II SAB/Wa 12/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia zażalenia R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 odmówił R. L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym - według stanu na dzień 1 czerwca 1994 r. na stanowisku Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Bezpośrednio po otrzymaniu powyższego postanowienia R. L. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. (nazwanym przez niego "zażaleniem"), skierowanym do Komendanta Głównego Policji, stwierdził między innymi, iż nie zgadza się ze stanem faktycznym i prawnym postanowienia, jednakże rezygnuje z trybu odwoławczego (zażalenia) i wnosi o stwierdzenie nieważności postanowienia, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. Natomiast w treści wspomnianego wniosku z dnia [...] lipca 2013 r., zatytułowanego "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nieostatecznego, z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]...", R. L. powtórzył powyższe stwierdzenie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na oba pisma z dnia [...] lipca 2013 r., pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformował R. L., iż podtrzymuje stanowisko wyrażone we wcześniejszej korespondencji. Pismem z dnia [...] września 2013 r. R. L. wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niezałatwieniu sprawy w zakresie postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. W dniu 2 grudnia 2013 r. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpatrzeniu jego sprawy między innymi w zakresie żądań złożonych w pismach z dnia [...] lipca 2013 r., postanowienia nr [...] wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie. Wskazał, iż organ na piśmie wyjaśnił skarżącemu powody niewydania postanowienia, co stanowi o bezzasadności skargi. Nadto skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. sam oświadczył, iż cofa zażalenie. W ocenie organu w niniejszej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej a przedmiotowa skarga jest przejawem pieniactwa skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o wyżej wskazany stan faktyczny zważył, co następuje: Skarga w zakresie, w którym zarzuca bezczynność Komendanta Głównego Policji w rozpatrzeniu pism skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r., dotyczących postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r., jest zasadna. Skarżący dopełnił warunków formalnych do wniesienia skargi na bezczynność, gdyż skargę tę poprzedził wezwaniem organu do zaprzestania naruszenia prawa (pismo z dnia [...] września 2013 r.). W dniu [...] lipca 2013 r., to jest w terminie do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r. R. L. wniósł dwa pisma. Pierwsze zwane "zażaleniem", w którym wskazywał na żądanie stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia z jednoczesnym oświadczeniem strony o niekorzystaniu przez nią z trybu zażalenia. Drugie zwane "wnioskiem o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego nieostatecznego, z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]...". W takim stanie faktycznym sprawy obowiązkiem organu było ustalenie, co jest przedmiotem żądania skarżącego. Czy celem skarżącego jest wniesienie środka odwoławczego od przedmiotowego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lipca 2013 r., opartego na zarzucie nieważności tego postanowienia, a jeżeli tak to skarżący winien konkretnie sprecyzować ten zarzut, zgodnie z katalogiem wskazanym w art. 156 Kpa. Czy też celem skarżącego było jedynie poinformowanie organu o bliżej nieokreślonej przyczynie skutkującej nieważnością przedmiotowego postanowienia. Czy też celem skarżącego było złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. Wskazać tu należy, iż każda z powyższych możliwości zakwalifikowania pism R. L. z dnia [...] lipca 2013 r. implikuje inny tryb działania organu i inne rozstrzygnięcie od strony proceduralnej żądania skarżącego. Nie jest także prawidłowe, zawarte w odpowiedzi na skargę, twierdzenie Komendanta Głównego Policji, iż skarżący faktycznie cofnął zażalenie. Wskazać tu należy na treść art. 137 Kpa, które cofnięcie zażalenia poddaje ocenie organu, co do jego skuteczności, a której oceny ze strony organu w tej sprawie zabrakło. Nadto z treści sformułowania zawartego w piśmie zwanego przez skarżącego "zażalenie", to jest jednoczesnego wskazania na zarzut nieważności postanowienia i jednoczesnego stwierdzenia, iż skarżący rezygnuje z trybu zażalenia, bez uprzedniego wyjaśnienia powyższej rozbieżności, procedowanie przez organ w ramach art. 137 Kpa byłoby przedwczesne. Dlatego nie można w niniejszym stanie faktycznym i prawnym mówić o skutecznie cofniętym przez skarżącego środku odwoławczym (zażaleniu). Organ nie uczynił niczego, aby wyjaśnić przedmiotową sprawę, co do zakresu treści żądania skarżącego, zaś pismo organu z dnia [...] września 2013 r. nie odnosi się do poruszonego w pismach skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. zagadnienia ewentualnej nieważności przedmiotowego postanowienia. Z tych też względów organ pozostawał w bezczynności i w bezczynności tej trwał mimo wezwania go przez skarżącego do zaprzestania naruszenia prawa pismem z dnia [...] września 2013 r. oraz mimo złożenia skargi na bezczynność. Stan taki uzasadnia zobowiązanie organu do rozpatrzenia pisma skarżącego zwanego "zażaleniem", co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uczynił w pkt 1 wyroku, zgodnie z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany do oceny stanu tej bezczynności. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się, aby stwierdzona bezczynność organu miała postać rażącego naruszenia prawa (pkt 2 wyroku). Głównym powodem takiej oceny bezczynności było niejednoznaczność żądania skarżącego zawartego w pismach z dnia [...] lipca 2013 r., co częściowo tłumaczy organ w zwłoce w działaniu do momentu wpływu wezwania skarżącego do zaprzestania naruszenia prawa. Nie bez znaczenia jest tu także fakt złożenia przedmiotowej skargi dopiero w dniu 2 grudnia 2013 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.