II SAB/Wa 295/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność O. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje O. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego K. M. z dnia [...] lipca 2019 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od O. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego K. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. K. M. wystąpił do O. S.A. z wezwaniem do zawarcia umowy w sprawie ustanowienia służebności przesyłu, wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości oraz udostępnienia informacji publicznej. Wezwał do udostępnienia w terminie 14 dni informacji poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i obecnej eksploatacji i urządzeń infrastruktury przesyłowej posadowionej na działkach będących jego własnością oraz poprzez wskazanie szczegółowego rodzaju, ilości oraz długości urządzeń, a w szczególności linii przesyłowych posadowionych na działkach. Wezwał do przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na w/w działkach oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo – odbiorczych, protokołów zdawczo – odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.). W odpowiedzi O. S.A. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. wyjaśniła, że sieć [...] posadowiona na wskazanych nieruchomościach jest czynnym elementem infrastruktury, była budowana w latach 70-tych i 90-tych ubiegłego wieku zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Kable są naniesione na mapy geodezyjne, co oznacza, że Inwestor wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, gdyż dokumentacja, a następnie zrealizowana inwestycja zostały przyjęte do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Fakt naniesienia urządzeń na mapę zasadniczą jest jednoznaczny z tym, że właściciel nieruchomości posiada wiedzę o jego istnieniu. Infrastrukturę telekomunikacyjną wybudowano przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852, ze zm.), regulującej w art. 97 zasady umieszczania na nieruchomościach urządzeń telekomunikacyjnych. W odniesieniu do wniosku o przesłanie dokumentów dotyczących budowy sieci przebiegającej przez nieruchomości skarżącego O. SA poinformowała, iż oryginały projektu inwestycyjnego znajdują się w centralnym archiwum w W., a skany dokumentów są do wglądu w siedzibie O. S.A. w Wydziale [...] w G. przy [...], po wcześniejszym uzgodnieniu terminu. Spółka wskazała, iż setki tysięcy dokumentów dotyczących budowy wszystkich linii telekomunikacyjnych w Polsce zostały wszystkie zeskanowane i zgromadzone w jednym miejscu. Dostęp do skanów mają tylko pracownicy zajmujący się ewidencją sieci. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność O. S.A. w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zażądał stwierdzenie bezczynności spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Wniósł o zasądzenie od O. S. A. kosztów postępowania oraz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego odpowiedź zobowiązanej Spółki na wniosek stanowi jedynie próbę pozbawienia prawa dostępu do informacji publicznej. Organ przerzuca na skarżącego obowiązki organu wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ sugeruje osobiste stawienie się skarżącego do siedziby archiwum Spółki w celu przeszukiwania ogólnej dokumentacji stanowiącej informację publiczną. Prawo dostępu do informacji publicznej jest tamowane stwierdzeniem mającym na celu zniechęcenie do dalszego ubiegania się o przedmiotowe dokumenty. W piśmie O. S.A. z dnia [...] sierpnia 2019 r., wskazano daty budowy urządzeń przesyłowych na nieruchomości skarżącego. Zdaniem skarżącego z powyższego wynika, że Spółka jest w posiadaniu żądanej dokumentacji stanowiącej informację publiczną. Zakresem wniosku objęte były również dokumenty związane z bieżącą eksploatacją urządzeń Spółki. Zdaniem skarżącego dokumentacja związana z bieżącą eksploatacją urządzeń przesyłowych winna być w posiadaniu zobowiązanej Spółki. Skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał wnioskowanych dokumentów, decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Podkreślił, że odpowiedź pisemna wystosowana do strony ubiegającej się o dostęp do informacji powinna być uznana za dopuszczalną i wystarczającą. O. S.A., nie pozostaje w bezczynności, albowiem pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. udzieliła odpowiedzi. Skarżący nie wystąpił do Spółki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie został więc w ocenie O. S.A. wyczerpany tryb odwoławczy przewidziany w art. 52 P.p.s.a. Skargę uznać należy za przedwczesną i niedopuszczalną. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi O. S.A. wnosi o jej oddalenie jako bezzasadnej. Spółka nie jest podmiotem, o którym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego O. S.A. nie jest "innym podmiotem wykonującym zadania publiczne". Jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy – Prawo przedsiębiorców, który nie wykonuje żadnych zadań publicznych, a ponadto struktura własnościowa (akcjonariatu) w jednoznaczny sposób wskazuje, że Skarb Państwa nie posiada akcji O. S.A., tym samym też nie może mieć pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. O. S.A. jest spółką prawa handlowego, której przedmiot działalności określony Dziale 3 Rejestru Przedsiębiorców w KRS-ie Spółki dotyczy prawa prywatnego, a nie publicznoprawnego, a Skarb Państwa w tej spółce nie ma pozycji dominującej w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Wa 25/13), stwierdzono, iż [...] S.A. (poprzednia nazwa O. S.A.) nie jest podmiotem, o którym mowa w przepisie art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oceny tej nie może zmieniać fakt, iż działalność [...] podmiotów prywatnych, z uwagi na jej strategiczny charakter wiąże się z obronnością Państwa, co m.in. podnosił skarżący. Gdyby wolą prawodawcy było potraktowanie tych podmiotów, jako obowiązanych do udostępnienia informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, dałby temu wyraz w regulacji ustawowej. Niezależnie od powyższego O. S.A. podnosi, iż żądane przez skarżącego informacje i dokumenty nie stanowią informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. gdyż nie niosą w swej treści żadnego komunikatu o sprawach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność O. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowi, iż do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "P.p.s.a."). Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż w przedmiocie udostępniania informacji publicznej bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, ani nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, ani nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął jednej z ww. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określona informacja publiczna nie została przekazana wnioskodawcy. Skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt l OSK 601/05, LEX nr 236545). Dla skuteczności wniesienia takiej skargi nie wymaga się jej poprzedzenia środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ – zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dlatego też wniosek organu o odrzucenie skargi Sąd uznał za bezzasadny. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 P.p.s.a. niniejsza sprawa należy do kategorii spraw, które mogą zostać rozpoznane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1-4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu bądź podjęcia określonej czynności. Jak już wspomniano pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 tej ustawy, stosownych czynności. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jednak powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę – gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Nie ma również podstaw do wydania decyzji odmownej w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie stanowi informacji publicznej. Wówczas organ winien pisemnie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie posiadają charakteru publicznego i jako takie nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy. Pierwszą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy O. S.A. z siedzibą w W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej będącej w posiadaniu Spółki. Rozważając ten problem, przytoczyć należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 902/18 (dostępnym w CBOSA), który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela i aprobuje. W przywołanym uzasadnieniu NSA stwierdził, iż: "W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od zawartego w art. 61 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP określenia "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym, albowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym te zadania zostały powierzone. Sformułowanie "zadania publiczne" pomija element podmiotowy użyty w określeniu "zadania władzy publicznej". Zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania im tych zadań (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 655/14; z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 312/15). Zadaniami publicznymi, w rozumieniu u.d.i.p., są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1858/13, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2994/13, wyrok NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 403/14). W myśl przepisu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1907), działalnością telekomunikacyjną jest świadczenie usług telekomunikacyjnych, dostarczanie sieci telekomunikacyjnych lub świadczenie usług towarzyszących. Art. 176 tej ustawy stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie i na warunkach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Słusznie zatem Sąd I instancji zauważył, że przekazanie zadań telekomunikacyjnych podmiotom prywatnym nie pozbawia możliwości wpływania przez Państwo na tę sferę, co w konsekwencji przesądza o publicznym charakterze zadań z zakresu telekomunikacji. Dostęp do środków łączności stanowi bowiem nie tylko niezbędną i wyłączną potrzebę społeczną, ale równocześnie istotny element w funkcjonowaniu państwa. Pogląd o publicznym charakterze tych zadań jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni go podziela. O. S.A. w [...] jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym – dostawcą i operatorem publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów powołanej wyżej ustawy. Świadcząc usługi w powyższym zakresie niewątpliwie czyni to na użytek publiczny, dysponując siecią telekomunikacyjną wykorzystywaną do świadczenia publicznie dostępnych i powszechnych usług telekomunikacyjnych. W orzecznictwie przywołuje się również przepisy innych ustaw świadczących o publicznym charakterze zadań wykonywanych przez przedsiębiorstwa telekomunikacyjne, w tym ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (na co zwrócił uwagę Sąd I instancji), ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przewidują bowiem udogodnienia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie łączności publicznej z uwagi na to, że ich działanie zmierza do realizacji celu publicznego. Tym samym Spółka w trybie przewidzianym w u.d.i.p. zobowiązana jest rozpatrzyć wniosek o udzielenie informacji publicznej, skoro jej zadania jako dostawcy i operatora publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych mają charakter zadań publicznych. Utrwalone i dominujące poglądy w tym przedmiocie przedstawiły składy orzekające Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w orzeczeniach: z dnia 23 sierpnia 2017 r., I OSK 3195/15, z dnia 23 sierpnia 2017 r., I OSK 3119/15, wyrok z dnia 30 czerwca 2017 r., I OSK 2658/16, z dnia 12 kwietnia 2017 r., I OSK 1897/15, z dnia 17 listopada 2016 r., I OSK 810/15, I OSK 1224/15, I OSK 1505/15; z dnia 10 listopada 2016 r., I OSK 587/15, z dnia 25 października 2016 r., I OSK 457/15, z dnia 18 maja 2016 r., I OSK 1752/15, I OSK 1444/15, I OSK 2415/15, z dnia 9 marca 2016 r., I OSK 2960/14, z dnia 3 marca 2016 r., I OSK 2879/14, z dnia 7 sierpnia 2015 r., I OSK 1672/14, z dnia 19 czerwca 2015 r., I OSK 792/15, z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 1582/14, z dnia 11 czerwca 2015 r., I OSK 2847/14, z dnia 15 maja 2015 r., I OSK 312/15, z dnia 21 stycznia 2015 r., I OSK 1493/14, I OSK 1560/14, I OSK 1561/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., I OSK 1320/14, z dnia 2 grudnia 2015 r., I OSK 290/15, z dnia 24 listopada 2014 r., I OSK 2079/14, z dnia 24 listopada 2014 r., I OSK 2080/14." Mając zatem na względzie powyżej przedstawioną argumentację, nie sposób przyjąć, iż O. S.A. z siedzibą w [...] jest – jak twierdzi Spółka – podmiotem, który nie wykonuje żadnych zadań publicznych. Pogląd Spółki w tym zakresie nie wytrzymuje krytyki, szczególnie na tle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem O. S.A. z siedzibą w [...] wykonuje zadania publiczne, to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu, jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji szczegółowo przytoczonej w części historycznej uzasadnienia, a obejmującej żądanie kserokopii wszelkich dokumentów techniczno-prawnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnej zlokalizowanej na wskazanych nieruchomościach stanowiących własność skarżącego położonych w miejscowościach [...] i [...]. Organ stwierdził, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. W tym zakresie wskazał, że żądane przez skarżącego informacje i dokumenty nie niosą w swej treści żadnego komunikatu w sprawach publicznych, nie stanowią informacji publicznej. Wskazany przez organ sposób załatwienia wniosku strony nie jest prawidłowym jego załatwieniem w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przede wszystkim należy wskazać, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Analiza treści art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia z autonomiczną definicją pojęcia dokumentu urzędowego, zgodnie z którą dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć należy jednak, że informacji publicznej nie stanowią tylko dokumenty zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale również te, których używa on do wykonywania zadań publicznych. Nie ma zatem znaczenia to, w jaki sposób dany dokument znalazł się w posiadaniu organu publicznego. Ważne jest to, czy służy on wykonywaniu zadań publicznych i czy wiąże się on ogólnie z działalnością podmiotu administracji publicznej. Zdaniem Sądu prawo wglądu do dokumentów dotyczących lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych oraz uzyskania informacji objętych tymi dokumentami jest wyrazem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej. Linie telekomunikacyjne są bowiem wykorzystywane przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do realizacji zadań publicznych, jakimi jest świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Przedstawione rozważania prowadzą do stwierdzenia, że żądana informacja, zdaniem Sądu, dotyczy materii publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zwrócić nadto należy, iż w ocenie Sądu, nie stanowi przewidywanego załatwienia wniosku skarżącego enigmatyczne powiadomienie go w piśmie z dnia 14 sierpnia 2019 r., że "skany dokumentów są do wglądu w siedzibie O. S.A. w Wydziale [...] w G. przy [...] (...)". Z pisma tego nie wynika bowiem, by organ dokonał jakiejkolwiek czynności potwierdzającej fakt posiadania żądanych dokumentów przez wskazaną jednostkę organizacyjną Spółki. Poza tym odesłanie skarżącego na drogę "wewnętrznego" postępowania, w ramach struktury organizacyjnej Spółki, nie zwalnia organu od odpowiedzialności w ramach skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku i zobowiązał O. S.A. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. – w terminie 14 dni. Termin ten rozpoczyna bieg od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 2 P.p.s.a.). Wskazać też należy stronie skarżącej, że Sąd w sprawie dotyczącej bezczynności organu nie jest władny zobowiązać go do udzielenia wnioskowanych informacji, a jedynie do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie Sąd stwierdził w pkt 2 wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ pozostawał w przekonaniu, iż wniosek skarżącego został rozpoznany w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu chęci utrudnienia skarżącemu w sposób pozaprawny uzyskania żądanych informacji publicznej. Z tego też powodu Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej. O kosztach orzeczono w pkt 4 wyroku stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie kosztami postępowania był wpis uiszczony przez skarżącego w kwocie 100 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł a także opłata skarbowa w kwocie 17 zł. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz "kosztów dwukrotności zastępstwa procesowego", gdyż , w ocenie Sądu, niniejsza sprawa nie jest sprawą skomplikowaną wymagającą zwiększonego nakładu pracy ze strony pełnomocnika skarżącego.