II SAB/Wr 119/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia wglądu w akta sprawy postanawia: odrzucić skargę.

E. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia wglądu w akta sprawy. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 lutego 2024 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń oraz podanie numeru PESEL bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL. Powyższe wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 23 lutego 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie usunął braku formalnego i fiskalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.) - Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Natomiast po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, jak również nie usunęła braku formalnego skargi, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 230 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.