II SAB/Sz 33/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i D. G. na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie : Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 lutego 2020 r., J. G. i D. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2020 r. Sąd wezwał Skarżącego, do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wcześniejsze wniesienie ponaglenia na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego do organu wyższego stopnia, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. oraz nadesłanie kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem uznania, że strona skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi. Tożsame zarządzenie Sąd wystosował również względem Skarżącej w dniu 28 maja 2020 r. Przedmiotowe wezwania zostały doręczone Skarżącemu w dniu 5 maja 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 47 akt sądowych), natomiast Skarżącej w dniu 5 czerwca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 61 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwania, Skarżący nadesłał dwukrotnie pismo przewodnie załączając do niego plik dokumentów w tym: pismo do Wojewódzkiego Inspektoratu Budowlanego w S. z dnia [...] października 2019 r., z dnia [...] maja 2019 r. wraz z odpowiedzią z dnia [...] marca 2020 r., skargę do Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2019 r., pismo do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., [...] maja 2020 r., [...] marca 2020 r., odpowiedź Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego Departamentu Skarg i Wniosków z dnia [...] kwietnia 2020 r. na pismo z dnia [...] marca 2020 r., pismo do Prokuratora Rejonowego z dnia [...] lutego 2020 r., odpowiedź Prokuratora Rejonowego z dnia [...] lutego 2020 r., postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] czerwca 2018 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia, postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] października 2018 r. oraz pismo adwokata z dnia [...] marca 2020 r. Skarżąca do dnia dzisiejszego na zobowiązanie nie odpowiedziała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256). Przepis ten stanowi w § 1, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Natomiast stosownie do treści art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na to, że akta nie zawierały dowodu potwierdzającego wyczerpanie przez Skarżących ww. środka zaskarżenia, Sąd zarządzeniami z dnia 23 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 28 maja 2020 r. wezwał każdego ze Skarżących z osobna do wykazania, czy przed wniesieniem skargi złożono ponaglenie do organu wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 5 maja 2020 r., zaś skarżącej w dniu 5 czerwca 2020 r. i co prawda Skarżący na nie odpowiedział, jednakże nie przedłożył dowodu potwierdzającego poprzedzenia skargi właściwym środkiem zaskarżenia. Żaden bowiem z nadesłanych przez niego dokumentów nie stanowi wymaganego prawem ponaglenia. Nadto zauważyć należy, że pisma skierowane do "Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego" opatrzone są datą późniejszą aniżeli skarga. Z kolei Skarżąca wogóle nie odpowiedziała za wezwanie Sądu. Z tych też względów brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżący wyczerpali tryb określony w art. 52 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że nie został spełniony jeden z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę.