II SAB/Kr 120/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania (znak sprawy: [...]) postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi

A. F. złożył w dniu 28 kwietnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty T. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał, że sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 12 stycznia 2021 r. (znak sprawy: [...]) została zakończona postanowieniem z dnia 28 maja 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu i wpłacie odszkodowania w kwocie [...]zł za wywłaszczenie fragmentu Hotelu [...] przy ul. [...] – p. gr. l. kat. [...] gm. kat. Z.. W związku z ustaleniem, że w dacie wniesienia skargi organ nie wydał jeszcze postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 13 września 2021 r. skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wystosował ponaglenie o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej "k.p.a." do organu wyższego stopnia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że skarżący nie dopełnił powyższego warunku. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 17 września 2021 r. W zakreślonym terminie nadesłał do Sądu pismo w którym wyjaśnił, że ponaglenie w tej sprawie zostało wystosowane przez Naczelnika Państwa J. K. decyzją z dnia 8 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wymóg poprzedzenia skargi na bezczynność określony w powołanym przepisie jest jednoznaczny i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Brak jego zachowania skutkować musi odrzuceniem skargi. W rozpatrywanej sprawie, skarżący mimo wezwania nie wykazał, że skarga na bezczynność została poprzedzona ponagleniem złożonym do organu wyższego stopnia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niedopuszczalną i jako taką odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o czym orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu w kwocie 100 zł (punkt 2 sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.