II SAB/Kr 212/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie załatwienia wniosku o ukaranie pracownika postanawia: odrzucić skargę.

Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione we wcześniejszej części przepisu. Skarżący sprecyzował w piśmie z 26 listopada 2021 r., że przedmiotem jego skargi jest bezczynność polegająca na niezałatwieniu jego pisma z 9 sierpnia 2021 r., w którym na podstawie art. 38 k.p.a. domagał się ukarania pracowników urzędu winnych niewykonania wyroku WSA w Krakowie sygn. II SAB/Kr 488/19 oraz rażącej przewlekłości postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 38 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy. Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z pkt 8 tego przepisu Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność możliwe jest tylko w sytuacji obejmującej pkt 1 - 4 tego przepisu, a zatem w przypadku niewydania w terminie: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Pismo z żądaniem ukarania pracownika organu administracji na podstawie art. 38 k.p.a. nie mieści się w tym zakresie, nie jest bowiem załatwiane ani w drodze decyzji, ani postanowienia, ani też w drodze czynności, o której mowa w pkt 4 powyżej. Tym samym skarga na bezczynność polegającą na niezałatwieniu tego wniosku podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.