II SAB/Wa 463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na przewlekłe prowadzenie przez Rektora Akademii [...] w W. postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 listopada 2015 r. o skierowanie wniosku do rzecznika dyscyplinarnego celem przeprowadzenia postępowania przed komisją dyscyplinarną postanawia odrzucić skargę.

W dniu 20 lutego 2017 r. D. Z. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, z której, po sprecyzowaniu przez skarżącego na wezwanie Sądu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 września 2017 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., wyłączono 32 sprawy. W rozpoznawanej skardze, uzupełnionej pismami z 9 i 18 października 2017 r., D. Z. zarzucił Rektorowi Akademii [...] w W. przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 listopada 2015 r., o skierowanie wniosku do rzecznika dyscyplinarnego celem przeprowadzenia postępowania przed komisją dyscyplinarną wraz z wnioskiem o zawieszenie wskazanych z imienia i nazwiska Dziekana Wydziału [...] oraz Prodziekana i Kierownika Studiów Doktoranckich. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. Rektor poinformował skarżącego, że Wydział w grudniu 2015 r. będzie poddawany, na wiosek Rektora, kontroli jakościowej Polskiej Komisji Akredytacyjnej, oraz pouczony o obowiązku zgłoszenia odpowiednim organom karnym posiadanych informacji o nieprawidłowościach. Jednocześnie pełnomocnik organu podniósł, że skierowanie wniosku do rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania wyjaśniającego, w stosunku do nauczycieli akademickich, zależy od ustaleń Rektora w sprawie i nie jest obligatoryjne. Nadto w sprawie, po dokonaniu stosownych ustaleń, Rektor skierował wniosek do rzecznika dyscyplinarnego, który badał sprawę. Wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu uzasadnił tym, że Rektor nie mógł podąć żadnego z aktów wymienionych w treści art. 3 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 71/08, z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/11, z dnia 16 grudnia 2011 r., z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 559/16, orzeczenia dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA ww.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2006 r., s. 47). Stosownie do treści art. 139 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842, z późn. zm.), postępowanie dyscyplinarne toczy się przed komisjami dyscyplinarnymi do spraw nauczycieli akademickich i jest dwuinstancyjne. Od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 142 ust. 1 pkt 2, stronom służy odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna (art. 146 ust. 4 ww. ustawy). Zauważyć należy, że przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym nie poddają kontroli sądu administracyjnego żadnego stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej - z przywołanych przepisów ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym wynika, że od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zatem sprawy dotyczące postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego należą do właściwości sądu powszechnego. Skoro zaś postępowanie dyscyplinarne wobec nauczyciela akademickiego nie podlega kontroli sądu administracyjnego, to również kontroli tej nie podlega przewlekłość postępowania w tym zakresie. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby bowiem wprowadzenie dwutorowości kontroli sądowej w zależności do etapu postępowania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.