II SAB/Wa 107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi I.L. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby - oddala skargę -

I. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując się na art. 37 § 1 K.p.a. w dniu [...] listopada 2017 r. skierowała do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] ponaglenie w sprawie wydania decyzji zwalniającej ją ze służby w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na powyższe pismo, w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. poinformował, że przed wydaniem decyzji konieczne jest przede wszystkim ustalenie, że organ administracji publicznej zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu prawnego albo podjęcia określonej czynności. Zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Natomiast w myśl postanowień art. 170 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 jednostki organizacyjne KAS ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 wejście w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 zmiana ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 wejście w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Brzmienie art. 170 ust. 3 przedmiotowej ustawy wskazuje, że wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza nie jest zwolnieniem ze służby w znaczeniu nadanym w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, uruchamiającym tryb administracyjny, a jedynie zostało zrównane z nim w skutkach. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było uregulowanie kwestii wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza aktem administracyjnym, taki zapis wprost wynikałby z ustawy. W sytuacji nieprzedstawienia funkcjonariuszowi propozycji służby/pracy nie dochodzi do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, lecz na mocy przepisu szczególnego jego stosunek służbowy wygasa. Wygaśnięcie stosunku służbowego następuje w tym przypadku z mocy prawa, w związku z czym brak jest podstaw do wydania odrębnego aktu rozstrzygającego o ustalenie tegoż stosunku służbowego. Decyzję administracyjnej nie może również stanowić świadectwo służby, bowiem jest ono dokumentem wyłącznie potwierdzającym informacje o przebiegu służby. Nie ma natomiast jednostronnego, władczego rozstrzygnięcia organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązujących norm prawa administracyjnego dla indywidualnego określonego podmiot i w konkretnej sprawie, jakim jest decyzja administracyjna. Z uwagi na fakt, że w sprawie wygaśnięcia stosunku służbowego nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy K.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 K.p.a. stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. W tej sytuacji ponaglenie nie może być rozpatrzone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w trybie art. 37 § 1 K.p.a. I. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w sprawie rozwiązania stosunku służbowego z I.L., pismo stanowiące odpowiedź na ponaglenie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 grudnia 2017 r." Dalej pełnomocnik skarżącej podaje, że wnosi skargę "na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej polegającej na odmowie wydania decyzji dotyczącej rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącą i na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. wnoszę o zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". Pełnomocnik skarżącej w uzasadnieniu skargi, że skarżąca nie otrzymała propozycji pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej, o której mowa w art. 169 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Art. 170 ust. 3 powołanej ustawy zrównuje sytuację osób, które nie otrzymały propozycji pełnienia służby w służbie Celno – Skarbowej z funkcjonariuszami zwolnionymi ze służby zasadne jest żądanie wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] odpowiedniej decyzji dotyczącej uprawnień skarżącej wynikających z rozwiązania z nią stosunku służbowego z pouczeniem o trybie i terminie odwołania,. Zgodnie z tym przepisem wygaśnięcie stosunku służbowego jest traktowane jak zwolnienie ze służby. Skarżąca została pozbawiona ochrony przewidzianej w art. 170 ust. 4 i 5 powoływanej ustawy, tj. świadczeń należnych odpowiednio w związku z likwidacją urzędu lub zniesieniem jednostki organizacyjnej ewentualnie odprawy emerytalno – rentowej. Pomimo, że skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim nie został skierowana na badania przez komisje lekarską, nie otrzymała decyzji o zwolnieniu ze służby/wygaśnięciu stosunku służbowego. Mimo ochrony przewidzianej w art. 180 ust. 1 pkt 5 powoływanej ustawy skarżąca została zwolniona ze służby przed upływem roku od zaprzestania służby z powodu choroby. Działania takie stanowią naruszenie ochrony socjalnej obywatela gwarantowanej przez Konstytucje RP. Zgodnie z art. 276 i art. 277 powoływanie ustawy, od decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby przysługuje odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) i skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Postępowanie toczy się na podstawie przepisów K.p.a. Nie przedstawienie propozycji pełnienia służby oznacza, że organ dokonuje wyboru osób, którym taką propozycje przedstawia i osób którym propozycji nie przedstawia. Jest to decyzja uznaniowa, która powinna zostać uzasadniona. Pozbawienie skarżącej możliwości skontrolowania takiej decyzji jest naruszeniem art. 45 Konstytucji RP. Jeżeli w sprawach dotyczących złożenia propozycji dalszego pełnienia służby sądy administracyjne oceniają tę propozycję przyjmując za podstawę art. 3 § 2 pkt 4, to również bezczynność organu w tej sprawie powinna zostać poddana kontroli sądu administracyjnego. Brak informacji dotyczącej sytuacji służbowej skarżącej pozbawia ją prawa do obrony jej interesów. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedz na skargę wniósł o jej odrzucenie. Organ w uzasadnieniu pisma procesowego powtórzył argumentacje przedstawioną w piśmie z dnia [...] grudnia 2017, rozszerzając ją, a jednocześnie stwierdził, że ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to przedmiotowa skarga na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej jest niedopuszczalna, albowiem dotyczy czynności, która nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Przedmiot czynności nie jest bowiem wymieniony w art. 3 § 2 P.p.s.a., jak również żaden przepis ustawy szczególnej nie przewiduje właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w sytuacji braku złożenia propozycji służby/pracy i w konsekwencji wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się nie zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2016 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z treści przywołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci: bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżąca w rozpoznawanej skardze zarzuciła Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej wyłącznie jedną z tych postaci opieszałości – bezczynność. Dokonując w związku z tym koniecznego rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność organu oraz na przewlekłość postępowania, Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 05 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymaga reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 K.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 P.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). W tym ujęciu dochowanie przez organ administracji aktów staranności przewidzianych w art. 36 K.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia jemu zarzutu bezczynności. Od razu należy podkreślić, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie – ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 K.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 K.p.a. W takim postępowaniu sąd nie bada natomiast sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był on zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego – jest to badane przez sąd dopiero w przypadku ewentualnego wytoczenia skargi na określone rozstrzygnięcie organu. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (por. wyrok NSA z 15.12.2011 r., I OSK 1721/11, CBOSA). Podkreślić należy, że bezczynność organu zaskarżalna do sądu administracyjnego może dotyczyć nie tylko niewydania przez organ w terminie decyzji administracyjnej – czyli, zasadniczo, niezrealizowania przez organ jego podstawowej kompetencji: do załatwienia sprawy co do istoty (merytorycznie) – ale także niezrealizowania określonych kompetencji procesowych, niedotyczących istoty sprawy, a związanych zwłaszcza z obowiązkiem wydania określonych postanowień (takich, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, itd.) albo podjęcia innych czynności procesowych niezbędnych do realizacji zasadniczej kompetencji organu do załatwienia sprawy administracyjnej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 129). Zgodnie z art. 52 § 1 in principio P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – uw. Sądu) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. W myśl § 1 pkt 1 tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści powołanych powyżej przepisów wynika, że uprzednie dopełnienie określonych w warunków stanowi niezbędny warunek dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponieważ obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku instancji przewidują organ wyższego stopnia nad Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, a jest nim Szef Krajowej Administracji Skarbowej, to skarga na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej powinna zostać poprzedzona ponagleniem. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, skarżąca przed wniesieniem skargi, pismem z dnia [...] listopada 2017 r. r., wniosła ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] – wobec czego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Ponadto przedmiot tej skargi mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wyznaczonym przez art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zarzucana przez Skarżącą bezczynność dotyczy bowiem – jak można wnioskować z treści skargi interpretowanej w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych sprawy odmowy wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzji o rozwiązaniu ze skarżącą stosunku służbowego, przy czym skarżąca w tym zakresie skarży bezczynności Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o przesłanie informacji i ewentualnych dokumentów dotyczących jej sytuacji służbowej. Skarżąca w piśmie podał również, że jest ono ponagleniem w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. ponowił ponaglenie, przy czym w tym przypadku zostało ono skierowane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. Zgodnie z art. 170 ust. 1 i 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej Stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 jednostki organizacyjne KAS ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 wejście w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 zmiana ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 wejście w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. Od razu należy podkreślić, że ustawodawca nie określił, w jakiej formie prawnej następuje rozstrzygnięcie organu w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego. Z konstytucyjnej zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa ( art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ustanowionej w art. 6 K.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu. Podstawa załatwienia sprawy w formie decyzji musi znajdować oparcie w przepisach obowiązującego prawa materialnego ( komentarz K.p.a. wydanie 11 , B. Adamiak, J. Borkowski ). Domniemanie załatwienia sprawy w drodze decyzji możliwe jest do przyjęcia tylko w sytuacji, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy jej załatwienia. W ocenie składu orzekającego sprawa związana z wygaśnięciem stosunku służbowego funkcjonariusza celnego nie jest sprawą administracyjną, nie należy bowiem do spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz, którego stosunek służbowy wygasł pozbawiony jest prawa do sądu, bowiem może on wnieść do tego sądu skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast z art. 189 ustawy o Służbie Celnej wynika, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 188 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Cytowany przepis stanowi podstawę do dochodzenia przez funkcjonariusza celnego roszczeń związanych z wygaśnięciem stosunku służbowego przed sądem pracy. W ocenie składu orzekającego organy prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Skoro na Dyrektorze Izby Skarbowej w [...] nie ciążył obowiązek wydania decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego skarżącej, to nie był on bezczynny. Nie był również bezczynny Szef Krajowej Administracji Skarbowej, który w sprawie nie zastosował art. 37 § 6 K.p.a. zgodnie z którym, organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym : 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Z powyższych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała ona oddaleniu.