II SAB/Ol 17/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu odwołania od decyzji dotyczącej uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę.

M.R. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, w której zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (dalej jako: Kolegium lub organ II instancji) przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego i bezczynność w rozpoznaniu wniesionego przez niego odwołania od decyzji Wójta Gminy N. z "[...]", którą odmówiono uchylenia - po wznowieniu postępowania - ostatecznej decyzji tego organu z "[...]", ustalającej, na wniosek "[...]" Sp. z o.o. z/s w M., środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "N." wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy nominalnej do 2,5 MW, na działce nr "[...]", obręb geodezyjny N., Gmina N. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że Kolegium dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz o stwierdzenie bezczynności w postępowaniu odwoławczym, zarzucając zwłaszcza naruszenie art. 35 § 1 – 3, art. 12 § 1-2 i art. 36 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.), - zobowiązanie Kolegium do załatwienia sprawy, - stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, - skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podał, że postępowanie, zainicjowane jego wnioskiem z 17 października 2016 r., zostało zawieszone przez organ I instancji w październiku 2016 r., a następnie podjęte w czerwcu 2019 r. Decyzja kończąca postępowanie w I instancji została wydana we wrześniu 2020 r. Odwołanie skarżącego z 28 września 2020 r. zostało doręczone organowi I instancji 2 października 2020 r., zaś do Kolegium zostało przekazane 8 października 2020 r. Kolegium pismem z 9 listopada 2020 r. wskazało nowy termin rozpatrzenia sprawy, wyjaśniając, że organ I instancji nie przekazał akt postępowania, którego dotyczy postępowanie wznowieniowe. Skarżący zarzucił, że Kolegium podjęło czynności, w tym występując o akta postępowania, w terminie, w którym już mogło i powinno być wydane orzeczenie kończące postępowanie odwoławcze, a nie podjęło ich np. bezzwłocznie po wpływie odwołania do organu odwoławczego. Ponadto, zobowiązując organ I instancji do przekazania akt, Kolegium nie zakreśliło temu organowi określonego, krótkiego terminu, wskazując jednocześnie stosunkowo odległy nowy termin rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W ocenie skarżącego rozpatrzenie odwołania w kontekście jego zarzutów (np. zarzut pozbawienia czynnego udziału w postępowaniu przez pozbawienie prawa wglądu do akt czy kwestia oceny oddziaływań normatywnych i także np. z zakresu prawa cywilnego, kwestia braku wyczerpującego wyjaśnienia sprawy) mogło być dokonane również bez wystąpienia do organu I instancji o przesłanie akt postępowania, którego dotyczy postępowanie wznowieniowe. Skarżący stwierdził, że gdyby Kolegium bezzwłocznie zażądało akt od organu I instancji i bezzwłocznie akta zostały przesłane, wówczas rozstrzygnięcie mogło i powinno nastąpić na początku listopada 2020 r. Tym samym, wystąpił stan przewlekłości postępowania odwoławczego oraz bezczynności w załatwieniu sprawy w terminie. Przewlekłość wynosi w dacie złożenia skargi około 2 miesiące. Skarżący sprecyzował, że przewlekłość postępowania nastąpiła w okresach: - od czerwca 2019 r. do lipca 2020 r. (po podjęciu zawieszonego postępowania w czerwcu 2019 r. - dopiero w lipcu 2020 r. organ I instancji podjął czynności w sprawie), - od października 2020 r. do daty złożenia skargi (z uwagi na zaniechanie przez organ I instancji przekazania organowi odwoławczemu kompletnych dokumentów sprawy). Stwierdził, że postępowanie trwa ponad 1 rok i 3 miesiące dłużej niż powinno z zachowaniem rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie z podejmowaniem właściwych i terminowych czynności. Zarzucił, że przez ponad 4 lata nie wydano ostatecznej decyzji w postępowaniu, a czynności nie były podejmowane w sposób właściwy i terminowy, co narusza art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. W postępowaniu nie dokonywano czynności lub dokonywano ich błędnie, powodując zwłokę i brak rozpoznania w rozsądnym terminie. Uzasadniając wniosek o przyznanie od organu sumy pieniężnej 3.000 zł skarżący podniósł, że przewlekłość i bezczynność w postępowaniu powodują, że jego prawa, w szczególności prawo własności i prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, pozostają zagrożone przez możliwość zrealizowania decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie, przed datą rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu wznowieniowym. Ponadto sytuacja ta powoduje przedłużenie stanu niepewności (zawieszenia) i narusza prawo skarżącego do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, Kolegium podało, że 13 października 2020 r. wpłynęło do organu odwołanie skarżącego, które przekazane zostało przez organ I instancji przy piśmie z 8 października 2020 r. Wraz z odwołaniem do Kolegium zostały przesłane kserokopie akt postępowania, zainicjowanego wnioskiem wznowieniowym skarżącego. Następnie postanowieniem z "[...]" Kolegium poinformowało strony o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., tj. do 27 listopada 2020 r. i wskazało nowy termin rozpatrzenia sprawy - do 4 lutego 2021 r. Jednocześnie zobowiązało organ I instancji do nadesłania całości akt przedmiotowego postępowania, zakończonego decyzją środowiskową z "[...]", a także do wyjaśnienia, czy wskazane w tym postanowieniu strony zostały skutecznie zawiadomione o wznowieniu postępowania. Podniesiono, że dopiero 4 stycznia 2021 r. organ I instancji przekazał do Kolegium akta postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej z "[...]" wraz z odpisem nieprawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z 20 października 2020 r., sygn. akt II SAB/OI 58/20, umarzającego postępowanie w sprawie bezczynności Wójta Gminy N. w rozpoznaniu wniosku wznowieniowego skarżącego. Kolegium wydało decyzję, którą zakończyło postępowanie odwoławcze, "[...]", zaś przesyłkę zawierającą tę decyzję nadano 4 lutego 2021 r. Zdaniem Kolegium brak było możliwości rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, w sytuacji gdy ocenie podlega przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bez kompletnego materiału dowodowego sprawy zakończonej decyzją organu I instancji z "[...]". Akta sprawy były niezbędne, w szczególności dla oceny kwestii oddziaływań elektrowni wiatrowej i znaczenia tych oddziaływań dla oceny interesu prawnego skarżącego we wznowionym postępowaniu. Kolegium miało wiedzę, że akta tej sprawy w dacie wpływu odwołania znajdowały się w WSA w Olsztynie w związku ze skargą na bezczynność Wójta w rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (sygn. akt II SAB/Ol 58/20). Odnosząc się do zarzutu wyznaczenia odległego terminu załatwienia sprawy, organ odwoławczy wskazał na znaczną liczbę wpływających spraw, co przekłada się na realne możliwości rozstrzygania spraw i kierowania ich na kolejne posiedzenia. Zauważył przy tym, że wyznaczony nowy termin załatwienia sprawy nie był terminem odległym, wziąwszy pod uwagę wskazane okoliczności i stopień złożoności sprawy, która była rozstrzygana po wznowieniu postępowania przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Wyjaśnić należy, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności i przewlekłości postępowania inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie (zob. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16, z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2317/19, z dnia 17 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 3990/19, dostępne w CBOSA). Oba zawarte w skardze zarzuty opieszałości w stosunku do Kolegium obligują zatem Sąd do ustalenia, czy zachodzi potrzeba zobowiązania tego organu do wydania, w określonym terminie, aktu lub podjęcia określonej czynności. Sąd bowiem, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia skargi, skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznał skargę pod kątem zasadności obu zarzutów. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Wyjaśnić ponadto należy, że przedmiotem skargi na bezczynność lub przewlekłość jest działanie konkretnego organu. Zasadniczo zatem wyłącznie aktywność lub bierność tego organu powinna być oceniana w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1343/20, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu podlega więc jedynie prawidłowość działania Kolegium w postępowaniu wszczętym odwołaniem skarżącego, które wpłynęło do organu odwoławczego 13 października 2020 r. Zatem, zarzucana kilkuletnia bezczynność organu I instancji pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Dodać należy, że była ona przedmiotem oceny Sądu w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 58/20. Przechodząc do oceny zarzutów skargi, należy przypomnieć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązują następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35 § 1 k.p.a.), "niezwłocznie" (art. 35 § 2 k.p.a.), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. pierwsze), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (art. 35 § 3 zd. drugie), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 zd. ostatnie). Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynnością jest stan, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1, zaś przewlekłość wystąpi, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przewlekłość postępowania obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Sytuacje takie obejmować mogą, np.: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu (tak NSA w wyroku z 28 października 2020 r., sygn. II OSK 1830/20). Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym (wynikającym z art. 35 k.p.a. lub przepisów szczególnych) albo wyznaczonym przez organ (zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.). Bieg któregokolwiek z wymienionych terminów chroni organ przed zarzutem bezczynności. Z kolei o przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza to, że przy skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania, ocenie sądu podlegają poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania, rodzaj sprawy i stopień jej skomplikowania oraz to, w jakich odstępach czasu organ podejmuje poszczególne czynności, czy czynności te są zasadne i skuteczne, jakie są przyczyny bierności organu w rozpatrzeniu sprawy, a także jaka jest postawa stron postępowania. Odwołanie skarżącego wpłynęło do Kolegium 13 października 2020 r. z kserokopiami akt postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania, które zostało zakończone decyzją organu I instancji z "[...]". Postanowieniem z "[...]" listopada 2020 r. organ II instancji poinformował strony o niemożności załatwienia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i jednocześnie wskazał, że rozpatrzenie sprawy nastąpi w terminie do 4 lutego 2021 r. Jednocześnie zobowiązał organ I instancji do nadesłania całości akt administracyjnych sprawy, której dotyczy wznowienie, a także wyjaśnienie, czy wskazane w tym postanowieniu strony zostały skutecznie zawiadomione o wznowieniu przedmiotowego postępowania. Żądane akta wraz z informacją odnośnie zawiadomienia stron o wznowieniu postępowania wpłynęły do Kolegium 4 stycznia 2021 r., zaś decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana "[...]" stycznia 2021 r. Powyższe okoliczności prowadzą do jednoznacznego wniosku, że Kolegium przystąpiło bez zbędnej zwłoki do czynności związanych z rozpatrzeniem odwołania, które wpłynęło do tego organu 13 października 2020 r. Postanowieniem z "[...]" listopada 2020 r., wydanym w trybie art. 36 k.p.a. poinformowano strony o niemożności załatwienia sprawy w terminie. Jak wyjaśnił organ II instancji w odpowiedzi na skargę rozpatrzenie odwołania w terminie nie było możliwe z uwagi na to, że organ I instancji z aktami przekazanymi z odwołaniem nie nadesłał dokumentów dotyczących sprawy, w której wznowił postępowanie, tj. akt sprawy zakończonej decyzją z "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że Kolegium powinno było zbadać prawidłowość sprawy wznowieniowej bez akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym, a więc w zasadzie ograniczyć się wyłącznie do oceny decyzji organu I instancji z "[...]" w kontekście argumentów skarżącego, podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania i odwołaniu od tej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji nie tylko dokonuje kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu, lecz przede wszystkim ponownie rozpoznaje i rozstrzyga merytorycznie sprawę administracyjną. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Niemożliwe jest natomiast dokonanie prawidłowej oceny legalności sprawy zakończonej decyzją wydaną w trybie art. 151 k.p.a., bez dysponowania kompletnym materiałem dowodowym, w skład którego wchodzi całość materiału dowodowego, który stanowił podstawę do wydania decyzji ocenianej w postępowaniu nadzwyczajnym. Ocena oddziaływania planowanej inwestycji i znaczenie tej kwestii w kontekście oceny interesu prawnego skarżącego we wznowionym postępowaniu, w tym także zasadność przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagała analizy akt sprawy zakończonej decyzją środowiskową. W pełni uzasadnione było więc wystąpienie Kolegium do organu I instancji o nadesłanie kompletnych akt postępowania zakończonego tą decyzją. Tym samym, należy stwierdzić, że na tym etapie postępowania organ II instancji nie pozostawał w bezczynności ani nie prowadził postępowania przewlekle. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można również uznać za zasadny zarzutu zaniechania wyznaczenia przez Kolegium organowi I instancji określonego, krótkiego terminu nadesłania akt postępowania zwykłego. Jak podało Kolegium w odpowiedzi na skargę, organ ten wiedział, że Wójt nie posiadał akt tej sprawy, gdyż były one w dyspozycji tut. Sądu w związku ze skargą skarżącego na bezczynność Wójta w rozpoznaniu jego wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji środowiskowej. W tej sytuacji niemożliwe było skuteczne zobowiązanie Wójta do niezwłocznego nadesłania akt administracyjnych, których organ ten jeszcze nie posiadał. Przedmiotowe akta wpłynęły do Kolegium 4 stycznia 2021 r., natomiast decyzja kończąca postępowanie odwoławcze została wydana "[...]" stycznia 2021 r. W kontekście przedstawionych wyżej okoliczności, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wyznaczenia stosunkowo odległego terminu załatwienia sprawy – do 4 lutego 2021 r. Wyznaczony termin pozwalał na rozpoznanie sprawy przez Kolegium w rozsądnym terminie, przy uwzględnieniu stopnia zawiłości sprawy, a także znacznej liczby spraw wpływających do Kolegium, na co wskazano w odpowiedzi na skargę. Jak już wyjaśniono, przewlekłość postępowania ma miejsce, gdy jest ono długotrwałe, trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to jest konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy, a nie tylko rachunkowo obliczonego czasu jego trwania. Znaczenie ma także wywiązywanie się organu z obowiązków informacyjnych względem stron co do przewidywanej długości trwania postępowania. Instytucja wyznaczania nowych terminów załatwienia sprawy, przewidziana w art. 36 k.p.a., może bowiem stanowić objaw przewlekłości, o ile będzie stosowana w warunkach prowadzenia czynności postępowania w sposób nieefektywny czy pozorny. Sytuacja taka nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie. Kolegium podjęło w kontrolowanym postępowaniu czynności niezbędne do rozpoznania sprawy i dokonało tego z dochowaniem należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut w zakresie bezczynności. W terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Kolegium wydało bowiem decyzję kończącą postępowanie odwoławcze, co nastąpiło przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.