II SAB/Wr 376/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. C. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 19 lutego 2025 r., O. C. (zw. dalej: skarżącym) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Z urzędu Sądowi wiadomym jest, że wcześniej, tj. w dniu 29 stycznia 2025 r., skarżący złożył skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy, która to skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 320/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawa o sygn. akt II SAB/Wr 376/25 dotyczy bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z tego samego wniosku i złożonego przez ten sam podmiot, który jest skarżącym w sprawie II SAB/Wr 320/25. Nadto, w tej ostatniej sprawie skarżący swoją skargą objął obok przewlekłości Wojewody, również jego bezczynność, którą to zaskarżył po raz kolejny w niniejszej sprawie. Oznacza to, że w obu sprawach w zakresie zaskarżonej bezczynności zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. W tej sytuacji ponowną skargę strony skarżącej w tej samej sprawie należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.