II SAB/Go 20/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. i R.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę.

M.P. i R.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydanej w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w miejscowości [...]. Skarżący zarzucili Kolegium naruszenie art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") poprzez rażące naruszenie terminów w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 kwietnia 2015 r. skarżący zostali wezwani do podania w terminie 7 dni na piśmie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierowali w trybie art. 37 k.p.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z bezczynnością Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydanej w sprawie zezwolenia udzielonego A.S. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka nr [...]) na działkę nr [...], do właściwego organu administracji publicznej, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz do nadesłania do Sądu odpisu wniesionego ewentualnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie takie nie zostało złożone. Jednocześnie skarżący zostali poinformowani, że wykonanie zobowiązania przez jednego z nich zwalnia drugą osobę z obowiązku jego wykonania. Obie przesyłki, zaadresowane do każdego ze skarżących z osobna, zawierające powyższe wezwanie, zostały odebrane w dniu 24 kwietnia 2015 r. przez M.P. i do dnia [...] maja 2015 r. pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności SKO, czyli organu, który jest organem wyższego stopnia, skarżącym przysługiwało uprawnienie do wystosowania do Kolegium wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany środek prawny stanowi środek zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po jego wyczerpaniu skarżący mogli skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wobec powyższego M.P. i R.P. zostali wezwani do podania w terminie 7 dni na piśmie, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność SKO w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydanej w sprawie zezwolenia udzielonego A.S. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka nr [...]) na działkę nr [...], wystosowali do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało wniesione. Przesyłki zawierające wezwania zaadresowano osobno do każdego ze skarżących, natomiast obie odebrane zostały przez M.P. w dniu [...] kwietnia 2015 r. Od dnia następnego zaczął zatem biec termin do udzielenia przez skarżących stosownej informacji i upłynął bezskutecznie w dniu 4 maja 2015 r. (poniedziałek). W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono o odrzuceniu skargi.