II SAB/Gl 57/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł.

Pismem z dnia 24 maja 2022 r., J. N., reprezentowany przez pełnomocnika (dalej: skarżący), złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej odrzucenie, ze względu na niewyczerpanie środka zaskarżenia wynikającego z art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na gruncie rozpoznawanej sprawy środkiem tego rodzaju jest ponaglenie do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 1 i § 3 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego - nie wyczerpał toku prawnego przewidzianego w procedurze administracyjnej, a mianowicie nie poprzedził skargi ponagleniem do organu wyższego stopnia. Nie można uznać za ponaglenie pisma pełnomocnika z 9 lutego 2021 r., jako że wprost pełnomocnik wskazał, że w przypadku negatywnego ustosunkowania się Wojewody do tego pisma, należy je uznać za zażalenie na bezczynność. Zaznaczenia wymaga, że na gruncie obowiązujących przepisów, w toku postępowania administracyjnego, nie funkcjonuje zażalenie na bezczynność organu, a ponaglenie. Do dnia 31 maja 2017 r. wyczerpanie środków zaskarżenia w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość organu następowało poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia. Tutejszy Sąd stoi na stanowisku, że na pełnomocniku w osobie radcy prawnego ciąży obowiązek posługiwania się obowiązującymi środkami prawnymi, a konsekwencje ewentualnych błędów w tym zakresie ponosi strona, którą ten pełnomocnik reprezentuje. Powyższe oznacza, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia bezczynności organu w niniejszej sprawie, gdyż pismo z dnia 9 lutego 2021 r. zatytułowane "wezwanie do załatwienia pozostałej części sprawy" nie stanowiło ponaglenia z art. 37 k.p.a. Tylko takie ponaglenie, stanowiłoby o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu. Na marginesie, wskazać należy że powyższe odrzucenie nie zamyka skarżącemu drogi do Sądu, który po wyczerpaniu środków prawnych (w tym wypadku wniesienia ponaglenia), będzie mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie przywołanego przepisu, orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.