II SAB/Op 41/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Zespołu Szkolno-Przedszkolnego Stowarzyszenia P. w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

B. K. (zwany dalej: "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Zespołu Szkolno-Przedszkolnego, Stowarzyszenia P. w O. w sprawie bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W wykonaniu zarządzeń z dnia 28 lipca 2022 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł i uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru PESEL skarżącego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niewykonanie powyższych czynności w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie powyższe zostało doręczone dorosłemu domownikowi skarżącego M. B. w dniu 5 sierpnia 2022 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-32 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie wskazał numeru PESEL i nie opłacił skargi. W dniu 9 sierpnia 2022 r. skarżący złożył drogą elektroniczna oświadczenie o cofnięciu swojej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 P.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Ponadto skarżący był zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Podstawę prawną do wezwania o wpis sądowy w tym zakresie stanowi przepis art. 220 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3 a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od niej, zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 5 sierpnia 2022 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem z dniem 12 sierpnia 2022 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu do dokonania opisanych czynności, skarżący nie zastosował się do wezwania i nie uzupełnił braku formalnego oraz fiskalnego skargi, tj. nie podał w zakreślonym terminie swojego numeru PESEL, ani nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 9 sierpnia 2022 r. oświadczenia o cofnięciu skargi zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia skarżącego. Wprawdzie w świetle art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie z reguły wiąże sąd (chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności), jednakże takie badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). A taka sytuacja nie zaistniała w sprawie, co wywiedziono wyżej. Wobec tego uznać należało, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji.