II SAB/Lu 13/21

10 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie interpelacji w sprawie zaśmiecania wąwozów i gruntów rolnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

J. K. - radny Rady Miejskiej w K. D. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie interpelacji w sprawie podjęcia stosownych działań dotyczących zobligowania właścicieli nieruchomości do usunięcia odpadów, w tym budowlanych i pochodzących z rozbiórek, z wąwozów i gruntów rolnych. Skarżący zażądał zobowiązania organu do niezwłocznego podania do publicznej wiadomości treści interpelacji i odpowiedzi organu na tę interpelację. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniesione przez skarżącego pismo nie jest interpelacją radnego w rozumieniu art. 24 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) z uwagi na niezłożenie jej w formie pisemnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga J. K. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest właściwość sądu administracyjnego. W myśl art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały w nich wymienione. Przewidziana w tych przepisach skarga na bezczynność jest pochodną skargi na wymienione tam prawne formy działania organów administracji publicznej. W konsekwencji, skarga na bezczynność organów jest dopuszczalna tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania aktów albo dokonania czynności, o których mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a., nie wywiążą się z ustawowego obowiązku w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Skarga na bezczynność organu jest więc dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zaskarżona przez J. K. bezczynność w sprawie pisma określonego przez niego jako interpelacja nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czy jest to w istocie interpelacja radnego złożona w trybie art. 24 ustawy o samorządzie gminnym, czy też nie. Złożone przez skarżącego do Burmistrza Miasta pismo w sprawie podjęcia stosownych działań dotyczących zobligowania właścicieli nieruchomości do usunięcia odpadów, w tym budowlanych i pochodzących z rozbiórek, z wąwozów i gruntów rolnych nie podlega rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Nawet, gdyby wbrew stanowisku Burmistrza przyjąć, że jest to interpelacja radnego, to wskazać należy, że na interpelację odpowiada się pismem, zatem jej rozpatrzenie nie wymaga wydania władczego rozstrzygnięcia w postaci decyzji administracyjnej czy postanowienia, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., lub podjęcia innego aktu czy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Odnośnie do wskazanych "innych aktów lub czynności" podlegających kontroli sądu administracyjnego trafnie podnosi się w orzecznictwie, że muszą one spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (postanowienie NSA z 11 grudnia 2007 r., II GSK 265/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że pisma stanowiące odpowiedzi na interpelacje radnego, jako że nie przyznają adresatowi uprawnień i nie nakładają na niego obowiązków (nie są wyrazem władczego działania organu, ponieważ mają jedynie walor informacyjny), nie stanowią aktów ani czynności z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro do skarg na interpelacje radnego nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, to również skargę na bezczynność organów w tym zakresie uznać należy za niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powyższe uwagi są aktualne również w razie przyjęcia, że pismo skarżącego nie ma charakteru interpelacji radnego, ale jest swego rodzaju pismem interwencyjnym, nie wymagającym podjęcia działań władczych, ale jedynie udzielania informacji. Ubocznie podnieść należy, że w sprawie występuje również inna przesłanka odrzucenia skargi w postaci nieuzupełnienia przez skarżącego w terminie jej braków formalnych. Skarżący został wezwany do uzupełnienia tych braków poprzez wskazanie adresu zamieszkania oraz numeru PESEL. Skarżący wskazał jedynie numer PESEL, czyniąc to jednak już po terminie określonym w wezwaniu (wezwanie zostało mu doręczone [...] r., zaś brak został uzupełniony [...] r.; k. 28, 29 akt sąd.). Stanowi to samodzielną podstawę odrzucenia skargi w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.