II SAB/Sz 85/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. G. i Z. G. na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie zapisu w ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] U. i Z. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] o sprostowanie zapisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego nieruchomości – działek nr [...] w [...]. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie zarządzeniem z dnia [...] wezwał skarżących do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sadu wyczerpali środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Starosty oraz do nadesłania kopii tego dokumentu wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania sądu – pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. W wykonaniu wezwania sądu skarżący złożyli, w dniu [...] pismo, w którym oświadczyli, że nie został wyczerpany środek zaskarżenia do organu wyższego stopnia z powodu naruszenia art. 17 i 19 K.p.a. Jednocześnie skarżący poinformowali w tym piśmie, że ich skarga dotyczy szeregu oszustw administracyjnych i sądowych w postaci fałszerstwa dokumentów ewidencji gruntów, ewidencji podatkowej i poświadczenia nieprawdy w księdze wieczystej nieruchomości nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy zauważyć, że w ramach przedmiotowej sprawy, w przypadku skargi na bezczynność organu, środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a., jest zażalenie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej zwanej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu, którym w niniejszej sprawie jest wojewoda wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jako kierownika inspekcji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie (art. 6 a ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie kierowali do właściwego organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie w terminie, przez Starostę, sprawy z ich wniosku o dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (lub przewlekłość) organu jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu do którego wniesiono środek prawny. Tak więc skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można wnosić w każdym czasie, ale po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje, w powyższym zakresie, żadnych wyjątków, dlatego też przekonanie skarżących, że w ich sprawie zaistniały zdarzenia podlegające zgłoszeniu organom ścigania nie może stanowić podstawy do zwolnienia ich z obowiązków zachowania procedury sądowoadministracyjnej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność, nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nich skarga jest przedwczesna i niedopuszczalna. Z tych względów, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.