II SAB/Ke 37/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 17 kwietnia 2020 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując na obowiązek poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2) na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Ponieważ przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. była bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, dopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania przez sąd, uzależniona była od poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia do SKO, nad którym nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Przedmiotem tego ponaglenia powinna być zarzucana temu organowi bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi W. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów gminy. Dlatego też zarządzeniem z 21 maja 2020 r., doręczonym 28 maja 2020 r., skarżący został wezwany do złożenia dowodu, że wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego takie właśnie ponaglenie. Wraz z odpowiedzią na powyższe zarządzenie, W. S. złożył kopię pisma z 28 maja 2020 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym: 1. zwrócił się do ww. organu o kopię złożonych ponagleń, 2. złożył ponowne ponaglenie dotyczące sprawy zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych przez Prezydenta, 3. wniósł o dostarczenie kopii skarg na przewlekłość i bezczynność Prezydenta. Analiza powyższego pisma oraz akt sprawy wskazuje, że przed wniesieniem skargi do Sądu, skarżący nie zaskarżył zarzucanej bezczynności ponagleniem do organu prowadzącego postępowanie, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje wniesienie takiego ponaglenia pismem z 28 maja 2020 r., albowiem zostało ono złożone już po wniesieniu skargi z 17 kwietnia 2020 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący składał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie z 2 kwietnia 2020 r., jednakże dotyczyło ono bezczynności Prezydenta Miasta, podczas gdy przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i to tego organu i jego bezczynności – zarzucanej przez W. S. w skardze - winno dotyczyć ponaglenie. W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W nawiązaniu do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w piśmie z 28 maja 2020 r. podającego w wątpliwość zobowiązanie go do wykazania, że złożył ponaglenie, skoro w SKO "zalegają wszelkie papiery i dokumenty", a on "nie posiada ani sekretarki ani biura ani archiwum", co "tyle razy już (...) tłumaczył", wyjaśnić należy, że w sytuacji, gdy z akt sprawy nadesłanych przez organ oraz ze stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę wynika, że ponaglenie nie zostało wniesione, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że ten warunek skargi na bezczynność został spełniony. Sąd administracyjny nie ma obowiązku zastępowania w tym zakresie strony i poszukiwania z urzędu dowodów co do dopuszczalności wniesienia skargi, zwłaszcza w przypadku, gdy wymóg złożenia ponaglenia związany jest z aktywnością procesową strony inicjującej postępowanie sądowe