II SAB/Łd 132/18

Dnia 10 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego A w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. Ś. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. A. P.

W dniu 31 lipca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 1 im. A w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wyjaśnił, że Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr l im. A w Ł. nie otrzymał wniosku o udostępnienie informacji publicznej objętego treścią skargi na bezczynność. Nadto organ objęty skargą nie znajduje się w strukturze Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr l im. A w Ł. Wyjaśniono, że Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 im. A w Ł. otrzymał od prof. dr hab. n. med. T. G., będącego pracownikiem Szpitala - ale nie jego organem - kopię odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, skierowaną przez Uniwersytet Medyczny w Ł. do skarżącego. Treść tego pisma jednoznacznie określa pierwotne skierowanie przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji w dniu 5 lipca 2018 r. do Uniwersytetu Medycznego w Ł., na który to wniosek skarżący odpowiedź otrzymał. W odpowiedzi na skargę uznano również, że żądanie udzielenia informacji przez skarżącego nie zalicza się do obszaru danych objętych informacją publiczną, o którym mowa w art. 1 oraz 6 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzono, że objęta skargą informacja o metodach skutecznego wykrycia środka Pawulon w zwłokach ma charakter zaspokojenia naukowej dociekliwości skarżącego, a zatem edukacyjny i naukowy, nie zaś publiczny. Końcowo podkreślono, że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 im. A w Ł., nie będąc adresatem wniosku skarżącego, nie jest w posiadaniu akt dotyczących wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jedyna dokumentacja jest skarga doręczoną dnia 17 sierpnia 2018 r. wraz z pismem z dnia 07 sierpnia 2018 r. z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz kopią pisma skierowanego przez Uniwersytet Medyczny w Ł. do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jej zarzuty, jak wynika z uzasadnienia, oparcie znajdują w treści przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej w skrócie "u.d.i.p.") , z uwagi na niewypełnienie przez adresata żądania zawartego we wniosku z 5 lipca 2018 r., a wobec jego milczenia strona upatruje bezczynności . Na wstępie rozważań odwołać się należy do regulacji art. 21 u.d.i.p zgodnie , z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.". Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest bezczynność, jak wskazuje skarżący , Kierownika A, Uniwersytetu Medycznego w Ł. , Szpitala Klinicznego im. A, ul. A 22 w Ł. w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazanej we wniosku skarżącego z 5 lipca 2018 r. w zakresie w nim wskazanym . Ze stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 im. A w Ł. wynika ,że nie otrzymał od strony żądania udostępnienia informacji publicznej zawartego w opisanym wniosku a zatem nie mógł jej udzielić , powołując się na niewłaściwość adresata skargi, nadto podnosi ,że wskazane żądanie nie zalicza się do obszaru danych objętych informacja publiczną. Ze stanowiskiem tym zgodzić się należy. Krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej został określony w art. 61 ust 1 Konstytucji RP. Bez wątpienia, co do zasady , do kręgu tego należy wskazany Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 im. A w Ł. Natomiast pojęcie informacji publicznej zostało określone przez ustawodawcę w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (vide: wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013r. sygn. akt I OSK 2904/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Udostępnieniu podlega zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Katalog informacji publicznych zawarty w art. 6 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użycie słów "w szczególności". Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega m.in. informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2c) i f)); o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3b) i f)); jak również o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5). Oznacza to , że organ winien udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno-technicznej. W przedmiotowym trybie udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej może alternatywnie poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Wówczas jedyną dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy. Kolejnym sposobem załatwienia wniosku jest odmowa udostępnienia informacji w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub umorzenie postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien organ dokonać w formie decyzji administracyjnej. Wyjaśnić również trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy wnioskodawca – skarżący w sposób wyraźny wskazał , iż jest zainteresowany uzyskaniem od wskazanej jednostki służby zdrowia informacji (mi.in. Kierownika Katedry) o istnieniu, cyt. " (...) metody naukowej pozwalającej skutecznie wykryć w zwłokach człowieka lek o nazwie pawulon". W ocenie sądu skarga nie jest zasadna na skutek nie wypełnienia kryteriów podmiotowych w zakresie prawidłowego wskazania adresata jako zobowiązanego do jej udzielenia , jak i przedmiotowych – nie spełnienia definicji pojęcia sprawy publicznej . Jeśli chodzi o to pierwsze , stwierdzić należy ,że jakkolwiek Szpital mieści się w kręgu podmiotów , o którym mowa w cyt. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP , to jednak skarżący nie wykazał , iż właśnie ten szpital otrzymał wniosek o udzielenie informacji publicznej , którą tak kwalifikuje . Szpital zaprzecza , że takowe pismo do niego wpłynęło , co więcej przesyła informację jaką na wniosek z tej samej daty udzielił Uniwersytet Medyczny w Ł. Nie sposób odmówić racji stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę . Skarżący w sposób zupełnie nieprecyzyjny wskazuje na zobowiązanego , tj. Kierownika właściwej katedry, dalej Uniwersytet Medyczny wreszcie Szpital Kliniczny. Bez wątpienia nie jest to jeden i ten sam podmiot. Uniwersytet Medyczny i Szpital Kliniczny nr 1 im. A to odrębne, niezależne jednostki organizacyjne służby zdrowia. Z wydruku informacji z KRS wynika ,że Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. A jest samodzielnym podmiotem , osobą prawną , a prawne powiązanie z Uniwersytetem Medycznym jest takie , iż ten ostatni jest podmiotem , który utworzył Szpital , nadzorowany jedynie przez Rektora UM w Ł. W tej sytuacji strona nie wykazała ,że wniosek opisany w skardze został skutecznie skierowany do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 1 w Ł. oraz ,że ten pozostaje bezczynny nie załatwiając go w ustawowym terminie , nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku , stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. . Dokonując z kolei oceny żądanej informacji z punktu widzenia treści wniosku w granicach dostępu do informacji publicznej na gruncie cytowanej ustawy , zdaniem sądu nie jest ona sprawą publiczna a więc informacją o sprawach publicznych, według przytoczonego wyżej rozumienia tego pojęcia. Przypomnieć należy ,że prawo uzyskania informacji dotyczy tylko działalności, tu. Szpitala w zakresie w jakim wykonuje swoje zadania jako organ publiczny. Tymczasem strona domaga się uzyskania informacji spoza tej sfery a mianowicie z zakresu dostępu do wiedzy naukowej – istnienia metody naukowej w ogólności , w zakresie wnioskowanym, a zatem realizującym pierwiastek edukacyjny i naukowy , służący zaspokojeniu dociekliwości skarżącego nie zaś publiczny , jak słusznie podnosi Szpital. Nawet zakładając teoretycznie , że jeśli istnieje takowa nie sposób zakwalifikować informacji o tym, jako sprawy publicznej związanej z działalnością wskazanego Szpitala. Ma ona charakter poznawczy , mający na celu poszerzenie zakresu wiedzy i informacji posiadanych przez dany podmiot . Oznacza to , że nie można uznać , iż doszło do naruszenia art. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W świetle przytoczonej argumentacji sąd nie uznał skargi za zasadną, tym samym wykluczył pozostawanie Szpitala w bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku strony . Mając powyższe na uwadze należało uznać, że podniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącego zarzut bezczynności organu był nieuzasadniony. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. . A.B.