II SAB/Rz 11/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. K. sumę pieniężną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych); III. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych); IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. K. kwotę 617 zł /słownie: sześćset siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

T.K. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium") w przedmiocie nierozpoznania odwołania Skarżącego złożonego od decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r. nr [...] oraz licznych wniosków o udzielenie informacji o stanie sprawy. Skarżący zarzucił Kolegium naruszenie: 1) art. 35 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 kpa poprzez brak rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącego w dniu [...] października 2017 r. od wyżej wskazanej decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r., co stanowi o bezczynności organu, 2) art. 35 § 2, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 kpa poprzez brak odpowiedzi na licznie składane przez Skarżącego wnioski o udzielenie istotnych dla niego informacji dot. stanu sprawy, co stanowi dopuszczenie się przez wskazany wyżej organ bezczynności. Wobec powyższego Skarżący zawnioskował o: 1) stwierdzenie, że we wskazanych powyżej przypadkach organ dopuścił się bezczynności, 2) stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa, 3) zobowiązanie organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącego w dniu [...] października 2017 r. - w terminie 1 miesiąca, 4) zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia Skarżącemu informacji na temat stanu sprawy, a także prognozowanego terminu jej załatwienia, stosownie do wniosków wskazanych w odwołaniu, 5) wymierzenie organowi grzywny w zw. z art. 154 § 6 ppsa, 6) przyznanie na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości kwoty określonej w art. 154 § 7 ppsa w wyniku uznania naruszenia przez organ prawa jako rażące, 7) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że zgodnie z przysługującym prawem dnia [...] października 2017 r. złożył do SKO (jako organu wyższego stopnia) odwołanie od decyzji Burmistrza z [...] października 2017 r. Kolegium wbrew regulacjom zawartym w kpa, a dotyczących terminów załatwiania spraw do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał sprawy. Również liczne wnioski Skarżącego o udzielenie informacji o stanie sprawy, pozostawiał bez odpowiedzi. Skarżący zauważył, że sam fakt upływu tak znacznego okresu czasu i nierozpoznanie odwołania, a także brak jakiejkolwiek informacji ze strony organu świadczy o oczywistej bezczynności Kolegium, a także o rażącym naruszeniu prawa. Organ dopuścił się naruszenia nie tylko norm określających terminy w jakich sprawy winny być załatwiane, ale także naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Nierozpoznanie odwołania i brak rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi o bezczynności organu, zaś czas jaki upłynął od złożenia środka zaskarżenia powoduje, że bezczynność ta stanowi rażące naruszenie prawa. Bezczynność trwa ponad 2 lata, to zaś narusza podstawowe statuujące postępowanie administracyjne zasady (m. in. zasadę szybkości postępowania). Także brak udzielenia przez organ wyjaśnień czy informacji o stanie sprawy, czy też o przyczynach zwłoki stanowi rażące naruszenie prawa i ogranicza zaufanie Skarżącego do organów administracji publicznej. Skarżący podkreślił, że od wielu lat jego nieruchomość zalewana jest wodą. Tym samym jej użyteczność oraz wartość nieustannie pomniejszana. Szybkie i sprawne załatwienie sprawy było tym bardziej w pełni uzasadnione. Naruszenie przepisów wynika wyłącznie z winy organu, zatem żądania Skarżącego są w pełni zasadne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że sprawa została zakończona stosowną decyzją. Pismem z dnia 14 maja 2020 r., Sąd wezwał strony postępowania do nadesłania wniosków skarżącego kierowanych do organu odwoławczego o udzielenie informacji o stanie sprawy dotyczącej rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. Wezwanie to zostało wykonane przez pełnomocnika skarżącego poprzez nadesłanie do WSA czterech pism zawierających wniosek odwołującego się o udzielenie informacji o stanie sprawy, kopie notatek pracownika sekretariatu, który kontaktował się telefonicznie z SKO w celu uzyskania informacji o stanie sprawy, oraz kopie pism otrzymanych przez pełnomocnika strony od organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako uzasadniona, została przez Sąd uwzględniona. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy też dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Strona skarżąca zarzuca SKO bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji rozpoznającej wniesione przez nią odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji tego Organu orzekającej o zatwierdzeniu ugody w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 tej Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. Wzorzec postępowania organu administracji w zakresie terminów załatwienia sprawy administracyjnej wyznaczają przepisy art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. Szczególnie istotne znaczenie w niniejszej sprawie odgrywa przepis art. 35 § 3 K.p.a., który stanowi: Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przestrzeganie tego terminu łączy się bezpośrednio z zasadą ogólną procesu administracyjnego wyrażoną w art. 12 § 1 K.p.a., zobowiązującą Organ do działania w sprawie wnikliwie i szybko. Ponadto zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Rozpoznając niniejszą sprawę WSA zobowiązany był uznać, że Kolegium wykazało się rażącą bezczynnością w załatwieniu sprawy z odwołania T.K., ponieważ przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wydało rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie ze złożonego odwołania w terminie określonym w treści art. 35 § 3 K.p.a. Potwierdziły się zarzuty skargi, że postępowanie odwoławcze było prowadzone przez ten organ od [...] lipca 2018 r. (data wpływu odwołania do SKO), do [...] lutego 2020 r. (data wydania decyzji), a więc przez okres 20 miesięcy. Z przesłanych do WSA akt sprawy jednoznacznie wynika, że odwołanie strony Skarżącej złożone od wydanej w pierwszej instancji decyzji przez Burmistrza zostało przekazane do SKO pismem Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" już dnia [...] lipca 2018 r. (prezentata SKO zamieszczona na w/w piśmie). W podstawie prawnej tego pisma nazwanego "Zawiadomienie" wskazano art. 65 § 1 K.p.a., stwierdzając że Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" nie jest organem właściwym do rozpoznania odwołania wniesionego przez T.K. Do w/w dołączono akta administracyjne sprawy, co z potwierdza wykaz załączników. Wobec takiej daty wpływu odwołania wraz z aktami administracyjnymi, sprawa z odwołania Skarżącego winna zostać załatwiona przez organ odwoławczy nie później niż do dnia [...] sierpnia 2019 r. – art. 12 § 1, art. 35 § 3 w zw. z art. 57 § 3 K.p.a. Nie stanowi kwestii, iż do tej daty Kolegium nie rozpoznało wniesionego odwołania. Uczyniło to dopiero na skutek wniesionego przez Skarżącego ponaglenia, które do organu odwoławczego wpłynęło w dniu [...] grudnia 2019 r. oraz skargi na bezczynność, która została złożona w siedzibie Kolegium w dniu [...] stycznia 2020 r. Rozpoznanie odwołania nastąpiło decyzją wydaną pod dniu wniesienia skargi, dopiero [...] lutego 2020 r. Nie jest wiadome kiedy strony postępowania otrzymały decyzję Kolegium, gdyż brakuje w aktach dowodów jej doręczenia. Mocą decyzji o nr [...], SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza o wygaśnięciu decyzji o zatwierdzeniu ugody dotyczącej uregulowania stosunków wodnych. Strona skarżąca wykazała, że w toku prowadzonego przez 20 miesięcy postępowania odwoławczego wnosiła do Organu wnioski, w których prosiła o podanie m.in. informacji o to na jakim etapie rozpoznawania znajduje się sprawa oraz kiedy zostanie wyznaczony termin jej załatwienia. Były to pisma z dnia [...] lutego 2018 r., z dnia [...] sierpnia 2018 r., z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] lipca 2019 r. Reprezentujący stronę pełnomocnik nie otrzymał od Organu odpowiedzi na żadne z tych pism. Jednocześnie w toku postępowania Organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności w sprawie mogących usprawiedliwiać zaistniałą zwłokę. W szczególności, nie podejmowano jakichkolwiek czynności wyjaśniających. Nie można także pominąć faktu, iż SKO nie zawiadomiło strony o nie załatwieniu sprawy w terminie, jak również nie podało przyczyn tej zwłoki; nie podano też nowego terminu załatwienia sprawy, do czego Organ jest zobligowany mocą art. 36 § 1 K.p.a. Nieznane są Sądowi a także stronie Skarżącej, przyczyny dla których SKO nie rozpoznało odwołania w terminie jak również przyczyny rozpoznania odwołania dopiero po upływie 20 miesięcy od dnia wpływu odwołania wraz aktami sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika, aby stan faktyczny czy prawny sprawy, który został ustalony przez Organ I instancji, był szczególnie skomplikowany i wymagał od organu odwoławczego podjęcia dodatkowych czynności celem wyjaśnienia sprawy jak również aby wiązał się z koniecznością dokonywania uzgodnień. Tą ocenę potwierdza działanie SKO, które ostatecznie rozpoznało środek zaskarżenia bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w własnym zakresie lub poprzez zlecenie przeprowadzenia stosownych czynności organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Kolegium nie zastosowało też art. 138 § 2 K.p.a., co oznaczało, że zdaniem tego organu zebrany przez Burmistrza materiał dowodowy był w zupełności wystarczający, aby ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę i ustosunkować się do wniesionych zarzutów. W treści odpowiedzi na skargę organ nie podaje żadnych obiektywnych okoliczności mogących w jakikolwiek sposób usprawiedliwiać tak poważną bezczynność w sprawie. Prezes SKO wnosi jedynie o oddalenie skargi względnie o umorzenie postępowania. Wyrażone w odpowiedzi na skargę żądanie Organu, aby Sąd umorzył postępowanie jest oczywiście niezasadne. Według art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd ma możliwość wydania trzech rodzajów rozstrzygnięć w zależności od okoliczności i charakteru danej sprawy. Jak stanowi ten przepis, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wskazać należy, że zawarte w pkt 3 w/w przepisu rozstrzygnięcie dotyczy właśnie takich sytuacji, gdy Organ poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przed przekazaniem skargi do Sądu znosi stan swojej bezczynności. Okoliczność taka powoduje, że zobowiązywanie Organu do wydania w określonym terminie aktu bądź do dokonania czynności staje się zbędne, jednocześnie nie uniemożliwiając sądowi stwierdzenia rażącej bezczynności. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dotyczy to również sytuacji gdy Organ przed przesłaniem skargi do Sądu wyda rozstrzygnięcie w sprawie. Dlatego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie akceptuje się stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. I OSK 2443/12, CBOSA, iż uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (patrz. szerz. Woś Tadeusz. Art. 149. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016.). Zatem wydanie przez SKO decyzji rozpoznającej odwołanie nie skutkowało bezprzedmiotowością postępowania sądowego jak błędnie uważa organ (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 8 października 2019 r., o sygn. II SAB/Rz 86/19, CBOSA). Przyjmując sposób interpretacji organu, należałoby każdorazowo umorzyć postępowanie wywołane skargą na bezczynność, jeżeli w wyniku zaskarżenia bezczynności organ wydawałby rozstrzygnięcie załatwiające sprawę administracyjną. Intencją ustawodawcy było zaś aby stan bezczynności Sąd badał na dzień wniesienia skargi, co powoduje że wyłącznie wówczas gdy w chwili złożenia skargi sprawa była załatwiona w sposób określony prawem, nie można byłoby mówić o nielegalnym milczeniu administracji. Organ w takim układzie mógł natomiast działać w sposób przewlekły, co także może stanowić przedmiot skargi sądowoadministracyjnej. Sąd mając na uwadze zacytowany wyżej przepis art. 149 § 1a P.p.s.a., zobligowany był uznać, że bezczynność Kolegium w rozpoznaniu wniesionego odwołania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyli takim które wymaga szczególnego napiętnowania za pomocą środków sądowej kontroli administracji. Za NSA przyjąć należy, iż rażące naruszenia prawa w terminowym rozpoznaniu sprawy to wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., o sygn. I OSK 3918/18, LEX). Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż przytoczone wyżej wyróżniki rażącego naruszenia prawa wystąpiły w postępowaniu przed SKO. Do tego wniosku prowadzą niezaprzeczone żadnymi argumentami przytoczone wcześniej okoliczności sprawy, tj. fakt, że SKO przekroczyło termin na załatwienie sprawy o ponad 19 miesięcy, nie podjęło żadnych czynności w sprawie, co istotne nie zawiadomiło strony o tym, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, do czego organ ten zobowiązuje przepis art. 36 § 1 i 2 K.p.a. Nie jest oczywiście obojętne dla tej oceny to, że SKO nie odpowiedziało na liczne pisma strony, w których prosiła o podanie prostej informacji kiedy jej sprawy zostanie wreszcie zakończona, co musi dodatkowo świadczyć o niedopuszczalnym lekceważeniu problemu z jakim Skarżący zwrócił się do organu administracji. Mocno negatywną kwalifikację zachowania SKO pogłębiają także okoliczności dotyczące materii w jakiej wniesiono odwołanie, a więc regulowanie mocą decyzji naruszonych stosunków wodnych. Taki przedmiot sprawy, z którym wiążą się kwestie ponoszenia szkód na skutek zalewania nieruchomości, zdecydowanie przemawiał za koniecznością niezwłocznego rozpoznania odwołania. Tym bardziej, że swe odwołanie strona pierwotnie wniosła już [...] października 2017 r., co w istocie oznacza że oczekiwała na rozstrzygnięcie organu odwoławczego przez 26 miesięcy. Długotrwałe i niczym nieuzasadnione milczenie organu odwoławczego zmusiło stronę do zaangażowania swych środków oraz czasu w złożenie ponaglenia a następnie skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższych ustaleń należy przyznać słuszność skardze, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia nie tylko z oczywistym a przez to rażącym naruszeniem art. 35 § 3 K.p.a., ale także ewidentną obrazą art. 12 § 1 K.p.a., wyrażająca zasadę działania organów bez zbędnej zwłoki. Prowadzenie postępowania odwoławczego przez 20 miesięcy, bez podejmowania jakichkolwiek czynności wyjaśniających, niepoinformowanie o nowym terminie załatwienia sprawy i dodatkowo brak odpowiedzi na pisma strony, świadczy o oczywistej obrazie zarówno tej zasady K.p.a., jak również zasady obligującej organy administracji do takiego prowadzenia spraw, aby pogłębiać zaufanie obywatela do organów państwa – art. 8 § 1 K.p.a. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu w sposób rażący prawa strony do niezwłocznego załatwienia sprawy administracyjnej, a więc art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a. Uznać zatem należało, że SKO dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. Szczególnie rażący charakter stwierdzonej bezczynności nakazywał Sądowi uwzględnienie wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., który stanowi : Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zdaniem WSA, wymogu faktycznej ochrony przed bezczynnością, czy rażącą bezczynnością administracji nie spełnia samo tylko stwierdzenie przez sąd zaistnienia tej okoliczności. Dalego należy zgodzić się ze stanowiskiem, iż w celu zapewnienia obywatelom rzeczywistej ochrony przed bezczynnością administracji konieczne jest zastosowanie środka prawnego, motywującego jej organy do niezwłocznego działania, a jednocześnie, zapewniającego zadośćuczynienie za naruszenie prawa do terminowego załatwienia sprawy (tak słusznie WSA w Gliwicach w wyroku z 27 lutego 2020 r., o sygn. I SAB/Gl 25/19, LEX). Wymierzona SKO grzywna powinna motywować ten organ do działania w sprawach należących do właściwości tego organu w terminach określonych w art. 35 K.p.a. i w konsekwencji też stanowić środek prewencyjny, tj. chroniący innych przed niedopuszczalnym w państwie prawa rozpoznawaniem spraw z tak rażącą zwłoką. Natomiast przyznana stronie suma pieniężna będzie choćby w części rekompensować jej straty jakie poniosła w skutek opieszałego działania organu, tym bardziej że stwierdzona bezczynność powstała tylko i wyłącznie z niepodważalnej winy organu odwoławczego. O jej wymierzeniu zadecydowała również argumentacja skargi wskazująca na straty jakie ponosi Strona w wyniku zalewnia wodą jego nieruchomości. Należy przyznać, że Skarżący miał szczególny interes w niezwłocznym rozstrzygnięciu zainicjowanej sprawy, skoro zawarta w 2010 r. ugoda miała stanowić ochronę jego działki przed niszczącym działaniem wody. Sąd nie przyznał stronie sumy pieniężnej w kwocie wnioskowanej w skardze, tj. w maksymalnej wysokości 21473,35 zł (art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.), gdyż Kolegium ostatecznie wydało decyzję rozpoznającą wniesione odwołanie. Ustalone przez Sąd okoliczności faktyczne oraz prawne zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a, § 2 P.p.s.a. Natomiast w kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 P.p.s.a. obejmując nimi koszty wynagrodzenia radcowskiego ustalone zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), wpis sądowy oraz opłatę skarbową z tytułu udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa.