II SAB/Po 80/23

Dnia 31 lipca 2023 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie rozpatrzenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) zł tytułem wpisu od skargi. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz

K. B. (dalej jako skarżący lub strona) reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, powołując się na art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 poz. 40 dalej u.s.g.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu gminy w rozpatrzeniu wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego M. , podjętego uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] nr [...] z 30 listopada 2022 r. (dalej też jako m.p.z.p. lub Plan miejscowy). Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy [...] do rozpatrzenia wniosków do w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 3 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący podał, że wnioskiem z dnia 03 marca 2023 r. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia wniosków do m.p.z.p. wskazując, że ich niezłożenie nastąpiło bez jego winy. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. wyjaśnił, że brak jest podstawy prawnej do przywrócenia terminu do złożenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś procedura planistyczna ww. Planu miejscowego jest obecnie na etapie opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz prognozy oddziaływania na środowisko. Skarżący zarzucił, że organ w tym zakresie nie wydał żadnego zarządzenia, a jedynie ograniczył się do przedmiotowych pisemnych wyjaśnień, jak również, że nie poddał on merytorycznej ocenie przesłanek przywrócenia terminu w niniejszej sprawie ograniczając się do stwierdzenia rzekomego braku podstawy prawnej do przywrócenia terminu do złożenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący stwierdził, że w doktrynie wskazuje się, iż do obliczania terminów w u.p.z.p. stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej k.p.a.)- np. terminu uzgodnienia projektu planu (por. Komentarz do art. 17 u.p.z.p. [w:j A. Plucińska- Filipowicz, M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2018), czy obliczania terminów obwieszczenia (por. J. Dziedzic-Bukowska, Komentarz do art. 17 u.p.z.p. [w:] K. Buczyński i in., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2014.). Zdaniem skarżącego do wniosków, o których mowa w art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.(Dz.U. z 2023 poz. 977 dalej u.p.z.p.) stosuje się art. 58 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie organ podał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosków do planu miejscowego, bowiem przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania w procedurze planistycznej. Wskazano również, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - zwanej dalej "P.p.s.a."), zakresem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne objęto orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione w art. 3 § 2 oraz 2a P.p.s.a. Kontrolą objęto również bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy przy wydawaniu aktów stosowania prawa (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. dopuszcza możliwość określenia przez ustawodawcę innych rodzajów spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. K. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wywiódł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w związku z nierozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego M. , podjętego uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] nr [...] z 30 listopada 2022 r. W pierwszej kolejności należało ocenić, czy skarga wywiedziona przez K. B. na podstawie art. 101a u.s.g. jest dopuszczalna. Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym jest niewątpliwie art. 101a ust. 1 u.s.g.", zgodnie z którym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak zwraca się uwagę w doktrynie brzmienie art. 101a u.s.g. wskazuje na możliwość szerokiego zastosowania skargi w przypadku zaniechań organów gminy w podejmowaniu czynności, jak i w sytuacji podejmowania działań godzących w prawa podmiotowe jednostki (zob. P. Mijal, Skarga na bezczynność organu samorządu terytorialnego w wydaniu aktu prawa miejscowego, ST 2008, Nr 5, s. 10). Oznacza to, że komentowany przepis stanowi podstawę do wniesienia skargi w dwóch sytuacjach, gdy: 1) organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem, 2) organ gminy przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W pierwszym przypadku niewykonywanie czynności nakazanych prawem może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w oddzielnym trybie, nieodwołującym się do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Przedmiotem takiej skargi jest brak rozstrzygnięcia lub innych czynności mimo, że istnieje obowiązek prawny ich podjęcia. Dotyczy to zarówno bezczynności organów gminy w zakresie działalności uchwałodawczej (por. wyr. NSA z 12.2.2013 r., II OSK 2511/12, CBOSA), jak i wydania zarządzenia. Kwestionując bezczynność w trybie art. 101a ust. 1 u.g.n. trzeba dowieść, że niewykonywanie przez organ gminy czynności nakazanych prawem jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O obowiązku wykonania pewnych zadań/ czynności przez organ gminy, którego naruszenie może być postrzegane jako bezczynność w rozumieniu art. 101 a ust. 1 u.s.g. można mówić tylko wtedy, gdy faktycznie taki obowiązek przewiduje przepis prawa. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku K. B., nie było dopuszczalne skarżenie w drodze skargi opartej o art. 101a u.s.g. bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa. Słusznie organ zauważył, że w procedurze planistycznej nie stosuje się przepisów k.p.a. Procedura planistyczna związana z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianą) jest odrębna od postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie. Uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest według trybu przewidzianego dla aktu tworzenia prawa, określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie według procedury administracyjnej. Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Tym samym do uchwalania planu nie mają zastosowania przepisy k.p.a., a uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiąże obywateli i organy administracyjne w toku prowadzonych indywidualnych postępowań administracyjnych. Wobec tego nie ma podstaw by twierdzić, że w sprawie znajdował odpowiednie zastosowanie art. 58 k.p.a. przewidujący procedurę przywrócenia terminu w sytuacji, w której skarżący spóźnił się ze złożeniem wniosku do planu miejscowego. Nie można więc uznać, by po stronie Burmistrza istniała "czynność nakazana prawem" rozumiana jako obowiązek rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Innymi słowy skarżący nie mógł w drodze skargi opartej o art. 101a u.s.g. domagać się zobowiązania Burmistrza do rozpoznania jego wniosku o przywrócenie terminu. Stanowiska tego nie zmieniają przywołane przez skarżącego argumenty dotyczące obliczania terminu w przypadku uzgodnień planu miejscowego. Istotne jest bowiem to, ze przepisy u.p.z.p. nie odsyłają do k.p.a. i nie mogą być stosowanie ani odpowiednio, ani wprost. Zwrócić należy uwagę, że w świetle art. 7 u.p.z.p. rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powyższe również wskazuje, że niedopuszczalna jest skarga na rozstrzygnięcie ww. organów w przedmiocie wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu uwag wniesionych do projektu studium bądź planu miejscowego może stanowić przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jedynie w ramach oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżalnej w trybie art. 101 u.s.g. (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 2891/13, CBOSA). W tej sytuacji skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku do planu miejscowego należało uznać za niedopuszczalną. Sąd wskazuje, że zarzuty dotyczące naruszenia procedury planistycznej (np. dotyczące obwieszczenia, publikowania w prasie miejscowej) mogą być przedmiotem oceny dopiero po wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę jako niedopuszczalną odrzucił. O zwrocie kosztów postępowania (uiszczonego wpisu) Sąd postanowił na podstawie art. 225 p.p.s.a. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz