II SAB/Ke 171/26

II SAB/Ke 171/26 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy Nagłowice w przedmiocie wniosku o refundację leków (wniosek z 13 maja 2025 r.) postanawia: odrzucić skargę.

Sygnatura akt II SAB/Ke 171/26 Uzasadnienie W rozpoznawanej sprawie M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy Nagłowice w przedmiocie braku reakcji na jego wniosek z 13 maja 2025 r. dotyczący zasiłku celowego na refundację leków. Skarżący domagał się zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny i zasądzenia odszkodowania. W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, że w okresie od 10 do 29 maja 2025 r. składał do Urzędu Gminy N. pisma w różnych sprawach, na które, pomimo upływu terminów ustawowych nie otrzymał żadnych odpowiedzi, w tym nie otrzymał informacji o przekazaniu tych pism do organu właściwego. W odpowiedzi na skargę organ podał, że w okresie od 13 do 29 maja 2025 r. do Urzędu Gminy w N. wpłynęły pisma M. P. o przyznanie zasiłków celowych oraz dotyczące uzupełnienia dokumentacji związanej z prowadzonymi postępowaniami, w tym pismo z 13 maja 2025 r. zatytułowane: "Wniosek o zasiłek celowy – refundacja recepty na dwa leki psychotropowe". Ponieważ z treści pisma wynikało, że sprawa dotyczy postępowania prowadzonego przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. , na podstawie art. 65 § 1 oraz 19 k.p.a. pismo to zostało przekazane według właściwości do tej jednostki, o czym został również poinformowany M. P.. W tej sytuacji zarzut braku reakcji na pismo jest nieuzasadniony i powinien zostać oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest zatem dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc polega na niewydaniu aktu lub niepodjęciu czynności określonej w tych przepisach, ewentualnie na przewlekłości w tym zakresie. Skarga na bezczynność lub przewlekłość organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność lub przewlekłość przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (art. 3 § 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca Wójtowi Gminy bezczynność w związku z jego pismem z 13 maja 2025 r. zatytułowanym "Wniosek o zasiłek celowy", w którego treści wskazano, że wnioskodawca domagał się refundacji recepty na kwotę [...]zł, a w załączeniu wniosku przedstawił kserokopię recepty. Wójt, uznając się za niewłaściwy do rozpoznania powyższego wniosku, pismem z 15 maja 2025 r. znak: [...] przekazał wniosek skarżącego – stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. – według właściwości do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. , zawiadamiając o tym skarżącego. Powyższą informację skarżący odebrał 30 maja 2025 r. (k. 5 akt administracyjnych). Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z 18 stycznia 2012 r., I OSK 38/12, z 19 listopada 2024 r., III OSK 4606/21, dostępne w CBOSA). Skoro zaś sama czynność przekazania podania nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, to również zarzut bezczynności odnoszący się do jej podjęcia nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 31 lipca 2014 r., II SAB/Po 47/14, dostępne j.w.). W niniejszej sprawie brak jest zatem przedmiotu zaskarżenia, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność dotyczy bowiem czynności procesowej niewymienionej w katalogu spraw podlegających sądowej kontroli administracji publicznej. W konsekwencji, Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.