III OSK 1862/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 225/25 w sprawie ze skargi J. T. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 3 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gd 225/25 oddalił skargę J. T. (dalej: "skarżący") na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PWINB", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Skarżący wnioskiem z 11 kwietnia 2025 r., złożonym za pośrednictwem systemu ePUAP, zwrócił się do organu o udostępnienie informacji dotyczącej realizowanej budowy dla zadania pn. "[...]" przez wykonawcę: [...] Sp. z o.o., [...] Sp.k. oraz [...] Sp. z o.o. na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu nr 103/2024/AZ znak: WI-III.7840.4.8.2024 AZ z 12 sierpnia 2024 r. wydanej w trybie "specustawy" tj. ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 700) poprzez wskazanie czy PWINB jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru przedmiotowej budowy i w związku z tym, czy do tego organu należy kierować wnioski (między innymi w trybie art. 50 ust. 1 pkt. 1 oraz pkt 4 ustawy - Prawo budowlane; dalej: "p.b.") dotyczące: kontroli placu budowy, wstrzymania robot budowlanych z powodu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w zw. z istotnymi, niezgłoszonymi odstępstwami od przepisów budowlanych; zagrożeń dla środowiska; ewentualnego uchylenia przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji, skutkującym utratą prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przypadku udzielenia odpowiedzi, że ww. organ nie jest uprawniony do nadzoru w powyższym zakresie, o wskazanie organu właściwego. Pismem z 25 kwietnia 2025 r. organ, wskazując na art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), poinformował skarżącego, że odpowiedź na postawione przez pytanie nie jest "informacją publiczną", tylko wyjaśnieniem przepisów obowiązującego prawa, a więc jest udzieleniem porady prawnej. Organ wskazał nadto, że przywołane we wniosku rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. nr 235, poz. 1539) w § 1 pkt 6 zalicza do przedmiotowego zakresu sieci przesyłowe, w rozumieniu art. 3 pkt 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 ze zm.). Zamierzenie inwestycyjne wznoszone na podstawie decyzji nr 103/2024/AZ z 12 sierpnia 2024 r. Wojewody Pomorskiego, obejmuje m.in. budowę gazociągu [...], a więc gazociągu wysokiego ciśnienia. Mając na uwadze powyższe organ podtrzymał swoje zdanie wyrażone w piśmie nr WIK.1331.24.2024.NS. z 29 stycznia 2025 r. stanowiące, że jego kompetencję i zadania w stosunku do przedmiotowej inwestycji określa art. 83 ust. 3 p.b. W dniu 29 kwietnia 2025 r. skarżący skierował do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem organu ponaglenie w udzieleniu informacji określonych we wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wskazał, że bezczynność organu dotyczy udzielenia informacji publicznej w przedmiocie właściwości PWINB, co do jego kompetencji w zakresie nadzoru budowlanego nad inwestycją polegającą na budowie przyłącza gazowego wysokiego ciśnienia [...], realizowanej w trybie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2009 r., poz. 700 ze zm. dalej: "ustawa regazyfikacyjna") przez przedsiębiorstwo energetyczne (np. PGE EC S.A.), które nie jest operatorem systemu przesyłowego. Skarżący stwierdził, że stanowisko organu wyrażone w piśmie z 25 kwietnia 2025 r. jest niezrozumiałe z powodu niepełnej analizy treści art. 3 pkt 11a ustawy Prawo energetyczne. Zdaniem skarżącego, informacje przekazane przez organ są niejednoznaczne, poprzez niezachowanie odpowiedzi w wymaganej formie: "tak albo nie", co w pełni uzasadnia bezczynność organu, szczególnie w sytuacji gdy wymagana, jednoznaczna forma odpowiedzi zostaje zastąpiona nic nie znaczącym w sprawie, końcowym stwierdzeniem o podtrzymaniu zdania wyrażonego w piśmie z 29 stycznia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z 25 kwietnia 2025 r. udzielił odpowiedzi skarżącemu informując, że odpowiedź na zadane przez niego pytanie nie spełnia definicji informacji publicznej, lecz posiada charakter ogólnej porady prawnej oraz wskazał jedynie obowiązujące przepisy prawa zawierające odpowiedź na zadane przez skarżącego pytanie. Organ wyjaśnił, że skarżący już wcześniej dwukrotnie występował z pytaniami złożonymi w trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioski te (sprawa nr WIK.1331.24.2024.NS), w odróżnieniu od wniosku złożonego przez skarżącego 11 kwietnia 2025 r., dotyczyły faktycznej informacji publicznej, w związku z czym organ udzielił na nie odpowiedzi zgodnie z u.d.i.p. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że dane żądane przez skarżącego we wniosku z 11 kwietnia 2025 r. nie stanowią informacji publicznej. W ocenie Sądu I instancji, pytania zawarte w ww. wniosku skarżącego mają charakter polemiczny w odniesieniu do zakresu zadań i kompetencji organu administracji publicznej, w tym przypadku w zakresie inwestycji budowlanych prowadzonych na podstawie ustawy regazyfikacyjnej. Rodzaj informacji, których udostępnienia domagał się skarżący redagując wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie odnosi się do sprawy publicznej, nie dotyczy zasad funkcjonowania organu, czy też wydatkowania przez ten organ środków publicznych, ani też w treści tego wniosku strona nie formułuje żądania udostępnienia jej określonej dokumentacji. Skarżący próbuje natomiast uzyskać informację o wynikających z przepisów prawa zadaniach i kompetencjach organu, jednocześnie przedstawiając własną interpretację obowiązujących przepisów, która ma w jego ocenie prowadzić do wniosku, że organ nie jest właściwy w interesujących skarżącego kwestiach. W konsekwencji zadane we wniosku pytania odnoszą się do szeroko pojętych kwestii prawnych, które nie stanowią informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga jest niezasadna, albowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego, skoro pismem skierowanym do skarżącego 25 kwietnia 2025 r. (a zatem w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku) poinformował, że żądana informacja, jako pozbawiona charakteru "informacji publicznej", nie może być udostępniona w trybie u.d.i.p. Zdaniem Sądu, treść wniesionej skargi potwierdza powyższe stanowisko, skoro skarżący w uzasadnieniu szeroko przedstawia i rozwija swą argumentację stanowiącą polemikę w zakresie zadań i kompetencji organu w odniesieniu do inwestycji budowlanych, czy też jednej konkretnej inwestycji, prowadzonych na podstawie ustawy regazyfikacyjnej. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię przez przyjęcie, że informacje, o udzielenie których wnioskował skarżący nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy: - informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a wniosek skarżącego mieścił się w tej definicji, - katalog określający zakres informacji publicznej jest katalogiem otwartym, - działalność i zakres kompetencji organu stanowią informację publiczną, a tego w istocie dotyczył wniosek skarżącego; 2. art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przeanalizowanie kontekstu, dla którego skarżący złożył wniosek o dostęp do informacji publicznej, podczas gdy okoliczności takie w ogóle nie powinny być brane pod uwagę, skoro do dostępu do informacji publicznej nie jest konieczne wykazywanie interesu prawnego lub faktycznego; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 151 p.p.s.a. polegające na błędnym oddaleniu skargi, mimo naruszenia przez organ art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w którym organ nie poinformował skarżącego o przyczynach opóźnienia; 2. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 2 u.d.i.p., art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy oraz zaniechanie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego, w sytuacji, gdy organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku na podstawie przepisów u.d.i.p., przy jednoczesnym braku wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej i przekroczeniu terminów do udostępniania informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zobowiązanie PWINB do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z 11 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że PWINB dopuścił się bezczynność w rozpoznaniu wniosku z 11 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność PWINB w rozpoznaniu wniosku z 11 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa alternatywnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżący zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie przypomnieć należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność PWINB w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z 11 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizowanej budowy dla zadania pn. "[...]" przez wykonawcę: [...] Sp. z o.o., [...] Sp.k. oraz [...] Sp. z o.o. - poprzez wskazanie: czy PWINB jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru budowy i w związku z tym, czy do tego organu należy kierować wnioski dotyczące: kontroli placu budowy, wstrzymania robót budowlanych z powodu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w zw. z istotnymi, niezgłoszonymi odstępstwami od przepisów budowlanych; zagrożeń dla środowiska; ewentualnego uchylenia przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji, skutkującym utratą prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż PWINB jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Spór dotyczy natomiast tego, czy spełniony został zakres przedmiotowy u.d.i.p., a więc czy żądana informacja ma charakter "informacji publicznej". Dla oceny zasadności podniesionych zarzutów niezbędne jest wyjaśnienie charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym. Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Jednocześnie Konstytucja w art. 61 ust. 3 stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Odniesienie użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji pojęcia "działalności" do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, upoważnia do stwierdzenia, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 u.d.i.p. Wskazać należy, iż określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10) nie są sprawami publicznymi. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji w jej rozumieniu wynikającym z unormowań ustawy zasadniczej, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z art. 61 Konstytucji i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Nie budzi też wątpliwości w doktrynie i judykaturze, że jak przyjął Sąd I instancji, pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Podstawowe bowiem znaczenie ma fakt, że dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy i dotyczą go bezpośrednio (m.in. wyroki NSA z: 9 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 517/06; 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10; 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Sąd I instancji zasadnie uznał, iż żądana przez wnioskodawcę we wniosku z 11 kwietnia 2025 r. informacja nie ma charakteru "informacji publicznej". Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych. Nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. Ubocznie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art. 6, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WK 2016). Kwalifikacja żądanej przez skarżącego informacji musi być oparta na treści jego wniosku. Skarżący we wniosku z 11 kwietnia 2025 r. zwrócił się do organu o wskazanie czy PWINB jest organem właściwym do prowadzenia nadzoru przedmiotowej budowy i w związku z tym, czy do tego organu należy kierować wnioski dotyczące: kontroli placu budowy, wstrzymania robot budowlanych z powodu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w zw. z istotnymi, niezgłoszonymi odstępstwami od przepisów budowlanych; zagrożeń dla środowiska; ewentualnego uchylenia przez Ministra Rozwoju i Technologii decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji, skutkującym utratą prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy zatem stwierdzić, że we wniosku tym skarżący w istocie domaga się udostępnienia informacji dotyczących podania podstawy prawnej działania organu i wyjaśnienia przepisów prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pytania zawarte we wniosku skarżącego mają charakter polemiczny w odniesieniu do zakresu zadań i kompetencji organu administracji publicznej. Rodzaj informacji, których udostępnienia domagał się skarżący nie odnosi się do sprawy publicznej, nie dotyczy zasad funkcjonowania organu, czy też wydatkowania przez ten organ środków publicznych. Skarżący nie wnosił też o udostępnienie określonej dokumentacji. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji skarżący próbuje uzyskać informację o wynikających z przepisów prawa zadaniach i kompetencjach organu, jednocześnie przedstawiając własną interpretację obowiązujących przepisów, która ma w jego ocenie prowadzić do wniosku, że organ nie jest właściwy w interesujących skarżącego kwestiach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zadane we wniosku pytania odnoszą się do szeroko pojętych kwestii prawnych (tj. przepisów i ich stosowania), które nie stanowią informacji publicznej i nie dotyczą faktów. W konsekwencji, skoro informacja nie dotyczy faktów, to nie sposób zakwalifikować jej jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 u.d.i.p. i art. 61 ust. 1 Konstytucji. W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego: tj. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. oraz art. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji, a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (błędnie nazwane w skardze kasacyjnej naruszeniem "przepisów postępowania"). Autor skargi kasacyjnej upatruje tego naruszenia w niezasadnym oddaleniu skargi na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Konsekwencją niezakwalifikowania żądanej przez skarżącego informacji jako publicznej jest niezasadność również zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. u.d.i.p., art. 2 u.d.i.p., art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ponieważ brak było podstaw do zastosowania tych przepisów i stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 11 kwietnia 2025 r. i zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zaś zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej indywidualnej sprawy administracyjnej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Co istotne, podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej; udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. Skoro wniosek skarżącego z 11 kwietnia 2025 r. nie dotyczył informacji publicznej - to słusznie Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, bowiem organ nie dopuścił się bezczynności co do załatwienia wniosku, ponieważ udzielił odpowiedzi pismem z 25 kwietnia 2025 r., tj. w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., że żądana informacja nie jest "informacją publiczną". Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.