II SAB/Kr 196/19

Dnia 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 52/19 w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. postanawia I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; II. zwrócić skarżącemu A. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. (sygn. akt II SAB/Kr 52/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. F. na bezczynność Starosty T. . Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 23 maja 2019 r. Następnie skarżący A. F. wniósł w dniu 27 maja 2019 r. (data stempla pocztowego) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę zatytułowaną jako "skarga o wznowienie postępowania, które zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 52/19", wskazując przy tym jako podstawę wznowienia art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), tj. z uwagi na wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł on skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z kolei w myśl art. 276 zd. 1 p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, natomiast zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że podstawową przesłanką warunkującą skuteczne wniesienie skargi o wznowienie postępowania jest prawomocność orzeczenia kończącego to postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący i to już w dacie złożenia skargi o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, LEX nr 1115962). Tym samym kwestionowane orzeczenie kończące dane postępowanie musi odpowiadać wymogom określonym w art. 168 § 1 p.p.s.a., w myśl którego orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania, a jest ona środkiem obalania prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych umożliwiającym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości (tj. zgodności z prawem) wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego też przyjmuje się, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się kwestionowanego orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia (kończącego dane postępowanie) należy uznać za przedwczesne i jako takie powinno skutkować jej odrzuceniem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, LEX nr 1115962; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11, LEX nr 852818 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 148/05, LEX nr 2215155). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, w ocenie Sądu należało uznać, iż skoro w dniu wniesienia przez skarżącego A. F. skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2019 r. (sygn. akt II SAB/Kr 52/19), postanowienie to nie było jeszcze prawomocne (przymiot taki uzyskało ono zgodnie z postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego z dnia 11 lipca 2019 r. dopiero w dniu 25 czerwca 2019 r.), to mając na uwadze treść art. 270 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem należało odrzucić jako przedwczesną, tj. nieposiadającą przymiotu prawomocności. W dalszym ciągu w dacie wniesienia przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania (tj. w dniu 27 maja 2019 r.), skarżącemu A. F. przysługiwała bowiem skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2019 r. (sygn. akt II SAB/Kr 52/19), o czym został on pouczony przy doręczeniu ww. odpisu postanowienia z dnia 15 maja 2019 r. Tym samym wobec powyższego, zdaniem Sądu, należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania niezakończonego w dacie jej wniesienia prawomocnym orzeczeniem – jako wniesiona przedwcześnie – musiała zostać uznana za niedopuszczalną i jako taka podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 276 zd. 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.