II SAB/Ol 26/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1/ stwierdza, że Wójt Gminy G. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania pkt. 2 wniosku skarżącego z "[...]".; 2/ umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy G. do rozpoznania pkt. 2 wniosku skarżącego z "[...]" .; 3/ stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ nie wymierza organowi grzywny; 5/ zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Pismem z 7 stycznia 2021 r. H. K. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity na dzień złożenia wniosku - Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się do Wójta Gminy G. (dalej jako: organ lub Wójt Gminy) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1. jaki był stan środków finansowych na dzień 31 grudnia 2020 r. na rachunkach bankowych i przesłanie kopii wyciągów bankowych na dzień 31 grudnia 2020 r.; 2. czy gmina korzystała z usług innych instytucji finansowych udzielających kredytów i pożyczek po 22 listopada 2018 r. a jeżeli tak – przesłanie kopii umów zawartych z tymi instytucjami. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 21 stycznia 2021 r. Wójt Gminy udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej w zakresie punktu 1 złożonego wniosku, załączając do pisma kopie wyciągów bankowych Gminy według stanu na 31 grudnia 2020 r. Natomiast w zakresie punktu 2 Wójt Gminy wskazał, że treść tego pytania nie mieści się w katalogu informacji publicznych zawartych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym, nie podlega ona udostępnieniu. W dniu 28 stycznia 2021 r., za pośrednictwem organu, wnioskodawca złożył skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 7 stycznia 2020 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.), art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. celowe podejmowanie pozornych działań w celu opóźnienia udzielenia pełnej odpowiedzi. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie kary organowi odpowiedzialnemu za udzielenie informacji publicznej na podstawie art. 23 u.d.i.p. za występek w rozumieniu art. 7 Kodeksu karnego. W uzasadnieniu złożonej skargi wnioskodawca podniósł, że organ winien załatwić niniejszą sprawę zgodnie z przepisami u.d.i.p., czego nie zrobił, a także dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 6 u.d.i.p., na który się powołuje. Zdaniem skarżącego nie budzi wątpliwości, że wójt jest funkcjonariuszem publicznym, zaś pytania zawarte w złożonym wniosku dotyczą budżetu gminy. Skarżący podkreślił, że zaciąganie zobowiązań bez uchwały Rady Gminy jest jednym z poważniejszych naruszeń dyscypliny finansów publicznych. Zauważył przy tym, że prowadzona przez wójta gminy polityka informacyjna skłoniła Radę Gminy do podjęcia uchwały obniżającej wójtowi maksymalnie wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, zaś w zakresie wymierzenia kary na podstawie art. 23 u.d.i.p. o jej odrzucenie, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu organ podniósł, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem stosownie do art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, wskazano, że na pierwsze pytanie udzielono skarżącemu kompletnej odpowiedzi pismem z 21 stycznia 2021 r., natomiast odnośnie do drugiego pytania dokonano błędnej oceny poprzez stwierdzenie, że treść pytania nie mieści się w katalogu informacji publicznych zawartych w art. 6 u.d.i.p. Przy czym, mimo odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie nie wydano decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., w związku z czym należy uznać, że sprawa nie została zakończona. Jednocześnie wskazano, że skarżącemu udzielono odpowiedzi na drugie pytanie pismem z 16 lutego 2021 r., którego kopię dołączono do odpowiedzi na skargę. Organ wyjaśnił, że powstała przewlekłość nie miała na celu opóźnienia udzielenia odpowiedzi, lecz wynikła z błędnej oceny, czy przedmiotowe pytanie dotyczy informacji publicznej, wynikłej m.in. z dużej ilości składanych wniosków o udzielenie informacji publicznej. Odnośnie zaś żądania wymierzenia organowi kary na podstawie art. 23 u.d.i.p., wskazano, że sądem właściwym w tym przypadku jest sąd karny, bowiem kara ta ma charakter karny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Ponadto - w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Z kolei przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy. Przewlekłość postępowania obejmuje takie przypadki prowadzenia postępowania, jak np. wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu (por. wyroki WSA w Olsztynie: z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 9/12 oraz z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt II SAB/Ol 85/15, dostępne w CBOSA). Zauważyć należy, że zarówno bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania związane jest z naruszeniem ustawowego terminu i przepisanej procedury do załatwienia sprawy. Skutkiem przewlekłości jest niezałatwienie sprawy w terminie, a więc bezczynność. Należy również zauważyć, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a., ponieważ w tych sprawach przepisy k.p.a. stosuje się wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 16 u.d.i.p. Stąd też skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez uprzedniego wniesienia ponaglenia w każdym czasie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 68/18, dostępne w CBOSA). Stanowisko organu w tej kwestii należy zatem uznać za błędne. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości, że organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek, winien był podjąć działania w celu jego załatwienia w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. W świetle bowiem art. 163 Konstytucji RP oraz art. 11a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713, dalej jako: u.s.g.) Wójt jest organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego a zarazem organem władzy publicznej i tym samym podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, o ile ta ma charakter publiczny. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślić należy, że na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia majątku jako ogółu praw i obowiązków określonego podmiotu. W związku z tym, do informacji o majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udostępniania informacji, należy zaliczyć również informacje o zobowiązaniach tych jednostek, a w szczególności dotyczące treści umów cywilnoprawnych w zakresie wykonywania władztwa nad ich majątkiem (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 88/17, dostępne w CBOSA). Należy zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z 7 stycznia 2021 r. został rozpatrzony w ustawowym terminie jedynie co do pierwszego punktu. Natomiast odnośnie udzielenia odpowiedzi na drugie pytanie zawarte we wniosku, a mianowicie, czy gmina korzystała z usług innych instytucji finansowych udzielających kredytów i pożyczek po 22 listopada 2018 r. a jeżeli tak – przesłanie kopii umów zawartych z tymi instytucjami, organ poinformował skarżącego, że treść tego pytania nie mieści się w katalogu informacji publicznych zawartych w art. 6 u.d.i.p. i tym samym, nie podlega ona udostępnieniu. Jednocześnie organ zaniechał udzielenia skarżącemu pełnej odpowiedzi, mimo dysponowania informacjami w tym zakresie, jak również nie zakończył przedmiotowego postępowania w inny, określony przepisami u.d.i.p., sposób. Dopiero po złożeniu przez wnioskodawcę skargi do tut. Sądu pismem z 16 lutego 2021 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi w zakresie drugiego pytania. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania punktu drugiego wniosku skarżącego z 7 stycznia 2021 r., bowiem mimo posiadania żądanych informacji, nie udostępnił w ustawowym terminie posiadanych informacji bez zbędnej zwłoki, o które wnioskował skarżący, nie podał nowego terminu załatwienia wniosku ani nie powiadomił o powodach opóźnienia, jak również nie wydał decyzji odmownej, umożliwiając tym samym, przeprowadzenie kontroli wydanego rozstrzygnięcia w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2321/14, wyrok NSA z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4084/18, dostępne w CBOSA). W związku z powyższym, orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Należy jednak zauważyć, że w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd nie można już mówić o przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania, gdyż stan ten ustał wraz z udzieleniem skarżącemu 16 lutego 2021 r. żądanej informacji publicznej pismem zatytułowanym "uzupełnienie informacji do wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 stycznia 2021 r." Jeżeli bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, dostępne w CBOSA). Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organowi można było skutecznie zarzucić przewlekłe prowadzenie postępowania, wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do rozpoznania punktu drugiego wniosku skarżącego z 7 stycznia 2021 r. (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie należy wskazać, że w obecnym stanie prawnym podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy mieć bowiem na względzie, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie stanowiło przejawu złej woli organu, lecz błędnej interpretacji przepisu art. 6 u.d.i.p., a także znacznej liczby wniosków składanych przez skarżącego o udostępnienie informacji publicznych. Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Skarżący nie powołuje się też na okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu poprzez brak uzyskania w ustawowym terminie odpowiedzi na jego żądanie udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 23 u.d.i.p., należy wskazać, że przepis ten jest przepisem karnym, a zatem wymierzenie grzywny na jego podstawie jest możliwe tylko w wyniku ustalenia wyczerpania znamion określonego tam czynu zabronionego w ramach postępowania karnego, co oznacza, że sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Do orzekania o odpowiedzialności karnej właściwe są bowiem sądy powszechne (np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 49/10, dostępne w CBOSA). Jakkolwiek, uznając, że celem skarżącego było wymierzenie organowi przez sąd administracyjny grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie (pkt 4 sentencji wyroku). Nałożenie na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.–podobnie, jak i zasądzenie sumy pieniężnej od organu–jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, CBOSA). Jak podkreśla się w orzecznictwie wymierzenie grzywny organowi ma na celu oddziaływać na organ mobilizująco i wzmocnić gwarancje terminowego załatwiania spraw (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 1159/19, dostępne w CBOSA). Tym samym, wymierzenie grzywny ma pełnić funkcję represyjną i prewencyjną. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaniechanie organu, choć oczywiste, nie wymaga dyscyplinowania organu do terminowego załatwiania sprawy, poprzez wymierzenie grzywny. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( pkt 5 sentencji wyroku).