II SAB/Wr 1032/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II skargi G. Z. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 70/21 postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z 24.02.2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 70/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę G. Z. i P. Z. na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta Świdnicy w sprawie przywrócenia terminu do udzielenia bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skarga kasacyjna, wniesiona dniu 24.05.2022 r. w imieniu skarżących przez P. Z., została odrzucona przez tut. Sąd postanowieniem z 27.05.2022 r. Następnie postanowieniem z 15.02.2023 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie z 27.05.2022 r. Z kolei postanowieniem z 12.04.2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie z 15.02.2023 r. Postanowieniem z 24.08.2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie G. Z. i P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12.04.2023r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia. W dniu 25.07.2022 r. G. Z. i P. Z. złożyli w formie elektronicznej skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24.02.2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 70/21, odrzucającym skargę na przewlekłość Prezydenta Miasta Świdnicy w przedmiocie przywrócenia terminu do udzielenia bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Postanowieniem z 24.03.2023 r. tut. Sąd odrzucił w/w skargę w części dotyczącej P. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przypadki stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271-273 p.p.s.a. Merytoryczne rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania poprzedzone jest każdorazowo oceną jej dopuszczalności. W dalszej kolejności sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w trzymiesięcznym terminie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. i czy opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia (tzw. badanie wstępne). W przypadku braku spełnienia jednego z tych wymagań, sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, o czym stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 276 zd. 1 p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Z powołanych powyżej regulacji prawnych bezsprzecznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego jest dopuszczalna jedynie od orzeczeń prawomocnych, a więc takich, których nie można wzruszyć w toku instancji, np. gdy upłynął termin do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, a skarga kasacyjna nie wpłynęła. Stosownie bowiem do treści art. 168 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Dopiero zatem, gdy orzeczenie jest prawomocne może zacząć biec termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego przewidziany w art. 277 p.p.s.a. Zaakcentować należy, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie postępowania (por. postanowienie NSA z 17.02.2012 r., sygn. akt I OSK 210/12. Oznacza to, że bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego nie może rozpocząć się wcześniej niż w dacie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem stanowi podstawową przesłankę warunkującą dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. Wniesienie takiej skargi przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia, jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. postanowienie NSA z 19.07.2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11). W rozpoznawanej sprawie skarżący złożyli w dniu 25.07.2022 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 70/21, które to postępowanie w dacie wniesienia tej skargi, nie posiadało jeszcze waloru prawomocnie zakończonego. Wobec bowiem wniesienia w dniu 24.05.2022 r. skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24.02.2022 r., tut. Sąd wydał w dniu 27.05.2022 r. postanowienie, którym odrzucił, jako niedopuszczalną skargę kasacyjną od postanowienia z 24.02.2022 r. Następnie na skutek złożenia w dniu 25.07.2022 r. pisma, które zostało zakwalifikowane jako zażalenie na postanowienie z 27.05.2022 r., postanowieniem z 15.02.2023 r. tut. Sąd odrzucił w ten sposób zakwalifikowane zażalenie. Pismem z 03.03.2023 r. skarżący zaskarżyli to postanowienie zażaleniem, które zostało odrzucone przez tut. Sąd, postanowieniem z 12.04.2023 r. W okolicznościach niniejszej sprawy należy więc stwierdzić, że do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego o sygn. akt II SAB/Wr 70/21 doszło dopiero w dacie wydania przez NSA w dniu 24.08.2023 r. postanowienia w sprawie sygn. akt I OZ 334/23, którym oddalono zażalenie G. Z. i P. Z. na postanowienie tut. Sąd z 12.04.2023 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona od nieprawomocnego orzeczenia i w konsekwencji jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Nadto skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi określonych w zarządzeniu z 28.07.2022 r. Skarżący nie powołał się bowiem wprost na żadną podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego przewidzianą w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 i art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.