II SAB/Wa 175/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Teatru [...] im. [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Teatr [...] im. [...] w [...] do rozpoznania wniosku A. C. z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Teatru [...] im. [...] w [...] na rzecz skarżącej A. C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A.C., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie datowaną na 21 stycznia 2020 r. skargę na bezczynność Teatru [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania – art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego, skarżąca wniosła o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze oraz nakazanie organowi rozpoznanie wniosku skarżącej, nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] stycznia 2020 r. złożyła do organu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania kwoty honorarium P.S. za reżyserię i opracowanie spektaklu "[...]" (premiera [...] maja 2019 r.) oraz o przesłanie skanu umowy/umów Teatru [...] z P.S.. Skarżąca dodała, że informacje miały być wysłane na adres e-mail, z którego przesłała wniosek. Dalej A.C. podkreśliła, że Teatr [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wniosek dotyczył informacji publicznej, natomiast organ nie udostępnił tej informacji, stąd też skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Teatru [...] w [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że skarga datowana jest na 21 stycznia 2020 r., natomiast ze skargi wynika, że wniosek został skierowany do Teatru [...] w dniu [...] stycznia 2020 r., stąd też nie można jednoznacznie ustalić ani daty wniosku, ani też obliczyć terminu do jego rozpoznania. Dalej pełnomocnik organu wskazał, że skarżąca nie podała, na jaki adres poczty elektronicznej przesłała swój wniosek, nie sprawdziła też, np. telefonicznie, czy jej wniosek do Teatru dotarł. Tymczasem odpowiednie służby Teatru sprawdziły korespondencję mailową nie tylko adresu do kontaktów (podanego w Biuletynie Informacji Publicznej i powtórzonego na stronie internetowej Teatru), czyli [...], ale też skrzynkę imienną sekretarki, jednak nie stwierdziły, by wpłynęła jakakolwiek korespondencja od skarżącej ani w podanym dniu [...] stycznia 2020 r., ani też w znacznym przedziale czasowym obejmującym ww. datę. Pełnomocnik organu wyjaśnił nadto, że wniosek skarżącej mógł zostać przez system antywirusowy lub antyspamowy usunięty, jako wiadomość podejrzana lub szkodliwa, choć w rzeczywistości taka nie była. Wobec powyższego oświadczył, że Teatr nie otrzymał wniosku skarżącej, a o treści wniosku dowiedział się dopiero ze skargi. Ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 12 maja 2020 r. wyjaśnił, że skarga została sporządzona 4 marca 2020 r., a data 21 stycznia 2020 r. została wpisana w skardze omyłkowo. Poinformował ponadto, że wniosek skarżącej został przesłany na adres poczty elektronicznej Teatru [...] Do pisma dołączył wydruk wiadomości e-mail skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz wydruk logów pocztowych, na potwierdzenie otrzymania wiadomości przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.i.p.). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Teatr [...] w [...] jako samorządowa, artystyczna instytucja kultury prowadzona wspólnie przez Samorząd Województwa [...] oraz ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Teatr jest wpisany do rejestru instytucji kultury, dla których organizatorem jest Samorząd Województwa [...]. Teatr posiada osobowość prawną. Działalność Teatru jest finansowana w dużej mierze z dotacji podmiotowych z budżetu Województwa [...] oraz z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zgodnie z umowa zawartą miedzy tymi podmiotami w dniu 6 czerwca 2017 r. Podstawą gospodarki finansowej Teatru jest plan finansowy ustalony przez Dyrektora z zachowaniem wysokości dotacji przyznanej przez Województwo i Ministra, a plan ten sporządzany jest zgodnie przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W ocenie Sądu, żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zakresem u.d.i.p. objęte są umowy zawierane przez organy władzy publicznej oraz podmioty pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W sprawach umów cywilnych zawieranych przez podmiot publiczny w kontekście informacji publicznej, a zwłaszcza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wielokrotnie wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wyroki - z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 531/14; z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 213/14), jak też Sąd Najwyższy (vide: wyroki - z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12, z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt I PK 590/02), podkreślając pełną transparentność prawa do informacji w tego typu sprawach. W wyroku z dnia 11 września 2012 r., sygn. I OSK 916/12 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" definiuje art. 1 ust. 1 ustawy, natomiast konkretyzuje przedmiot informacji publicznej art. 6 ustawy, który jednak nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1 w tym o majątku, którym dysponują." Majątek, którym dysponuje Teatr [...], jest majątkiem publicznym i sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika zarówno z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p., jak i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego informacją publiczną jest także informacja o honorarium P.S. za reżyserię i opracowanie spektaklu "[...]" oraz treść umowy zawartej miedzy Teatrem, a P.S. na realizację tego projektu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że organ nie udostępnił skarżącej wnioskowanej informacji publicznej uzasadniając to tym, że wniosek (wysłany przez skarżącą na wskazany na stronie Teatru adres poczty elektronicznej) nie wpłynął do organu, a organ uzyskał informację o tym wniosku dopiero w dniu wpłynięcia do niego skargi. Podstawową i sporną kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem to, czy A.C. skutecznie doręczyła organowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika skarżącej oraz załączonego do pisma procesowego z dnia 12 maja 2020 r. wydruku wiadomości e-mail wraz z wydrukiem logów pocztowych wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2020 r. na adres poczty elektronicznej [...] widniejący na stronie internetowej Teatru, jako adres poczty elektronicznej Sekretariatu Dyrekcji. Nie budzi wątpliwości, że A.C. miała prawo złożyć wniosek o udostępnienie informacji publicznej na wskazany na stronie internetowej Teatru adres poczty elektronicznej i z takiej drogi skorzystała. Skoro adres poczty elektronicznej został opublikowany na oficjalnej stronie internetowej, to należy przyjąć, że Teatr [...] zobowiązał się do obsługi tego adresu poczty elektronicznej w sposób, umożliwiający skuteczny przepływ za jego pośrednictwem kierowanych do niego pism. Nie sposób przy tym zaaprobować stanowiska organu, że wnioskodawczyni była zobligowana sprawdzić, czy wniosek wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej został przez organ odebrany, w sytuacji gdy wydruk logów pocztowych potwierdza otrzymanie wiadomości. Należy zwrócić uwagę, że żaden z przepisów u.d.i.p. nie nakłada na występującego o informację publiczną obowiązku uzyskania potwierdzenia, że wniosek wysłany pocztą elektroniczną, za pośrednictwem faksu, czy też zwykłą przesyłką pocztową, dotarł do organu. To organ powinien zapewnić takie funkcjonowanie przepływu wiadomości w systemie wewnętrznym, aby zagwarantować sobie możliwość odbioru wiadomości przesyłanych do niego za pośrednictwem dostępnych środków komunikacji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić też należy, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15; postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; por. też: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, obciąża więc ten organ, a nie wnioskodawcę. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych, jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji. W przywoływanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r., I OSK 1924/16, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie faktycznym niniejszej sprawy wydruk wiadomości z poczty elektronicznej skarżącej wraz z wydrukiem logów pocztowych wskazuje na to, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie wysłany przez skarżącą za pośrednictwem poczty elektronicznej do Teatru. Ciężar dowodu, że wniosek wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej faktycznie nie wpłynął spoczywał zatem na Teatrze jako podmiocie zobowiązanym. Teatr [...] w toku postępowania sądowoadministarcyjnego nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego na ustalenie, że wniosek wysłany przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2020 r. faktycznie nie wpłynął do niego drogą elektroniczną. Tym samym należy stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi Teatr [...] pozostawał w bezczynności. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Teatr [...] w [...] do rozpoznania wniosku A.C. z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe" , "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu wynikała prawdopodobnie ze złego skonfigurowania poczty elektronicznej Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność organu w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej w wysokości 480 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.