II SAB/Wa 191/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. S. na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Leczenia [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2021 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – U. S. – kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

U. S. – skarżąca w niniejszej sprawie, pismem z [...] lutego 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Leczenia [...] w [...] (Dyrektor) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2021 r. dotyczącego "wyjaśnienia powodów przeniesienia na bronchoskopię zmiany warunków pracy i obniżenia wynagrodzenia". Skarżąca zwróciła się do Dyrektora z prośbą o wyjaśnienie z jakiego powodu zmieniono jej warunki zatrudnienia bez jej zgody oraz z jakiego powodu obniżono jej wynagrodzenie. W piśmie z [...] marca 2022 r. Dyrektor wyjaśnił, że o powodach przeniesienia skarżącej do Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej została ona poinformowana na spotkaniu w dniu [...] listopada 2021 r. Wcześniej, już od miesiąca września 2021 r. czasowo była przeniesiona do ww. Pracowni. Dyrektor wyjaśnił, że powodem przeniesienia skarżącej do Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej były potrzeby zakładu pracy. Pracodawca, analizując pracę skarżącej w trzech miesiącach wcześniejszego przeniesienia, podjął decyzję, aby wykonywała pracę pielęgniarki właśnie w ww. Pracowni. Dodał, że wcześniejsza praca skarżącej na oddziale szpitala powodowała napięcia, pomiędzy skarżącą o oddziałową, co zmusiło także pracodawcę do podjęcia powyższej decyzji. Dyrektor wyjaśnił, że właśnie temu poświęcone było spotkanie w dniu [...] listopada 2021 r. Przeniesienie do Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej nie stanowiło wypowiedzenia zmieniającego według przepisów prawa pracy. Tym samym warunki pracy nie uległy zmianie ani też nie spowodowało to zmian w wynagrodzeniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że Centrum jako pracodawca dokonał prawidłowego przeniesienia skarżącej (pielęgniarka) do Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej. Powodem przeniesienie były potrzeby pracodawcy. Zmiana nastąpiła zgodnie z przepisami prawa (zgodnie z orzecznictwem SN nie jest to wypowiedzenie zmieniające). Skarżąca przyjęła to przeniesienie i od grudnia 2021 r. rozpoczęła pracę w Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej, wcześniej pracując tam na czasowym przeniesieniu od września 2021 r. Zdaniem Dyrektora wbrew twierdzeniu skargi skarżąca nie kwestionowała przeniesienia, a przynajmniej nie skorzystała z tej drogi na mocy przepisów prawa pracy. Sama argumentacja przeniesienia i wręczenie przeniesienia nastąpiło na spotkaniu ze skarżącą w dniu [...] listopada 2021 r. (czyli po dacie napisania pisma o wyjaśnienie). Wyjaśniono kwestie legalności przeniesienia skarżącej, związane z potrzebami kadrowymi pracodawcy, a także kwestie zachowania dotychczasowego wynagrodzenia (wynagrodzenie ustalone jest w umowie o pracę, która nie uległa zmianie). Skarżąca nie kwestionowała przeniesienia, przyjmując pismo. Także później nie kwestionowała tego w trybie odwołania do sądu pracy. Dyrektor dodał, że skarżąca nadal domaga się odpowiedzi na przedstawione jej argumenty pracodawcy, co jakiś czas przesyłając pracodawcy ponaglenia. Nadmienił, że w innych sprawach, szczegółowo związanych z pracą pielęgniarki w Centrum, skarżąca zarzuca pracodawcę lawiną pism i żąda ustosunkowania się, a argumentów napisanych w odpowiedziach nie przyjmuje do wiadomości. Zdaniem Dyrektora skarżąca pragnie przymusić pracodawcę do kolejnych pism – posługując się trybem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Tymczasem skarga jej nie spełnia znamion skargi na bezczynność przewidywaną w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Nie dotyczy ona ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Nie dotyczy też innych niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a). kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy brak rozpoznania wniosku skarżącej z [...] października 2021 r. dotyczącego "wyjaśnienia powodów przeniesienia na bronchoskopię zmiany warunków pracy i obniżenia wynagrodzenia" mógł stanowić skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w powyższym zakresie. W ocenie Sądu zaskarżona bezczynność Dyrektora nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnia, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest - na mocy powyższego przepisu - zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. Rozważyć zatem należało, czy przedmiot objęty złożoną w niniejszej sprawie skargą może stanowić materię podlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny, w świetle wyżej podanych przepisów art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.. Należy wyjaśnić, że kwestie podnoszone przez skarżącą są ściśle powiązane z jej zatrudnieniem na stanowisku pielęgniarki oraz okolicznością przeniesienia jej osoby do Pracowni Diagnostyki Bronchologicznej w [...] Centrum Leczenia [...] w [...]. Jak wyjaśnił Dyrektor, przeniesienie skarżącej związane było z potrzebami kadrowymi i miało miejsce z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Zatem wniosek skarżącej z [...] października 2021 r., jak i dalsza wymiana korespondencji pomiędzy skarżącą a Dyrektorem miały miejsce w ramach stosunku zatrudnienia. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że Dyrektor nie podejmował przewidzianych prawem czynności i można byłoby mu w związku z tym zarzucić bezczynność. Niemniej jednak Dyrektor nie miał podstaw do wydania w rozpatrywanej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. podlegających kontroli sądu administracyjnego, bowiem jego działanie sprowadzało się li tylko do wyjaśnienia kwestii związanych z koniecznością przeniesienia skarżącej do innej komórki organizacyjnej [...] Centrum Leczenia [...] w [...]. Okoliczność ta przesądza również o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia ww. wniosku. Sąd wyjaśnia ponadto, że wszelkie spory wynikające z łączącego skarżącą i Dyrektora stosunku zatrudnienia mogą być rozpatrywane przez sąd powszechny, jako właściwy w sprawach ze stosunku pracy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 2, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..