II SAB/Sz 134/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji ustalającej roczną opłatę za przekształcenie nieruchomości gruntowej postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 25 maja 2026 r. P. R. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Prezydenta Miasta zarzucając organowi brak rozpatrzenia wniosku z 27 kwietnia 2026 r. o wydanie decyzji ustalającej roczną opłatę z tytułu przekształcenia nieruchomości gruntowej, położonej w S. przy u. , nr działki [...]. Zarządzeniem z 9 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wezwał stronę skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia, poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz nadesłanie kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), pod rygorem uznania, że strona skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co będzie skutkować odrzuceniem skargi. Ponadto zarządzeniem z 9 lipca 2026 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty sądowej od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 8 sierpnia 2026 r. (dowód doręczenia, k. 35 akt sądowych). W piśmie z 10 sierpnia 2026 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę w związku z trudną sytuacją finansową. Strona skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie sądowe w części dotyczącej wykazania wyczerpania środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia, przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej "k.p.a."). Przepis ten stanowi, że stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wymóg ten nie został spełniony. Z dokumentów dołączonych przez stronę skarżącą do skargi, jak również z przedłożonych przez organ akt administracyjnych nie wynika, aby wniosła wymagane ponaglenie przed skierowaniem skargi do Sądu. Na zarządzenie z 9 lipca 2026 r. (doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2026 r.) wzywające do wykazania wyczerpania ww. środka zaskarżenia, strona skarżąca nie odpowiedziała. W ustalonym stanie faktycznym uznać zatem należy, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu opisanego w art. 37 k.p.a., skutkiem czego jej skarga wniesiona do Sądu jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym wypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zarządzenie z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 8 sierpnia 2026 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia wskazanego braku skargi upływał 17 sierpnia 2026 r. (poniedziałek). Strona skarżąca nie usunęła wskazanego braku skargi, natomiast złożyła do akt sądowych pismo z oświadczeniem o cofnięciu skargi. Sąd w związku z powyższym wyjaśnia, iż merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wyłącznie wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Skoro zaś strona skarżąca nie wykazała, że wyczerpała wymóg wniesienia ponaglenia przed wniesieniem przedmiotowej skargi, jak również nie uiściła należnej opłaty od wniesionej skargi, to tym samym nie spełniła wymogów dopuszczalności wniesienia skargi. Konsekwentnie, w sytuacji gdy skarga nie została wniesiona w sposób skuteczny, oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło wywołać zamierzonego skutku procesowego w postaci umorzenia postępowania. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że w piśmie sądowym z 3 sierpnia 2026 r. (k. 24-25 akt sądowych), dołączonym do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, strona skarżąca została pouczona o przysługującym jej prawie pomocy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz pouczona o sposobie złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu PPF, co oznacza, że na tym etapie sprawy strona skarżąca mogła podjąć działania wstrzymujące bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wyjaśnić też należy, że odrzucenie skargi w niniejszej sprawie nie czyni niemożliwym złożenia nowej skargi, po skorzystaniu przez stronę ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia, tj. złożenia ponaglenia. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu postanowienia są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.