, tym samym jest ona pełnomocnikiem procesowym skarżących D. W. i M. W. w niniejszej sprawie. Mając to na względzie skutecznie doręczone będą tylko te pisma sądowe, które zgodnie z dyspozycją art. 67 § 5 p.p.s.a. doręczone zostały ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi z urzędu. W niniejszej sprawie odpis orzeczenia referendarza sądowego o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy doręczono pełnomocnikowi w dniu 11 lipca 2017 r., a tym samym termin do wniesienia sprzeciwu upłynął bezskutecznie w dniu 18 lipca 2017 r. W związku z tym wniesiony przez skarżących 31 lipca 2017 r. sprzeciw – jako spóźniony – należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.