II SAB/Po 105/26

Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi V. A. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z 8 marca 2026 r. V. A. (dalej: "skarżąca"), powołując się na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") oraz ustawę z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm., dalej: "u.o.z."), zwróciła się do Gminy [...] o udostępnienie: - projektu programu opieki nad zwierzętami w Gminie [...] na rok 2026, - oraz wszystkich dotychczas zawartych umów w ramach realizacji programu na 2026 r. W przypadku braku projektu dokumentu lub umów na usługi realizowane w ramach programu na 2026 r. przez Gminę [...], w sytuacji nie wyczerpania informacji z przedstawionej we wniosku tabeli pn. "Podmioty realizujące zadania w 2026 r.", skarżąca wniosła o podanie informacji zgodnie z treścią tabeli i przesłanie przez e-doręczenia. Jeżeli dana pozycja nie jest realizowana – wpisać "nie dotyczy". Odpowiadając w dniu 16 marca 2026 r. organ przekazał projekt programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt i umowy. W skierowanej do tut. Sądu skardze skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie nieudostępnienia całości żądanej informacji publicznej, 2. zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w terminie 14 dni, 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. wymierzenie organowi grzywny, 5. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organ udostępnił informacje częściowo. Nie udostępnił informacji w zakresie danych wskazanych w tabeli. W szczególności nie podał kontaktów telefonicznych do podmiotów realizujących zadania, mimo że dane te pozostają w jego dyspozycji i są elementem realizacji zadania publicznego, nie wskazał kompletnych danych kontaktowych (w tym przypisania do konkretnych funkcji z tabeli). Organ nie wydał także decyzji odmownej w tym zakresie. Zdaniem skarżącej odpowiedź organu nie wyczerpuje wniosku i nie stanowi jego załatwienia w rozumieniu u.d.i.p. Skarżąca zaznaczyła, że wniosek miał charakter złożony i obejmował zarówno dokumenty, jak i zestawienie informacji. W ocenie skarżącej organ naruszył art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP. Jednocześnie bezczynność ma charakter rażący, gdyż: - wniosek był jednoznaczny i precyzyjny, - organ dysponuje żądaną informacją, - organ świadomie ograniczył zakres odpowiedzi, - nie zastosował żadnego trybu przewidzianego ustawą (brak decyzji). Działanie to stanowi faktyczne obejście przepisów u.d.i.p. Zaniechanie organu ma charakter świadomy i polega na selektywnym udostepnieniu informacji przy jednoczesnym pominięciu części wniosku, co w judykaturze kwalifikowane jest jako rażące naruszenie prawa. Skarżąca wskazała, że uczestniczy w ogólnopolskim programie, którego celem jest monitoring realizacji obowiązków gmin wynikających z u.o.z. i przygotowanie informacji dla mieszkańców. Informacje objęte wnioskiem mają charakter nie tylko kontrolny, ale i operacyjny – umożliwiając mieszkańcom natychmiastowe działanie w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia zwierząt. Tym samym bezczynność organu wywołuje skutek w sferze prawa do informacji publicznej oraz negatywnie wpływa na realizację obowiązków gminy wynikających z u.o.z. i bezpieczeństwo zwierząt na terenie gminy. W konsekwencji naruszenie prawa ma charakter szczególnie istotny z punktu widzenia interesu publicznego. W piśmie z 3 kwietnia 2026 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca podtrzymała dotychczasowe wnioski i powołała się na przeprowadzoną rozmowę telefoniczną, w której uzyskała następujące informacje: 1. mieszkaniec nie powinien kontaktować się bezpośrednio z lekarzem weterynarii realizującym zadania gminy, 2. wszystkie zgłoszenia muszą być kierowane do Gminy lub Zakładu Gospodarki Komunalnej, 3. lekarz weterynarii nie podejmuje działań bez uprzedniego zgłoszenia przez Gminę, 4. przyczyną takiego modelu jest konieczność kontroli procesu i rozliczeń. Skarżąca wskazała, że system wprowadza dodatkowy etap decyzyjny, a mieszkaniec nie ma możliwości bezpośredniego działania. Jednocześnie zwróciła uwagę na zachodzącą jej zdaniem dezinformację. Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę stwierdził, że wniosek dotyczył programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] w 2026 r. oraz umów z podmiotami realizującymi poszczególne zadania wynikające z tego programu. W programie wskazano podmioty realizujące zadania dotyczące opieki nad zwierzętami bezdomnymi, numery telefonów pod którymi mieszkańcy mogą zgłaszać problemy związane z bezdomnymi zwierzętami, sposób postępowania w poszczególnym przypadkach opieki nad zwierzętami bezdomnymi. Program zakłada, że w sprawie zwierząt bezdomnych mieszkańcy będą się bezpośrednio kontaktować z pracownikami Urzędu Gminy w [...] i pracownikami Z. G. K. i M. w [...], którzy następnie podejmują działania zgodnie z ustaleniami programu. Program został pozytywnie zaopiniowany i podjęty przez Radę Gminy [...] uchwałą z 25 marca 2026 r., nr [...] Sposób realizacji poszczególnych zadań wynikających z programu w sposób szczegółowy regulują umowy zawarte z poszczególnymi podmiotami. W ocenie organu odpowiedź udzielona na wniosek całkowicie wyczerpała zawarte w nim żądania. Przy piśmie z 9 kwietnia 2026 r. skarżąca przesłała nagranie z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Miejskiego Gminy [...]. Natomiast w piśmie z 25 maja 2026 r. skarżąca podtrzymała w całości skargę i nie zgodziła się z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę. Wskazała, że faktyczny model realizacji programu nie został przedstawiony w odpowiedzi z 16 marca 2026 r., lecz dopiero w piśmie procesowym do Sądu. Przesłanie dokumentów bez jasnego wyjaśnienia, że system jest oparty na pośrednictwie Urzędu i ZGKiM, nie wyczerpywało żądania informacji publicznej w znaczeniu materialnym. Organ próbuje utożsamić formalne przesłanie plików z rzeczywistym wykonaniem obowiązków z u.d.i.p. Taka wykładnia jest wadliwa, ponieważ w ocenie skarżącej prowadzi do pozornego załatwienia wniosków przez przekazanie dokumentów bez ujawnienia rzeczywistego znaczenia zawartych w nich postanowień. Jednocześnie skarżąca wskazała, że brak jasnej i pełnej odpowiedzi organu spowodował, że przygotowywana przez nią instrukcja dla mieszkańców Gminy [...] nie powstała. Niepełna odpowiedź była świadomym i publicznie zapowiedzianym działaniem, co uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Skarżąca zwróciła się o nieuwzględnienie stanowiska organu i stwierdzenie, że ten pozostawał w bezczynności co najmniej w zakresie nieudostępnienia pełnej informacji o rzeczywistym modelu realizacji programu i sposobie uruchamiania interwencji weterynaryjnej, a także że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny. W piśmie z 16 czerwca 2026 r. skarżąca podtrzymała w całości dotychczasowe stanowisko i wniosła o przeprowadzenie dowodu z pisma Fundacji [...] z 16 czerwca 2026 r. (odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej). Dowód ten ma istotne znaczenie dla oceny prawdziwości i kompletności informacji udzielanych przez Burmistrza Miasta i Gminy i potwierdza, że wyjaśnienia organu w zakresie rzekomych konsultacji projektu programu miały charakter niepełny i pozorny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jako że skarżąca V. A. skierował do tut. Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy ziściły się podstawy do zastosowania ostatnio podanej regulacji. Jednocześnie jak przewidziano w art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw, która przewidziana została w art. 10 P.p.s.a. W art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. sądowoadministracyjnej kontroli poddano bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w tej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. Jak przewiduje art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W sprawie, która poddana została kontroli tut. Sądu, skarżąca we wniosku z 8 marca 2026 r. domagała się w trybie przewidzianym w u.d.i.p. udzielenia informacji publicznych. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że pomiędzy stronami bezsporny jest charakter ujętych bezpośrednio we wniosku przez skarżącą informacji, a więc nie jest kwestionowane, iż informacje te mają walor informacji publicznych. Nie ma również wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do ich udostępnienia. Istota sporu sprowadza się przede wszystkim do tego, czy odpowiedź organu, jaka udzielona została w dniu 16 marca 2026 r. wyczerpuje zakres tego wniosku, a więc czy organ udzielił wszystkich żądanych w nim informacji, czy też – jak uznaje skarżąca – pozostaje w tym względzie w stanie bezczynności. Konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej, przewidziane w art. 61 Konstytucji RP, skonkretyzowane zostało w przepisach u.d.i.p. W art. 2 ust. 1 tej ustawy przewidziano, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznych następuje w drodze udostępnienia, o którym mowa w art. 10 i 11. Regulacje art. 10 u.d.i.p., do których się odwołano, wskazują zaś na to, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (ust. 1). Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (ust. 2). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, nie wymaga to podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, iż podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją tą nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb regulują odmiennie. Postępowanie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "K.p.a.") znajdują zastosowanie dopiero w sytuacji, gdy dochodzi do wydania decyzji administracyjnej. Art. 10 u.d.i.p. nie określa żadnej formy czy ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednak – jak przyjmuje się w judykaturze – wniosek ten powinien spełniać choćby minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, co pozwala na jego prawidłowe odczytanie i załatwienie. Nie można uznać, że prawidłowy jest wniosek, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej powinien precyzować o jaki rodzaj informacji chodzi. Pozwala to dopiero organowi na prawidłowe odczytanie intencji wnioskodawcy i załatwienie sprawy m.in. przez zakwalifikowanie żądanych informacji jako publicznych i ewentualnie na ograniczenie dostępu do nich z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3521/15, dostępny w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej – co dla rozpatrywanej sprawy ma kardynalne znaczenie – nie ma przy tym obowiązku poszukiwania takiej interpretacji wniosku, która miałaby odpowiadać rzeczywistym intencjom wnioskodawcy. To w interesie wnioskodawcy leży odpowiedni sposób sformułowania zawartego we wniosku żądania tak, by żądanie to nakierowane zostało na konkretne dane posiadające walor informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 166/17, CBOSA). W orzecznictwie zwraca się wręcz uwagę na to, że niesprecyzowane wnioski, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. – obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w tym trybie (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 219/15, CBOSA). Co więcej, w sytuacji, w której podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powziąłby wątpliwość co do treści żądania wnioskodawcy, nie jest on uprawniony do wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania treści żądania, celem zapewnienia prawidłowej realizacji wniosku i udzielenia odpowiedzi zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy jego sprecyzowania lub uzupełnienia. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 K.p.a., pozwalającego na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy K.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej – co zostało już powyżej wspomniane – stosuje się jedynie do decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z 5 marca 20213 r., sygn. akt I OSK 2889/12, CBOSA). Zdaniem Sądu w realiach poddanej kontroli sprawy Burmistrz Miasta i Gminy prawidłowo odczytał treść wniosku skarżącej z 8 marca 2026 r. i udostępniając w dniu 16 marca 2026 r. projekt programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] w 2026 r. wraz z zawartymi umowami adekwatnie do zawartych w tym wniosku żądań uznał, iż zostały one w całości zrealizowane. We wniosku z 8 marca 2026 r. skarżąca wprost wskazała, że zwraca się o udostępnienie projektu rzeczonego programu oraz wszystkich dotychczas zawartych umów w ramach jego realizacji. Dalej alternatywnie wniosła, iż w przypadku braku projektu dokumentu lub umów, w sytuacji nie wyczerpania informacji z przedstawionej tabeli, skarżąca wniosła o podanie informacji zgodnie z treścią tabeli. Zgodzić trzeba się ze skarżącą w tym, że wniosek ten miał charakter złożony, jednak wbrew intencjom skarżącej, które zostały ukazane dopiero na etapie skierowanej do tut. Sądu skardze, a nie we wniosku, istota tej złożoności sprowadza się do zawartej w nim alternatywy rozłącznej (nie zaś alternatywy łącznej – jak chciałaby tego skarżąca), co powoduje, że wypełnienie pierwszej jego części, zwalniało organ z ustosunkowania się do jego dalszej części. Inaczej rzecz ujmując z treści tego wniosku, która została ostatnio przypomniana, wprost wynika, że obowiązek organu do podania informacji zgodnych z treścią zawartej tam tabeli aktualizuje się dopiero "w przypadku braku projektu dokumentu i/lub umów na usługi realizowane w ramach programu na 2026 r. przez Gminę [...]". Sąd dostrzega, że ujęty tak warunek zawierał także dalsze, zawarte po przecinku zastrzeżenie – "w sytuacji nie wyczerpania informacji z poniższej tabeli", jednak po pierwsze nie oznacza, to że odpowiadając na ten wniosek organ był zobowiązany do wykazania czy przekazane przez niego dokumenty wyczerpują informacje ujęte w tabeli, tym bardziej że odniesienie się do treści tej tabeli miałoby nastąpić dopiero w przypadku braku stosownych dokumentów, po drugie nie sposób z tego odczytać, że nawet negatywna ocena co do wyczerpania informacji z tabeli obligowała organ do podania informacji zgodnie z jej treścią, skoro organ spełnił pierwotne żądanie polegające na udostępnieniu samych dokumentów. Analiza stanowiska skarżącej prowadzi zresztą do konstatacji, że w istocie nie kwestionuje ona tego, by przekazane dokumenty nie wyczerpywały informacji zawartych w tabeli umieszczonej we wniosku z 8 marca 2026 r. Skarżąca przejawia wyłącznie swoje subiektywne niezadowolenie z treści otrzymanych dokumentów, modyfikując w rzeczywistości żądania jakie uprzednio zostały przez nią zawarte w skierowanym do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wbrew intencjom skarżącej, które zostały ujawnione na etapie postępowania sądowego, z treści przedmiotowego wniosku nie wynika jednak to, by skarżąca domagała się w nim przekazania bezpośrednich danych kontaktowych do podmiotów realizujących umowy zawarte z Gminą [...] w ramach rzeczonego programu na rok 2026 r. Tym bardziej we wniosku próżno doszukać się tego, by skarżąca zmierzała do uzyskania – poza samymi, wprost wymienionymi w nim dokumentami – informacji o faktycznym sposobie realizacji w Gminie [...] programu ochrony zwierząt, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii pośredniego trybu zgłaszania ujętych w tym programie przypadków. Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że nie jest objęty oceną w niniejszej sprawie podważany przez skarżącą program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] w 2026 r., czy też kwestionowane przez nią czynności samej Gminy, w tym mająca jej zdaniem występować dezinformacja. Sąd ocenia wyłącznie to, czy Burmistrz Miasta i Gminy pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 8 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Nota bene, skarżąca oddzielnie wywiodła do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej Gminy [...] z 25 marca 2026 r., nr [...], w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] w 2026 r., która na moment orzekania w sprawie została zarejestrowana w ramach wpływu korespondencji pod sygn. II DK/Po 43/26 i przekazana do organu, jako skierowana bezpośrednio do tut. Sądu. Także ocena przydatności przekazanych dokumentów do zakładanych przez skarżącą celów, które wskazano w pismach składanych przed tut. Sądem, wykracza poza ramy rozpatrywanego przypadku i nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu naruszenia przez Burmistrza przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Żaden przepis u.d.i.p. ani innej ustawy nie przewiduje, by na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciążył inny obowiązek niż zapewnienie dostępu do tego rodzaju informacji zwłaszcza, by podmiot ten miał w jakimkolwiek stopniu zagwarantować, aby uzyskane informacje były przydatne dla potrzeb wnioskodawcy. Zresztą jak wprost zostało to ujęte w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. To że skarżąca negatywnie odnosi się do wartości pozyskanych dokumentów nie powoduje, że Burmistrz nie wywiązał się z obowiązków nałożonych w u.d.i.p. realizując wniosek z 8 marca 2026 r. Podsumowując, wniosek skarżącej z 8 marca 2026 r., który wpłynął do organu 9 marca 2026 r., został prawidłowo rozpoznany przez organ już 16 marca 2026 r. poprzez udostępnienie żądanych w nim dokumentów. Organ dochował zatem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. co powoduje, że podniesiony przez skarżącą zarzut bezczynności nie jest zasadny. Końcowo wskazać trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów w postaci: - zapisu rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Miejskiego Gminy [...], oraz - pisma Fundacji [...] z 16 czerwca 2026 r. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W zakresie możliwych do przeprowadzenia przez sąd administracyjny środków dowodowych nie mieści się zatem odsłuchanie nagrań zawartych na przekazanym nośniku danych. Z kolei, pismo z 16 czerwca 2026 r., jak i podane przez skarżącą okoliczności, na które dowód ten miałby być przeprowadzony (prawidłowość konsultacji projektu programu), nie prowadzi do wyjaśnienia jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby być istotne dla oceny bezczynności Burmistrza w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 8 marca 2026 r. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.