II SAB/Po 46/20

Dnia 24 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] czerwca 2020 roku sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. Umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej II. Stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku opisanego w punkcie I III. Stwierdza, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa IV. Przyznaje od Wojewody na rzecz A. K. sumę pieniężną w kwocie [...]zł ([...] złotych) V. Oddala skargę w pozostałym zakresie VI. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., A. K. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał na naruszenie przez organ przepisów art. 6, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 35 § 2 i 3 i art. 36 § 1 i k.p.a. w zw. z art 14 § 1 k.p.a. W związku z powyższym, skarżący wniósł o: 1) wydanie zgodnej z prawem decyzji przez Wojewodę w P., bez zbędnej zwłoki, 2) uwzględnienie wniesionej skargi w całości oraz zobowiązanie Wojewody w P. do wydania odpowiedniej decyzji w zakreślonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu terminie, 3) stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. dopuszczenia się bezczynności przez organ administracji publicznej rozpoznający skargę w pierwszej instancji, 4) stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. bezczynności Wojewody z rażącym naruszeniem prawa, 5) orzeczenie na podstawie art. 149 § 1 b p.p.s.a. o istnieniu obowiązku organu do wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 6) przyznanie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. kwoty [...]zł, 7) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania (tj. kosztów sądowych w kwocie [...]zł) według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonej skargi, skarżący wskazał, że w dniu [...] lutego 2019 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do Delegatury W. Urzędu Wojewódzkiego w K.. W dniu [...] marca 2020 r. wniósł ponaglenie do organu wyższego stopnia nad organem rozpatrującym sprawę w pierwszej instancji, tj. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Wojewoda poinformował skarżącego o przekazaniu akt sprawy do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Zawiadomienie zawiera również informację, że "(...) opóźnienia w prowadzeniu postępowań, z uwagi na ograniczenia kadrowe, dotyczą obecnie tysięcy spraw prowadzonych na wniosek cudzoziemców." Skarżący wyjaśnił, że do dnia złożenia skargi Wojewoda nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie, a organ wyższego stopnia mimo ustawowego obowiązku rozpatrzenia ponaglenia w terminie 7 dni nie rozpoznał go do dnia złożenia skargi. Wojewoda, pismem z dnia [...] maja 2020 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku wszczęcia postępowania sądowego o oddalenie skargi. Wojewoda wyjaśnił, że podstawę do wnioskowania o odrzucenie skargi jest fakt iż w przedmiotowej sprawie Wojewoda decyzja z dnia [...] kwietnia 2020 r. udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto, Wojewoda wskazał, że w dniu [...] lutego 2019 r. skarżący - obywatel [...] wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek został złożony za pośrednictwem Polskiej Placówki Pocztowej. Zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku celem pobytu skarżącego było wykonywanie pracy. Do wniosku został dołączony załącznik nr [...], cztery fotografie, informacja miesięczna dotycząca osoby ubezpieczonej, wydruk z CEIDG, potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości [...] zł, potwierdzenie opłaty za wydruk karty [...] zł., pełnomocnictwo i opłata za pełnomocnictwo, oświadczenie o zapewnieniu zakwaterowania, kserokopia paszportu oraz oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wydane przez Powiatowy Urząd Pracy w O.. Wojewoda wskazał, że ze skarżącym nawiązano telefoniczny kontakt wzywając go do uzupełnienia braków formalnych tj.: przybycia i złożenia odcisków linii papilarnych (zgodnie z art. 105 ust.2, art. 106 ust.2 i 4 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r.) oraz przedłożenia ważnego dokumentu podróży (kopia i oryginał do wglądu) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość (zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r.). Uzupełnienie powyższych braków nastąpiło w dniu [...] października 2019 r. poprzez osobiste zgłoszenie się skarżącego w Delegaturze W. Urzędu Wojewódzkiego w K.. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2019 r. przesłał właściwym organom wniosek celem jego zaopiniowania. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komenda Wojewódzka Policji w Poznaniu poinformowała Wojewodę, iż ubiegający się o zezwolenie na pobyt czasowy nie mieszka w miejscu wskazanym we wniosku. W dniu [...] marca 2020 r. Wojewoda przygotował dla skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prosząc jednocześnie skarżącego o uzupełnienie wniosku poprzez dostarczenie aktualnego dokumentu potwierdzającego miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tj. oryginał (do wglądu) poświadczenia zameldowania, umowę najmu lub oświadczenie osoby uprawnionej do władania lokalem o zapewnieniu miejsca zamieszkania ze wskazanym okresem obowiązywania. Wezwanie to jednak nie zostało wysłane z uwagi na zarządzony stan epidemii. O konieczności uzupełnienia wniosku skarżący został poinformowany na początku kwietnia w rozmowie telefonicznej. Organ wskazał, że dnia [...] marca 2020 r. skarżący skierował za pośrednictwem Wojewody do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie na bezczynność w postępowaniu administracyjnym, które następnie w dniu [...] marca 2020 r. przekazane zostało adresatowi. W odpowiedzi na przekazaną skarżącemu informację telefoniczną, skarżący w dniu [...] kwietnia 2020 r. przesłał Wojewodzie nowe Oświadczenie o Zapewnieniu Zakwaterowania Cudzoziemcowi. Uzupełnienie brakującego dokumentu umożliwiło Wojewodzie podjęcie dalszych działań, których efektem końcowym było wydanie w dniu [...] kwietnia 2020 r. pozytywnej decyzji udzielającej wnioskodawcy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżący złożył za pośrednictwem Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej skardze cudzoziemiec zarzucił naruszenie art. 6, art. 8 §1, art. 12 § 1, art.35 § 2 i 3, art. 36 § 1 w zw. z art. 14 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego wskazując, że do dnia dzisiejszego nie wpłynęła jakakolwiek prośba ze strony skarżącego o udzielenie mu informacji o stanie sprawy. Organ również nie posiada informacji, aby skarżący próbował uzyskać informację za pośrednictwem infolinii czy też bezpośrednio w siedzibie Oddziału Spraw Cudzoziemców W. Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w K.. W Wydziale Spraw Cudzoziemców W. Urzędu Wojewódzkiego funkcjonuje internetowa rezerwacja umożliwiająca umówienie się na złożenie odcisków linii papilarnych oraz przedłożenia do wglądu ważnego dokumentu podróży. Mimo braku wezwania ze strony organu skarżący mógł sam z własnej inicjatywy podjąć działania zmierzające do umówienia się na złożenie odcisków i upewnienie się czy wszystkie przesłane pocztą dokumenty są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy a w przypadku uzyskania informacji o ich braku uzupełnić je w sposób dla siebie najwygodniejszy. Zdaniem organu, ze strony Urzędu nie doszło do naruszenia art. 35 k.p.a., ponieważ od dnia złożenia wniosku nie minęły jeszcze określone w przepisach terminy na załatwienie sprawy. Ponadto nadmienić należy, że na podstawie art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 i 106 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35 z późn. zm), postępowanie wszczynane jest w momencie, gdy zawiera co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądanie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. W rozpoznawanej sprawie, skarżący zarzuca Wojewodzie dopuszczenie się bezczynności w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie § 1a Sąd jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje § 2, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazać więc należy, że terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym regulowane są w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z powyższych unormowań wynika więc, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest "niezwłocznie", a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, sprawa zasadniczo powinna być załatwiona w terminie jednego miesiąca. W rozpoznawanej sprawie, wniosek inicjujący postępowanie wpłynął do organu dnia [...] lutego 2019 r. Z akt sprawy wynika, że dalszy przebieg postępowania był następujący: - ze skarżącym nawiązano telefoniczny kontakt wzywając go do uzupełnienia braków formalnych tj.: przybycia i złożenia odcisków linii papilarnych (zgodnie z art. 105 ust.2, art. 106 ust. 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach) oraz przedłożenia ważnego dokumentu podróży (kopia i oryginał do wglądu) lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość (zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Z zawartej w aktach sprawy karty weryfikacji (k.: 43 akt administracyjnych) wynika, że skarżącego poinformowano o konieczności uzupełnienia braków formalnych w dniu [...] września 2019 r., - w dniu [...] października 2019 r., skarżący zgłosił się osobiście do organu i uzupełnił ww. braki wniosku, - w dniu [...] października 2019 r. organ przesłał wniosek do zaopiniowania, - w dniu [...] listopada 2019 r. do organu wpłynęło pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w P., stwierdzające niezamieszkiwanie skarżącego pod adresem wskazanym we wniosku, - dnia [...] marca 2020 r. organ sporządził wezwanie do uzupełnienia wniosku o aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca zamieszkania, wskazując na nowy termin rozpoznania sprawy do dnia [...] sierpnia 2020 r. (wezwanie to, jak wynika z notatki służbowej, nie zostało wysłane z uwagi na stan epidemii), - dnia [...] marca 2020 r. do organu wpłynęło ponaglenie skarżącego, które organ przesłał według właściwości pismem z dnia [...] marca 2020 r., - dnia [...] kwietnia 2020 r. do organu wpłynęło oświadczenie dotyczące zamieszkania a także skarga na bezczynność, - dnia [...] kwietnia 2020 r. organ sporządził kartę weryfikacji wniosku oraz decyzję w sprawie. W ocenie Sądu, wyżej przedstawiony przebieg postępowania jednoznacznie wskazuje na dopuszczenie się przez organ bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Organ, od momentu wpływu wniosku, tj. od dnia [...] lutego 2019 r., nie podejmował w sprawie żadnych czynności aż do dnia [...] września 2019 r., kiedy to telefonicznie poinformowano skarżącego o brakach w złożonym wniosku. Organ pozostawał więc w bezczynności przez okres ponad 7 miesięcy. Kolejny natomiast wyraźny okres bezczynności organu miał miejsce po otrzymaniu informacji z Komendy Policji, tj. od dnia [...] listopada 2019 r. Organ, przez kolejne miesiące, aż do drugiej połowy marca 2020 r., tj. przez okres kolejnych niemal 4 miesięcy, nie podejmował w sprawie żadnych czynności. Nadto, organ na żadnym etapie postępowania nie zakomunikował skarżącemu, że jego sprawa nie zostanie załatwiona w ustawowym, miesięcznym terminie i nie wskazał mu nowego terminu załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ winien rozstrzygnąć sprawę z wniosku skarżącego we wskazanym wyżej 1-miesięcznym terminie, czego nie uczynił. Nie znajdują natomiast żadnego uzasadnienia twierdzenia organu, jakoby ze strony organu nie doszło do naruszenia art. 35 k.p.a., ponieważ od dnia złożenia wniosku nie minęły jeszcze określone w przepisach terminy na załatwienie sprawy. Przepisy, na które powołuje się organ w swoich wyjaśnieniach, tj. art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 i 106 ustawy o cudzoziemcach wskazują na formalne wymogi podania, w żaden jednak sposób nie wyłączają reguł ogólnych co do ciążących na organie obowiązków w zakresie wzywania do uzupełniania braków podania (art. 64 § 2 k.p.a. a także art. 105 ust. 2 i 5 ustawy o cudzoziemcach) albo odmowy wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.) gdyby w ocenie organu braków nie uzupełniono. Organ, w terminie z art. 35 k.p.a. winien bowiem sprawę "załatwić", a więc zarówno dążyć do uzupełnienia wniosku, jak i do jego rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast tak, by termin na załatwienie sprawy rozpoczynał swój bieg dopiero od momentu uzupełnienia przez wnioskodawcę braków podania (z zastrzeżeniem art. 35 § 5 k.p.a.). W ocenie więc Sądu, biorąc pod uwagę charakter sprawy, która nie stanowi sprawy szczególnie skomplikowanej ale wymagała przeprowadzenia pewnych czynności wyjaśniających, pozostawanie organu w bezczynności przez okres 11 miesięcy, uzasadnia uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności. Należy podkreślić, że wyjaśnienia organu pozostają bez wpływu na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ wskazał bowiem, że nie wpłynęła jakakolwiek prośba ze strony skarżącego o udzielenie mu informacji o stanie sprawy. Organ również nie posiada informacji, aby skarżący próbował uzyskać informację za pośrednictwem infolinii czy też bezpośrednio w siedzibie Oddziału Spraw Cudzoziemców W. Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w K.. W Wydziale Spraw Cudzoziemców W. Urzędu Wojewódzkiego funkcjonuje internetowa rezerwacja umożliwiająca umówienie się na złożenie odcisków linii papilarnych oraz przedłożenia do wglądu ważnego dokumentu podróży. Zdaniem organu, mimo braku wezwania ze strony organu skarżący mógł sam z własnej inicjatywy podjąć działania zmierzające do umówienia się na złożenie odcisków i upewnienie się czy wszystkie przesłane pocztą dokumenty są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy a w przypadku uzyskania informacji o ich braku uzupełnić je w sposób dla siebie najwygodniejszy. Zdaniem Sądu przytoczone okoliczności nie stanowią żadnego usprawiedliwienia dla dopuszczenia się przez organ bezczynności . Sąd zauważa, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Powyższe potwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] maja 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa [...], zgodnie z którym rażące naruszenie prawa odnieść należy do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa i odniesienie tego stanu do zaistniałej przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego wymaga zatem zaistnienia szczególnych okoliczności, które przy uwzględnieniu celów ochrony zapewnianej stronie, powinny być powszechnie uznawane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Skoro na ocenę w aspekcie rażącego naruszenia prawa rzutuje w szczególności zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2234/15, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo), to występujące w sprawie przekroczenie terminu, chociaż zauważalne i podlegające napiętnowaniu, nie może być uznane za rażące. Z uwagi na fakt, że po wniesieniu skargi, organ wydał decyzję w sprawie skarżącego, postępowanie z wniosku skarżącego o zobowiązanie Wojewody w P. do wydania odpowiedniej decyzji w zakreślonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu terminie oraz orzeczenia o istnieniu obowiązku organu do wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08). Nie jest to natomiast przesłanka do odrzucenia skargi. Sąd częściowo uwzględnił natomiast wniosek skarżącego o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., zasądzana jest w przypadku uwzględnienia skargi i ma charakter fakultatywny. Świadczy o tym użycie w jego treści przez ustawodawcę czasownika "może". Ustawodawca pozostawił zatem sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności działania organu administracji. W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wskazuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącego argumentacją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt: I OSK 3094/19, LEX nr 2982155). W treści skargi skarżący wskazał, że sytuacja, w której organ łamie przepisy prawa, nie stosując się do ustawowych terminów przewidzianych dla załatwiania odpowiednich spraw, powoduje utratę zaufania do władzy publicznej, jaką w tym przypadku jest Wojewoda. Tym bardziej, jeśli powyższe wywołuje ujemne skutki dla skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że nie może odbywać podróży zagranicznych, gdyż każde przekroczenie granicy Rzeczpospolitej Polskiej spowoduje, że nie będzie mógł już z powrotem do niej wjechać, czego skutkiem jest brak możliwości odbycia podróży do krewnych, bliskich oraz znajomych i powoduje szereg komplikacji życiowych i utrudnia załatwienie wielu ważnych spraw w urzędach, bankach w kraju ojczystym. Wyjaśnienia te, w powiązaniu z okresem bezczynności jakiej dopuścił się organ, uzasadniają przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie [...]zł. W ocenie Sądu taka kwota jest w zaistniałej sytuacji odpowiednia i rekompensuje skarżącemu powstałe niedogodności. Nie ma natomiast podstaw do przyznania kwoty wyższej, zgodnie z żądaniem skarżącego. Skarżący nie przedstawił bowiem i nie udokumentował żadnych konkretnych sytuacji, jakie wystąpiły w okresie bezczynności organu, które spowodowały powstanie u niego realnej szkody wymagającej zrekompensowania. Zasadnym było zatem jedynie przyznanie skarżącemu kwoty, która ma wyrównać powstałą u skarżącego krzywdę polegającą na tym, że skarżący był pozbawiony możliwości korzystania z takich swobód i wolności jakie by mu przysługiwały, gdyby organ uczynił zadość swoim obowiązkom w terminie. W pozostałym zakresie, skarga podlega oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.