II SAB/Gl 68/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2026 r. sprawy ze skargi J.S., A.N. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1) zobowiązuje Wojewodę Śląskiego do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; 2) stwierdza, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej solidarnie kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

J. S., A. N. (dalej "Skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 19 stycznia 2026 r. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej "Wojewoda" lub "Organ") w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Skarżący wnieśli o: 1) zobowiązanie Organu do wydania decyzji administracyjnej ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że Organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od Organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że 31 stycznia 2025 r. Wojewoda wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi[...] [...] , odcinek [...] Węzeł "[...]" (z węzłem) – węzeł "[...]" (bez węzła)", której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją tą objęto działkę stanowiącą współwłasność Skarżących, tj. działkę nr[...] , obręb[...] , gmina[...], objętą księgą wieczystą [...]. Organ prowadzi postępowanie czterokrotnie dłużej niż wynika to z wiążącego go terminu ustawowego. Zaplanowanie zaś czasu trwania postępowania na 11 miesięcy od wydania decyzji zrid, podczas gdy ustawa przewiduje 60 dni, rażąco wykracza poza granice legalności i rzetelności. W szczególności brak było jakichkolwiek powodów do zwłoki z wszczęciem postępowania pomiędzy 31 stycznia 2025 r. a 22 lipca 2025 r. Ponadto Skarżący wskazali, że fakt prowadzenia przez Organ dużej liczby postępowań administracyjnych związanych z budową różnych odcinków drogi [...] nie ma prawnej doniosłości w sprawie i nie może stanowić usprawiedliwienia dla przewlekłego prowadzenia sprawy. W ocenie Skarżących uznać należy, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na realizację inwestycji drogowej prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 311; dalej "specustawa drogowa"). Zgodnie z art. 12 ust. 4b tej ustawy, będącym przepisem szczególnym w stosunku do art. 35 k.p.a., decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej "decyzja zrid") stała się ostateczna. Stosownie zaś do art. 12 ust. 4g ww. ustawy, jeżeli decyzji zrid nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji zrid rygoru natychmiastowej wykonalności. Terminy z art. 12 ust. 4b i ust. 4g specustawy drogowej są terminami prawa procesowego, a nie materialnego. W konsekwencji terminy te mogą być przedłużane według reguł określonych w k.p.a. Wojewoda wskazał, że nieruchomość Skarżących została objęta decyzją zrid z 31 stycznia 2025 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przed sporządzeniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania odszkodowawczego podjęto czynności zmierzające do ustalenia stanu prawnego i faktycznego nieruchomości objętej ww. decyzją. Zawiadomieniem z 22 lipca 2025 r. Wojewoda poinformował Skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania odszkodowawczego, a także o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że ustalenie wysokości odszkodowania za przejętą nieruchomość następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, sporządzanej na piśmie w formie operatu szacunkowego, który zostanie poddany szczegółowej ocenie pod kątem jego wartości dowodowej. Termin zakończenia postępowania wyznaczono do 31 grudnia 2025 r. Postanowieniem z 12 stycznia 2026 r. Wojewoda powołał rzeczoznawcę majątkowego jako biegłego w 29 prowadzonych postępowaniach administracyjnych dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomości, w tym za nieruchomość objętą niniejszym postępowaniem. Organ zobowiązał biegłego do przedłożenia operatu szacunkowego w terminie do 20 marca 2026 r. Mając na uwadze powyższe, Organ zawiadomił jednocześnie, że termin zakończenia postępowania zostaje wyznaczony do 30 czerwca 2026 r. Kolejnym etapem w sprawie, po otrzymaniu operatu szacunkowego, będzie jego ocena formalno-prawna warunkująca przyjęcie go jako dowodu w sprawie. Decyzja odszkodowawcza zostanie wydania niezwłocznie po ocenie całokształtu materiału dowodowego i zapewnieniu stronom prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Postępowanie o ustaleniu odszkodowania nie zakończyło się w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, z uwagi na potrzebę podjęcia czynności niezbędnych do jego zakończenia, tj. ustalenia stron postępowania, zlecenia sporządzenia wyceny wywłaszczonej nieruchomości, a w dalszej kolejności koniecznością oceny operatu szacunkowego przed przyjęciem go jako dowodu w sprawie oraz umożliwienia zapoznania się z jego treścią przez strony postępowania. Zatem nie można uznać, że czynności podejmowane przez Organ są pozorne i celowo zmierzają do przewlekania postępowania. Sprawy odszkodowawcze mają złożony charakter i wymagają indywidualnego podejścia. Wojewoda zwrócił także uwagę, że w liniach rozgraniczających teren inwestycji drogowej objętej decyzją zrid z 31 stycznia 2025 r. znajduje się kilkaset działek, w stosunku do których Organ jest zobowiązany prowadzić postępowania odszkodowawcze. Wskazana inwestycja jest przy tym tylko częścią ogromnej inwestycji budowy drogi ekspresowej [...][...]. Wojewoda w tym samym czasie prowadzi postępowania odszkodowawcze za nieruchomości, które zostały objęte decyzją zrid z 12 września 2022 r. pn. "Budowa drogi ekspresowej [...][...]. Odcinek II węzeł "[...]" (z węzłem) –[...]", decyzją zrid z 27 września 2022 r. pn. "Budowa drogi [...] [...]. Odcinek III [...]– węzeł "[...]" (z węzłem)" oraz decyzją zrid z 13 sierpnia 2024 r. pn. "Budowa drogi[...] [...] , odcinek [...] węzeł "[...]" (z węzłem) – węzeł "[...]" (bez węzła)" wraz z obwodnicą [...]. Liczba nieruchomości objętych tymi decyzjami to kilkaset działek. W związku z tym niezbędna jest gradacja spraw z priorytetowym traktowaniem nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi oraz tych, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skarga została poprzedzona ponagleniem z 21 grudnia 2025 r., a zatem jest dopuszczalna. Rozpoznając ponaglenie Minister Finansów i Gospodarki postanowieniem z 16 stycznia 2026 r. uznał je za nieuzasadnione. Zaznaczyć trzeba, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia rozpatrzy ponaglenie oraz niezależnie od tego, czy jego stanowisko będzie pozytywne lub negatywne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z 13 października 2020 r., II OSK 71/20 oraz z 25 września 2018 r., II OSK 1659/18; postanowienie NSA z 25 maja 2018 r., II OSK 1210/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Pojęcie bezczynności i przewlekłości w postępowaniu administracyjnym zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/2018, opubl. w CBOSA). Postępowanie jest prowadzone przewlekle, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, opubl. w CBOSA). O przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu (por. postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 2317/19, opubl. w CBOSA). Wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji (bezczynność albo przewlekłość), bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji (por. wyrok NSA z 7 września 2022 r., II OSK 871/22; postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 2317/19 – opubl. w CBOSA). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie pozostawania Wojewody w bezczynności. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązują terminy załatwienia spraw określone w art. 35 § 1 - § 3a bądź w przepisach szczególnych (art. 35 § 4 k.p.a.). Do ww. terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie (również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu) organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 i 2 k.p.a.). Do postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość Skarżących, znajdowały zastosowanie terminy załatwienia sprawy określone w specustawie drogowej. Stosownie do art. 12 ust. 4b ww. ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja zrid stała się ostateczna. Jeżeli decyzji zrid nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji zrid rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 12 ust. 4g specustawy drogowej). Wskazane terminy załatwienia sprawy odszkodowawczej mają charakter procesowy i mogą być przedłużane na zasadach wynikających z art. 36 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2012 r., I OSK 1621/12, opubl. w CBOSA). Odnosząc powyższe uwagi natury ogólnej do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że decyzja zrid numer [...] została wydana przez Wojewodę 31 stycznia 2025 r. Jak wynika z wyjaśnień Wojewody decyzji tej 31 stycznia 2025 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że Wojewoda zobowiązany był do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w terminie 60 dni od dnia nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ostatni dzień terminu na załatwienie sprawy przypadał na 1 kwietnia 2025 r. W terminie ustawowym na załatwienie sprawy odszkodowawczej, Wojewoda nie skorzystał z możliwości jego przedłużenia w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a. Pismem z 22 lipca 2025 r. Wojewoda powiadomił Skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania odszkodowawczego (doręczenie pisma nastąpiło w dniach 27 i 28 lipca 2025 r.) i jednocześnie wyznaczył termin zakończenia postępowania do 31 grudnia 2025 r. Kolejną czynnością Wojewody było wydanie postanowienia z 12 stycznia 2026 r. o powołaniu rzeczoznawcy majątkowego celem sporządzenia opinii w formie operatów szacunkowych dla 29 postępowań odszkodowawczych. W postanowieniu tym wskazano nowy termin załatwienia sprawy, tj. do 30 czerwca 2026 r. Po dacie 12 stycznia 2026 r. akta administracyjne przekazane przez Wojewodę nie zawierają jakichkolwiek dokumentów obrazujących dalszy przebieg postępowania. Wojewoda w toku postępowania sądowego nie informował Sądu o kolejnych podejmowanych czynnościach, w tym o wydaniu decyzji załatwiającej sprawę. W tym miejscu wskazać należy, że wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą nieruchomość (art. 12 ust. 4a, 4f i 4g specustawy drogowej) następuje z urzędu. Z kolei za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy przyjąć pierwszą czynność urzędową wobec strony lub czynność podjętą w sprawie przez organ administracji publicznej z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., IV SA 1364/97; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II GSK 321/09). Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że przed formalnym zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania podejmował liczne czynności materialno-techniczne względem działki objętej postępowaniem, niezbędne do ustalenia jej stanu prawnego. Z analizy akt wynika, że czynności te obejmowały uzyskanie informacji z rejestru gruntów (co nastąpiło 10 lutego 2025 r.) i wydruków treści księgi wieczystej i z rejestru PESEL (co nastąpiło 22 lipca 2025 r.). Po pierwsze czynności te nie miały charakteru czynności procesowych, a po drugie o podjęciu tych czynności strony nie zostały powiadomione. Skuteczne zawiadomienie strony o podjęciu pierwszej czynności w sprawie stanowi natomiast konieczny warunek ustalenia, że do wszczęcia postępowania z urzędu doszło w dacie podjęcia tej pierwszej czynności w sprawie. Zatem przyjąć należy, że datą wszczęcia postępowania odszkodowawczego jest 29 lipca 2025 r. – w tym dniu zostało doręczone stronom zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 22 lipca 2025 r. W konsekwencji oznacza to, że do wszczęcia postępowania doszło po upływie ponad 5 miesięcy po wydaniu decyzji zrid, z naruszeniem terminu z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej. Zwrócić uwagę należy, że Organ nie tylko zignorował swój ustawowy obowiązek wszczęcia postępowania z urzędu, ale i wniosek strony skarżącej z 13 marca 2025 r. W piśmie z 13 marca 2025 r. Skarżący oświadczyli, że wydają nieruchomość objętą decyzją zrid z 31 stycznia 2025 r. i wnoszą o powiększenie wysokości przysługującego im odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Wskazać należy, że powiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy zawarte w piśmie z 22 lipca 2025 r. zostało sporządzone i doręczone Skarżącym już po upływie ustawowego terminu na załatwienie sprawy z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej. Przedłużenie terminu załatwienia sprawy nastąpiło zatem z naruszeniem art. 36 § 1 k.p.a. Przy czym podkreślić trzeba, że obowiązek zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przedłużeniu może ulec termin, który jeszcze nie upłynął. W przeciwnym wypadku, gdy termin zakończył bieg, nie ma już czego przedłużać. W sytuacji, gdy organ w ustawowym lub w wyznaczonym przez siebie terminie nie załatwia sprawy, a kolejne ustalenie terminu następuje po upływie wcześniej wyznaczonego, to należy uznać, że organ jest bezczynny. Bezczynność to sytuacja, w której organ nie załatwia sprawy w terminie, bez względu na to, jakie są powody niezałatwienia (por. wyroki NSA z 9 stycznia 2024 r., II GSK 268/23 i z 26 kwietnia 2023 r., II GSK 181/23 – opubl. w CBOSA). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić zatem należy, że Organ popadł w stan bezczynności od 2 kwietnia 2025 r. Do dnia rozpoznania skargi nie nastąpiło wydanie aktu kończącego postępowanie administracyjne, skoro Wojewoda nie poinformował Sądu o zakończeniu sprawy. Z tego też względu Sąd zobowiązał Wojewodę do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy z prawomocnym wyrokiem. Orzeczenie o bezczynności Wojewody powoduje, że brak jest podstaw do jednoczesnego orzekania o przewlekłości Organu z uwagi na rozłączny charakter bezczynności i przewlekłości (por. wyrok NSA z 7 września 2022 r., II OSK 871/22, opubl. w CBOSA). Z tego względu skarga w zakresie żądania stwierdzenia przewlekłości nie została uwzględniona. Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Niewątpliwie Organ nie dopełnił swoich ustawowych obowiązków i z urzędu nie wszczął postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość w terminie przewidzianym przepisami specustawy drogowej. Jako oczywiste lekceważenie zarówno ustawowego obowiązku działania z urzędu jak i strony postępowania i jej uprawnień procesowych należy uznać wszczęcie postępowania blisko 3,5 miesiąca po upływie terminu, w którym postępowanie to zgodnie z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej powinno się zakończyć. Tym bardziej, że nastąpiło to pomimo wniosku strony skarżącej zawartego w piśmie z 13 marca 2025 r. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że nie istniały żadne obiektywne przeszkody, które uniemożliwiałyby Organowi wszczęcie postępowania niezwłocznie po wydaniu decyzji zrid. Brak jest jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla zupełnego braku aktywności Wojewody w okresie od 31 stycznia 2025 r. do 22 lipca 2025 r. Podobnie nie znajduje usprawiedliwienia powołanie biegłego w sprawie dopiero postanowieniem z 12 stycznia 2026 r. Wskazać trzeba, że nie mogą stanowić usprawiedliwienia okoliczności związane ze skomplikowanym charakterem sprawy, znacznym obciążeniem organu czy też trudnościami o charakterze organizacyjno-kadrowym. O ile zgodzić się trzeba z faktem, że decyzja odszkodowawcza nie może zostać wydana bez sporządzenia operatu szacunkowego oraz bez zapoznania się z nim przez strony postępowania, to jednak w niniejszej sprawie organ rażąco uchybił swoim obowiązkom w zakresie sprawnego prowadzenia postępowania i czuwania nad jego terminowością. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 - 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a - jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie 4 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Do kosztów zaliczono wpis od skargi (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (34 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł).