II SAB/Wa 899/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Krajowej Izby Ratowników Medycznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Krajowa Izba Ratowników Medycznych dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku A. S. z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Krajowej Izby Ratowników Medycznych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Krajowej Izby Ratowników Medycznych na rzecz A. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Krajowej Izbie Ratowników Medycznych, zwanej dalej "Izbą", bezczynność przy rozpatrywaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] września 2025 r. W skardze wniesiono o: - zobowiązanie Izby do załatwienia wniosku - w terminie 14 dni bądź stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, - stwierdzenie że bezczynność Izby miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie Izbie grzywny oraz przyznanie od niej - na rzecz [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami - sumy pieniężnej. W skardze wskazano, że [...] września 2025 r. Wnioskodawca wystąpił do Izby o udzielenie informacji publicznej - dotyczący czynności, podejmowanych w kierunku wprowadzenia kamizelek nożoodpornych w zespołach ratownictwa medycznego. Do dnia wniesienia skargi (datowana [...] października 2026 r.) Izba nie udostępniła żądanej informacji ani nie zawiadomiła o przedłużeniu terminu. Występuje zatem bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Izba wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano: - [...] października 2025 r. Izba udzieliła odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej (wpłynął on [...] września 2025 r.) - ustosunkowując się kompleksowo do wszystkich pytań oraz załączając stosowne pisma – które wnoszono, - wobec wniosku skargi, dotyczącego stwierdzenia przez Sąd, że bezczynność Izby miała miejsce z rażącym naruszeniem - jest on bezpodstawny; w judykaturze wskazuje się, że - aby można mówić o rażącym naruszeniu prawa - samo przekroczenie przez zobowiązany podmiot ustawowych obowiązków - także terminów załatwienia sprawy - musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne; rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być zaś pozbawione racjonalnego uzasadnienia; kwalifikacja taka będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa; rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie - noszące cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem; skutkuje ono wadliwością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym - ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa; będzie nim też stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań oraz potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy - można powiedzieć, że oczywiście naruszono prawo; charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej", - w przedmiotowej sprawie uznanie natomiast, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa jest nieuzasadnione - w żaden sposób tego nie wykazano; termin udzielenia odpowiedzi na wniosek w sposób oczywisty wskazuje, że nie zaszła żadna z powyżej podniesionych okoliczności – jak chociażby uporczywość w braku udzielenia odpowiedzi, czy też oczywiste lekceważenie wniosku; w piśmie, stanowiącym odpowiedź na wniosek, poinformowano też Wnioskodawcę, że Izba – jako samorząd zawodowy ratowników medycznych - nie uzyskała żadnego finansowania w początkowej fazie swej działalności; dlatego pozostaje aktualnie w fazie organizacji – z bardzo ograniczonymi możliwościami realizacji poszczególnych zadań; członkowie organów Izby wykonują obecnie nałożone ustawowo zadania społecznie - poza godzinami pracy zawodowej - bez środków i narzędzi, umożliwiających pełną obsługę (administracyjno-biurową) wszystkich struktur samorządu. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 61) Wnioskodawca podtrzymał skargę, zaznaczając że udzielenie odpowiedzi – już po wniesieniu skargi – nie usuwa stanu bezczynności. Poddawał także w wątpliwość podnoszone przez Izbę trudności organizacyjne – wywodząc, że - w jego ocenie - członków organów Izby nie powołano prawidłowo - nie figurują bowiem w rejestrze ratowników medycznych. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie - opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku – tak art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji". Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W realiach rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że organ należy do obowiązanych udostępniać informacje publiczną (tak: art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji). Nie kwestionowano też, że wniosek takowej dotyczył. Nie ulega także wątpliwości, że - wobec wpływu wniosku do Izby [...] września 2025 r. - nie udzielając nań odpowiedzi do dnia wniesienia skargi z [...] października 2025 r. ani tez nie wydając decyzji o odmowie - uchybiono powinności udzielenia odpowiedzi w zakreślonym ustawą terminie (wyekspirował on [...] października 2025 r.). Przy rozpoznaniu konkretnego wniosku organ pozostawał więc niewątpliwie w bezczynności. Na dzień nierozpoznawania sprawy przez Sąd nie kwestionowano natomiast, że udzielono odpowiedzi na szeroki wniosek - zawierający 9 szczegółowych pytań (tak pismo Izby - datowane [...] października 2024 r.). Bezczynność organu nie miała jednak – wbrew wywodom Wnioskodawcy - charakteru intencjonalnego. Na co wskazuje Izba w odpowiedzi na skargę (wobec zreferowania uprzednio danej argumentacji jej powtarzanie byłoby bezzasadne), przypadek rażącego naruszenia prawa ma charakter szczególny. W realiach rozpoznawanej sprawy, wniosek dotyczył natomiast szeregu szczegółowych pytań (9), zaś Izba wskazuje, że była na etapie prac organizacyjnych. Uchybienie wskazanemu w ustawie o informacji terminowi nie było ogólnie znaczne, odpowiedzi udzielono zaś niezwłocznie po wniesieniu za pośrednictwem Izby skargi. Sąd nie jest przy tym w niniejszym postępowaniu właściwy do kontroli prawidłowości obsadzania organów samej Izby. Ewentualne nieprawidłowości w tym względzie nie mogą jednocześnie stanowić argumentu dla podważenia, że instytucja ta pozostawała w fazie organizacji. Przywołane okoliczności sprawy stanowią przeszkodę dla zakwalifikowania rozpoznawanego przypadku jako nieprawidłowości mające charakter rażący. W takiej sytuacji bezzasadne są także wnioski skargi o mierzenie Izbie grzywny oraz zasądzenie sumy pieniężnej. Jedynie na marginesie należy wskazać wobec tego, że sumę pieniężną - wedle brzmienia art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasadzić mógłby Sąd ewentualnie wyłącznie na rzecz wnoszącej skargę osoby (Wnioskodawcy) - nie zaś wobec wskazanego przezeń podmiotu. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 4, w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił wpis od skargi.