II SAB/Łd 115/25

Dnia 7 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2025 roku sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Starosty Powiatu [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Starosty Powiatu [...] do załatwienia wniosku skarżącego J.M. z dnia 4 lutego 2025 roku; 3. zasądza od Starosty Powiatu [...] na rzecz skarżącego J.M. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc

W dniu 23 czerwca 2025 r. J. M. wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi jej autor wskazał na naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 4 lutego 2025 r. dotyczącego udzielenia informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] od 1 lutego 2023 r. i przesłanie elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami; 2. zasądzenie od organu na kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi jej autor wskazał, że w dniu 3 maja 2024 r. za pomocą poczty elektronicznej złożył do Starostwa Powiatowego w W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący udzielenia informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] od 1 lutego 2024 r. oraz do przesłania elektronicznej wersji dokumentów (lub ich treści) wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami. Termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w dniu 17 maja 2024 r. W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia skargi Starosta [...] nie udostępnił informacji, ani dokumentacji, o którą wnioskował skarżący. Co więcej, organ nie zareagował w jakikolwiek sposób na wniosek. W ocenie skarżącego, Starosta jest organem z mocy prawa zobowiązanym do zarządzania organizacją ruchu na drogach powiatowych i gminnych. W ramach tych obowiązków starosta powinien podejmować działania zmierzające do zapewnienia zgodności z prawem organizacji ruchu na tych drogach. Bezsporne jest również to, że z mocy przepisów starosta powiatu jest zobowiązany do gromadzenia tego typu informacji, a co za tym idzie do ich udostępniania w systemie BIP lub na wniosek w sposób i w formie wskazanej przez wnioskodawcę. Zdaniem autora skargi, bezczynność organu jest bezsporna, bowiem we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazał on sposób przekazania informacji (poczta elektroniczna) i do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał tą drogą wnioskowanych materiałów, jak również organ nie poinformował o zastosowaniu innych przepisów u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organizacja ruchu stanowi informację publiczną, a nawet jest przykładem takiej informacji, istotnej dla większości obywateli poruszających się po drogach. Również informacja o działaniach w tym zakresie, jak i dokumenty związane z tymi działaniami podlegają udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania uznając, że skarga jest nieuzasadniona. W dniu 5 lutego 2025 r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynął e-mail J.M. dotyczący udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] od 1 lutego 2023 r. oraz przesłania elektronicznej wersji dokumentów (lub ich treści) wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami. Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został rozpatrzony, bowiem żądane informacje zostały przekazane w dniu 3 lutego 2025 r. przez Powiatowy Zarząd Dróg w W., czyli jednostkę organizacyjną podległą Staroście [...], realizującą w jego imieniu zadania z zakresu zarządzania ruchem drogowym. Udostępnienie informacji nastąpiło drogą elektroniczną, na wskazany przez skarżącego adres e-mail, co potwierdza korespondencja elektroniczna z dnia 3 lutego 2025 r. wraz z potwierdzeniem odbioru przez adresata. Ponadto, po otrzymaniu informacji o wniesionej skardze, podjęto niezwłoczne działania celem dodatkowego potwierdzenia i zabezpieczenia realizacji obowiązku informacyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., Starosta jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W sprawach dotyczących organizacji ruchu drogowego zadania te wykonuje w imieniu Starosty jednostka podległa, czyli Powiatowy Zarząd Dróg. W ocenie organu, realizacja obowiązku ustawowego nastąpiła zgodnie z właściwością i w przewidzianym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jak też na niepoinformowaniu prawidłowo wnioskodawcy w przypadkach wymienionych powyżej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, publ. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA"). Zatem w stosunku do informacji, która ze względu na swój charakter jest informacją publiczną a przy tym pozostaje w dyspozycji organu, nie jest dostępna w publikatorze ani też nie podlega udostępnieniu w innym trybie, stan bezczynności ustaje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie określonej we wniosku przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem lub gdy wyda decyzję odmawiającą udostępnienia bądź umarzającą postępowanie. Przechodząc do analizowanej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Starosta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, czego strony w niniejszej sprawie nie kwestionowały. Nie jest sporne również to, że żądana informacja mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, czyniąc to w sposób przykładowy, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Niewątpliwie jednak na mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p, w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., do informacji tych należy zaliczyć informacje o działaniach podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych we wskazanym przez skarżącego okresie, w zakresie organizacji ruchu na drodze publicznej tj. na drodze oznaczonej jako [...]. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 4 lutego 2025 r. na dres poczty elektronicznej starostwo@powiat.[...].pl. Termin na jego rozpatrzenie upływał zatem w dniu 18 lutego 2025 r. Organ w żaden sposób nie zareagował na wniosek aż do dnia 16 lipca 2025 r. W tym dniu za pośrednictwem poczty elektronicznej Starosta [...] przekazał skarżącemu informację, że w okresie objętym wnioskiem skarżącego nie były prowadzone żadne prace mające wpływ na oznakowanie drogi [...], wykonywano jedynie roboty w ramach bieżącego utrzymania dróg. Organ niewątpliwie więc przekroczył termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wypada w tym miejscu zauważyć, że w uzasadnieniu skargi do tut. Sądu skarżący podnosi, że złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 3 maja 2024 r. zaś termin na załatwienie tego wniosku upłynął 17 maja 2024 r. Jednak zważywszy, że zawarte w skardze żądanie dotyczy wniosku z 4 lutego 2025 r. oraz z uwagi na treść wydruku wniosku złożonego przez skarżącego za pośrednictwem poczty elektronicznej, należało uznać, że daty wskazane w uzasadnieniu skargi stanowią oczywistą omyłkę pisarską po stronie skarżącego. Bezczynność Starosty [...] w udostępnieniu informacji publicznej, zdaniem Sądu, nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób; przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ pozostawał wprawdzie w bezczynności odnośnie wniosku z 4 lutego 2025 r., jednakże należało wziąć pod uwagę, że w dniu 3 lutego 2025 r. skarżącemu przekazana została odpowiedź na wcześniejszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który dotyczył organizacji ruchu na tej samej drodze [...], w okresie od 1 września 2023 r. Informację tę udostępnił pracownik Powiatowego Zarządu Dróg w W., przy czym należy wyjaśnić, że jest to jednostka organizacyjna Starostwa Powiatowego w W., zaś pracownik starostwa oraz podległej staroście jednostki organizacyjnej, zgodnie ze swoim zakresem obowiązków, może być upoważniony do udzielania informacji publicznych. Stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm.) starosta jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży. Starostwo jest aparatem pomocniczym powiatu jako jednostki samorządu terytorialnego, jest to struktura pracownicza, której celem jest zapewnienie sprawnej realizacji zadań organów powiatu. Natomiast informacja obejmująca okres od 1 lutego 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. została przekazana skarżącemu w dniu 16 lipca 2025 r. już po złożeniu skargi na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] podnosi, że niezwłocznie po otrzymaniu informacji o wniesionej skardze na bezczynność podjęto działania celem dodatkowego potwierdzenia i zabezpieczenia realizacji obowiązku informacyjnego, argumentując przy tym, że zadania z zakresu organizacji ruchu drogowego wykonuje w imieniu Starosty podległa mu jednostka organizacyjna – Powiatowy Zarząd Dróg w W.. Powyższe nie wskazuje na wystąpienie w niniejszej sprawie dodatkowych okoliczności świadczących o rażącym naruszeniu prawa po stronie organu. Dlatego też Sąd ocenił, iż organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, o czym orzekł w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W związku ze złożonym w skardze żądaniem zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 4 lutego 2025 r., należało zważyć, iż przed rozpoznaniem skargi organ załatwił wniosek skarżącego udostępniając żądaną informację w dniu 16 lipca 2025 r. Wyjaśnić należy, że w sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności. Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W kontrolowanej sprawie organ poinformował skarżącego pismem z dnia 16 lipca 2025 r., że od dnia 1 lutego 2023 r. nie były prowadzone żadne prace mające wpływ na oznakowanie drogi [...], wykonywano jedynie roboty w ramach bieżącego utrzymania dróg, w tym remonty cząstkowe nawierzchni, które nie wiązały się z modyfikacją oznakowania pionowego ani poziomego. Ponadto trzeba wziąć pod uwagę, że w dniu 3 lutego 2025 r. skarżący otrzymał informację, zgodnie z którą od 1 września 2023 r. wykonywane były na przedmiotowej drodze jedynie remonty cząstkowe nawierzchni. Od momentu otrzymania tej informacji skarżący mógł domagać się analogicznych danych jedynie za okres nie objęty odpowiedzią z 3 lutego 2025 r. Gdy bowiem objęta wnioskiem informacja zostanie udostępniona wnioskodawcy, to od tego momentu traci on interes prawny w domaganiu się udostępnienia tych samych danych. Natomiast informację dotyczącą okresu od 1 lutego 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. i następnie okresu po 3 lutego 2025 r. do 16 lipa 2025 r. skarżący otrzymał w dniu 16 lipca 2025 r. Zatem mimo tego, że w chwili wpływu skargi organ pozostawał w bezczynności, to jednak wobec załatwienia wniosku przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego (punkt drugi sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Na tej podstawie Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, do których zaliczył koszty sądowe w postaci uiszczonego wpisu (punkt trzeci sentencji wyroku). dc