II SAB/Wa 316/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji na rzecz [...] na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Fundacja [...] (dalej "Fundacja"), w dniu [...] marca 2020 r. złożyła do Ministra Edukacji Narodowej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: "Ile litrów płynu dezynfekującego maja otrzymać szkoły ? Czy wszystkie szkoły otrzymają taka samą ilość płyny ? Jeśli nie, w jaki sposób zostanie policzony przydział? Kiedy szkoły otrzymają płyn dezynfekujący? Ile szkół w Polsce ma otrzymać płyn dezynfekujący? Ilu uczniów uczęszcza do tych szkół?" Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w zakresie punktów 1, 2, 3 i 5, w której zażądała zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanych informacji publicznej i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podał, że udzielił rzetelnych, aktualnych i wyczerpujących informacji dotyczących sfery faktów (zdarzeń już zaistniałych) odnoszących się do kwestii zaopatrzenia szkól w płyn do dezynfekcji, które na dzień udzielenia odpowiedzi (3 kwietnia 2020 r.) istniały i były w posiadaniu organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 poz. 2167 ) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie. Na zasadzie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozstrzygając sprawę ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 30 maja 2012 r., I OSK 1049/12). Z bezczynnością w takiej sprawie będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 ustawy), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadamia wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy). Należy dodać, że Sąd bada bezczynność organu na dzień wniesienia skargi, co oznacza, że udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowe (por np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 3 października 2018 r., II SAB/Go 71/18, LEX nr 2556252). Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność organu w jej udostępnieniu powoduje, że zbędne jest umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia spornej informacji publicznej. W takiej sytuacji Sąd jedynie stwierdza na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności i rozstrzyga o charakterze tej bezczynności (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018 r. s. 368). Nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Niewątpliwie jest to informacja o faktach i danych publicznych, a więc o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy o odstępie do informacji publicznej). Jest też oczywiste, że Minister Edukacji Narodowej jako organ władzy publicznej jest obowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie takiej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Należy przypomnieć, że z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że Minister Edukacji Narodowej w dniu 3 kwietnia 2020 r. udostępnił wnioskodawcy żądane informacje w zakresie jakim jej posiadał. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji wyroku.