II SAB/Wa 739/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2020 r. sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) stwierdza, że Wójt Gminy M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku H. N. z dnia [...] lipca 2019 r.; 2) stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Wójta Gminy M. na rzecz H. N. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

H. N. (dalej "skarżąca", "wnioskodawczyni") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ") w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie ustalony został następujący stan faktyczny. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., złożonym za pośrednictwem ePUAP, H. N. wniosła o udostępnienie, stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p."), informacji publicznej polegającej na wskazaniu, udostępnieniu, sfotografowaniu, informacji tj.: 1. Czy Państwa Gmina ma lub miała podpisaną umowę z firmą [...] lub [...]? Jeśli tak, to w jakich latach. Proszę o kopię umów zawartych z w/w firmą za okres od 1 stycznia 2016 - do dnia 30 czerwca 2019 r. 2. Czy Państwa Gmina posiada dane osób, które adoptowały zwierzęta (odłowione z terenu Waszej Gminy) ze schroniska w R.? 3. Czy Państwa Gmina kontroluje losy zwierząt oddanych z Waszego terenu do schroniska w R.? Jeśli tak, to prosimy o informacje, w sposób. 4. Czy Wasza Gmina sprawdzała autentyczność adopcji wykazywanych przez właścicieli schroniska? Jeśli tak, to w jaki sposób? 5. Prosimy o kopie aktualnej umowy/aktualnych umów, jaka obowiązuje z lekarzem weterynarii/lekarzami weterynarii, który/którzy świadczy/świadczą usługi w schronisku. 6. Prosimy o informację, czy Gmina posiada wiedzę na temat źródła pochodzenia karmy, która podawana jest zwierzętom odłowionym, a następnie dostarczonym z terenu Waszej Gminy do schroniska za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 czerwca 2019 r. a. jakie rodzaje karmę zakupuje schronisko ze środkow pochodzących z budżetu gminy? Cena za 1 kg karmy suchej/ mokrej, odpadów mięsnych nabywanych w zakładach uboju zwierząt gospodarskich? Prosimy o przedstawienie kilku faktur za zakup karmy w minionych latach. 7. Prosimy o kopie dokumentów za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. potwierdzających leczenie zwierząt oddanych z terenu Waszej Gminy do schroniska. 8. Prosimy o potwierdzenia przyjęcia zwierząt odłowionych z terenu Waszej gminy za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.. przez schronisko. 9. Prosimy o przesłanie: a. fotokopii wszystkich zwierząt odłowionych z terenu Waszej i przyjętych do schroniska w latach od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.. Jeżeli Gmina nie posiada wszystkich zdjęć, prosimy o zdjęcia psów aktualnie przebywających w schronisku b. podanie nr kojców c. podanie nr ewidencyjnych d. podanie nr chipów 10. Prosimy o informację, w jaki sposób Gmina promuje swoje psy, aby szybciej znalazły domy i w ten sposób, aby się zmniejszyły wydatki gminne na bezdomne psy. 11. Czy Gmina posiada informację na temat wolontariatu w schronisku? Jeśli tak, proszę o szczegółowe informacje. Jeśli wolontariat nie istnieje, to w jaki sposób dba się o kondycję zwierząt (wyprowadzanie na spacer i socjalizacja psów). 12. Prosimy o kopie umów na odławianie zwierząt z terenu Waszej Gminy za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. a. Ile zwierząt zostało odłowionych z terenu Waszej Gminy za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. 13. Prosimy o kopię dokumentów dotyczących sterylizacji/kastracji oraz czopowania zwierząt odłowionych z terenu Waszej Gminy za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. 14. Prosimy o kopię protokołów kontroli dokonanych przez przedstawicieli Waszej Gminy w schronisku w latach od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. 15. Prosimy o kopię dokumentów przetargowych dotyczących odławiania i umieszczania zwierząt w schronisku za lata od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. 16. Prosimy o kopię faktur obciążających budżet gminy przez podmioty świadczące usługi odławiania bezdomnych zwierząt i opieki nad nimi za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. 17. Jeżeli Wasza Gmina miała podpisana umowę ze schroniskiem w latach od 1 stycznia 2016 r. (lub wcześniej) czy umowa została zawarta na rok 2019? Prosimy o przedstawienie ostatniej umowy podpisanej ze schroniskiem. 18. Czy schronisko do którego oddajecie psy z terenu Waszej Gminy jest zlokalizowane najbliżej Waszej Gminy i spełnia następujące wymagania: a. czy jest pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej? Jakiej? Siedziba. b. czy schronisko jest dostępne dla jak największej liczby osób zainteresowanych adopcją zwierząt, tzn. w dni powszednie - także w godzinach popołudniowych oraz w weekendy? c. jaki zakres zabiegów lekarsko - weterynaryjnach zapewnia schronisko? d. czy posiada wyszkolony personel? W jakiej liczbie? 19. Ile zwierząt adoptowano z Waszej Gminy licząc od daty podpisania umowy ze schroniskiem w R.? 20. Czy walka z bezdomnością na terenie Waszej Gminy przynosi efekty? Jeśli tak, to jakie? Czy wskutek działań Gminy zmniejszyła się bezdomność 21. Czy Gmina dopłaca do sterylizacji/kastracji zwierząt właścicielskich? 22. Czy Gmina rozważała możliwość współpracy z innymi Gminami wybudowanie schroniska międzygminnego? Jednocześnie wniosła o udostępnienie jej za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. informacji i kopii dokumentów, które są w posiadaniu Urzędu Gminy w zakresie wskazanych pytań. Na podstawie art. 241 k.p.a. złożyła wniosek w przedmiocie ulepszenia organizacji, usprawnienia pracy, zapobiegania nadużyciom i lepszego zaspokajania potrzeb bezdomnych psów. Skarżąca wyjaśniła, że należy do grupy prawników monitorujących schroniska dla bezdomnych zwierząt oraz gminy w celu przeciwdziałania naruszeniom praw zwierząt i popełnianiu przestępstw na ich szkodę, a także zapobiegania nieuzasadnionym wydatkom samorządowym, związanym z finansowaniem opieki nad zwierzętami. Skarżąca w dniu [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] października 2019 r. powtórzyła w wiadomościach email skierowanych do Urzędu Gminy [...] na adres email gmina@[...].pl, przedmiotowy wniosek. Następnie H. N. pismem z dnia [...] października 2019 r. złożyła opisaną na wstępie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], w której wniosła o: 1. ukaranie Urzędu Gminy w [...] grzywną w najwyższej wysokości, a ponieważ wykonanie Uchwały Rady Gminy [...], nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] na 2019 rok powierzono Wójtowi Gminy, intencją skarżącej było ukaranie grzywną Wójta Gminy, który winien zapłacić ją ze środków własnych, a nie publicznych pieniędzy gminy, 2. wydanie wyroku o udostępnienie informacji publicznej przez organ, 3. o ukaranie UG [...] grzywną po raz kolejny w przypadku nieprzekazania skargi do Sądu w terminie 30 dni, 4. zwrot wniesionej opłaty sądowej . W uzasadnieniu podniosła, że pomimo przypomnienia o konieczności udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i kolejnych wniosków, ignorowano je i nie udzielono skarżącej odpowiedzi, jak również nie informowano jej o przedłużeniu terminu odpowiedzi. W odpowiedzi skierowanej przez Wójta Gminy [...] do skarżącej, w dniu [...] października 2019 r. organ odpowiedział na pytania skarżącej. W odpowiedzi na skargę, Wójt wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca dwukrotnie składała drogą e-mailową wniosek o udostępnienie informacji publicznej i za każdym razem nie załączała do wiadomości pisma z treścią żądanej informacji publicznej. Pracownicy Urzędu Gminy wyjaśniali skarżącej, że nie otrzymali pytań na które mają udzielić odpowiedzi. Wójt wskazał, że ostatnia wiadomość, która wpłynęła do Urzędu Gminy jako SPAM zawierała załącznik z pytaniami wobec czego organ niezwłocznie odpowiedział na przesłane pytania dołączone do wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Wójta Gminy [...] w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p."). Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Stosownie do treści art.1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art.2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania. Wracając do meritum sprawy należy wskazać, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jako podmiot reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego, zaś żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako dotyczące działalności związanej z realizacją zdań publicznych gminy oraz wydatkowania środków publicznych na ten cel. Bezsporne jest również to, że żądana informacja została udzielona skarżącej dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność. W tym miejscu wskazać należy, że zasadność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od powodów niepodjęcia czynności czy wydania aktu, a w szczególności od zawinionej czy niezawinionej opieszałości organu, czy od przekonania, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym, gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem zawiadomić wnioskodawcę, w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. (za I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX, wyrok NSA z 18 marca 2005 r., OSK 1209/04, CBOSA; wyrok WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2005 r., IV SAB/Wr 57/05, LEX nr 887709). Wobec powyższego twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę nie mają znajdują potwierdzenia w nadesłanych aktach administracyjnych. Z załączonych do akt administracyjnych wydruków wynika bowiem, że skarżąca skierowała do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej już w dniu [...] lipca 2019 r. a zgodnie z dołączonym przez organ wydrukiem, już w tym wniosku zamieszczone były pytania. Następnie skarżąca wzywała kilkukrotnie organ do udzielenia jej odpowiedzi, jednak bezskutecznie. Nie mogą też zasługiwać na aprobatę, próby wytłumaczenia opieszałości organu w rozpatrzeniu wniosku, przez przeniesienie winy na działanie skrzynki mailowej, która umieściła wiadomości skarżącej w folderze SPAM. Obowiązkiem organu jest bowiem bieżące kontrolowanie zawartości zarówno skrzynki odbiorczej email, jak również folderu SPAM, do którego mogą trafiać błędnie przefiltrowane wiadomości. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć również należy, iż obecna treść art. 149 § 1 p.p.s.a. ujęta została w trzech odrębnych jednostkach redakcyjnych (punktach). Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega więc na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Komentowany przepis w pkt 3 jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Wymieniony przepis przyznaje więc sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie ta forma rozstrzygnięcia będzie miała miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę (por. A. Kabat, w: B, Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", teza 2, LEX 2016). W związku ze zmianą redakcji art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi utraciły aktualność te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, sąd administracyjny powinien umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obecnym stanie prawnym Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność i uwzględniający tę skargę, w ramach stosowania art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi realizuje tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania przez Sąd. Nie ma zatem obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji Sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wprowadzona do polskiego porządku prawnego ustawą zmieniającą z 2015 r. Pogląd taki został wyrażony w wyroku NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1621/16 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela i aprobuje. Zatem wobec udzielenia przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] października 2019 r. odpowiedzi na pytania skarżącej, bezprzedmiotowe stało się żądanie zawarte w pkt. 2 skargi, tj. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2019 r. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd i stwierdzenia stanu bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej jest on jednocześnie zobowiązany do dodatkowego stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Środek ten winien być interpretowany ściśle i stosowany w sposób ostrożny. W ocenie Sądu nie sposób dopatrzyć się w postępowaniu Wójta cech rażącego naruszenia prawa. Podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności, wskazują na podjęte działania, które choć błędne, to jednak stanowiły pewien przebieg zdarzeń w kontrolowanym postępowaniu. Organ bezzasadnie nie utrudniał skarżącej dostępu do informacji publicznej, udzielił jej odpowiedzi na zadane pytania po wniesieniu skargi na bezczynność, a także opisał w odpowiedzi na skargę przyczyny opóźnienia. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu przemawiają za uznaniem, że w niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Oddaleniu podlega wniosek skarżącej, o ukaranie Wójta Gminy [...] grzywną, albowiem intencją skarżącej było, by osoba piastująca urząd Wójta, poniosła koszty nałożonej grzywny z własnych środków pieniężnych. Tymczasem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że Sąd, w przypadku, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W tym miejscu wyraźnie trzeba wskazać, że wymierzenie grzywny jest fakultatywne, a nie obowiązkowe przy stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności. Ponadto może ono nastąpić jedynie w stosunku do organu administracji publicznej, a nie osoby-piastuna tego organu. Grzywna wymierzana przez sąd administracyjny nie ma charakteru kary orzekanej za czyn zabroniony przez prawo karne czy zadośćuczynienia za szkodę określonego w przepisach prawa cywilnego. Ma ona charakter dyscyplinujący i prewencyjny. Wobec powyższego nie było możliwe wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy jako osobie fizycznej, zgodnie z żądaniem skarżącej, a wobec nie znalezienia podstaw z urzędu do wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy [...] jako organowi administracji publicznej wniosek skarżącej podlegał oddaleniu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1, 2 sentencji wyroku, a także na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd postanowił w punkcie 4 sentencji wyroku, w oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a.