II SAB/Wa 247/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2024 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. postanawia: odrzucić skargę

Skarżący K.J., zwany dalej także "Wnioskodawcą", zarzucił organowi administracji bezczynność przy rozpatrywaniu jego podania z [...] stycznia 2024 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2021 r. (nr [...]) o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści - zwanego dalej "Postanowieniem z 2021 roku". W uzasadnieniu skargi – datowanej na 21 marca 2024 r. - wskazano m.in., że organ administracyjny "podjął wprawdzie czynność prawną" – wydano postanowienie z [...] lutego 2024 r. (nr [...]), zwane dalej "Postanowieniem z 2024 roku" – którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie. Zaś dalej - odnosząc się do tego - wskazano, że czynność ta "[...] jest inną czynnością prawną niż akt administracyjny określony przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego, zatem nie da się jej przypisać czynności administracyjnej załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności czynności orzeczniczej komendanta wojewódzkiego Policji [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano: - skargą z [...] marca 2024 r. Wnioskodawca zakwestionował legalność postanowienia z 2024 roku, - mimo powoływania przez Wnioskodawcę art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.), w rzeczywistości przedmiotem skargi jest ten akt, - w związku z tym skarga podlega odrzuceniu, - 13 marca 2024 r. wpłynęła do organu skarga na postanowienie z 2024 roku; skargę przesłano do Sądu - wraz z odpowiedzią na nią - za pismem z [...] kwietnia 2024 r.; zarejestrowano ją pod sygn. akt II SA/Wa 543/24, - stanowi to o wystąpieniu bezwzględnej przeszkody procesowej w nadaniu niniejszej skardze dalszego biegu - w postaci stanu zawisłości sprawy - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.; między skargą z [...] marca i [...] marca 2024 r. zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa - ziściła się przesłanka odrzucenia skargi. Sąd rozpoznawał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego akta lub nie wykonano czynność - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie-opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skargę na bezczynność można wnieść po upływie przewidzianego do załatwienia sprawy terminu, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – ponaglenia w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". W rozpoznawanym przypadku uczyniono temu zadość – tak: ponaglenie z 13 marca 2024 r. Nie zakreślono w przepisach wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a., w zw. z art. 52 p.p.s.a., a wniesieniem skargi. Stosownie do art. 35 § 1 K.p.a., zobowiązano organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. W przypadku sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w określonym w art. 35 K.p.a. terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony. Ma przy tym podać przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin jej załatwienia (art. 36 K.p.a.). Samo sprostanie tej powinności nie wyłącza możliwości uznania, że organ pozostaje w zwłoce, lecz w trybie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W sprawie nie są sporne istotne elementy jej przebiegu. Znajdują one zresztą potwierdzenie w przedłożonych Sądowi aktach. Wobec uprzedniego zreferowania, ponowne ich przytaczanie nie byłoby zasadne. Wobec żądania Wnioskodawcy z [...] stycznia 2024 r. wydano i doręczono mu Postanowienie z 2024 roku. Odmówiono nim wszczęcia postępowania wobec niedopuszczalności wniosku. Na gruncie zakreślonego stanu faktycznego skarga nie jest dopuszczalna, jednakże nie z przyczyn wskazanych przez organ w odpowiedzi na skargę. Wbrew stanowisku organu, przedmiotem mniejszej skargi, jest inna kwestia, niż w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wa 543/24. Zdaniem Wnioskodawcy mianowicie, wydanie Postanowienia z 2024 roku, nie stanowi załatwienia jego sprawy - zainicjowanej podaniem z [...] stycznia 2024 r. – w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z 2021 roku. Wnioskodawca w rozpatrywanej skardze formuje stanowisko, że jego podania w istocie nie załatwiono, co jest faktycznie kwestią odrębną wobec samej oceny legalności Postanowienia z 2024 roku (przedmiot sprawy o sygn. akt II SA/Wa 543/24). Wedle oceny Sądu w tym składzie, przesłanką odrzucenia skargi jest natomiast termin jej wniesienia. W świetle tez uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, jeżeli skargę na bezczynność wniesiono po wydaniu stosownego aktu, nie jest dopuszczalna ocena, czy organ pozostawał w zwłoce w okresie przed wykorzystaniem przez stronę środków zaskarżenia do sądu. Wprawdzie dla rozpoznania tego rodzaju skargi przez Sąd, konieczna jest merytoryczna ocena, czy sprawę - wobec konkretnego wniosku - załatwiono w całości, co wymagałoby wydania orzeczenia co do meritum (w drodze wyroku). Przy uwzględnieniu jednakże stanowiska, sformułowanego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21, dotyczącej dopuszczalności skargi w przedmiocie przewlekłości postępowania, właściwą formą w danym przypadku jest per analogiam orzeczenie o odrzuceniu skargi - w drodze postanowienia, wobec jej niedopuszczalności w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, co do meritum sprawy - czy wydanie Postanowienia w 2024 roku stanowi załatwienie sprawy zainicjowanej przez Wnioskodawcę - należy wskazać, że - skoro przedmiotem żądania było orzeczenie w przedmiocie nieważności określonego aktu - wydanie postanowienia tego dotyczącego, kończącego postępowanie w sprawie, czyni temu zadość. Odrębną kwestią pozostaje natomiast ocena legalności tego rozstrzygnięcia. Może to nastąpić wyłącznie w odrębnym trybie. Postanowienie z 2024 roku zresztą zaskarżono. Wobec ustalenia, że organ nie pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi, ponieważ sprawę zainicjowaną stosownym wnioskiem załatwiono przed tą datą, skargę należało odrzucić. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia. ----------------------- 7