II SAB/Gl 193/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na bezczynność Burmistrza C. w przedmiocie przeprowadzenia oględzin w nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 2 października 2025 r. M. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Burmistrza C. w sprawie "powołania komisji do oględzin mieszkania i panującego w nim bałaganu, a oględziny powinny być zakończone protokołem bądź notatką służbową". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, wskazując na brak przepisu prawa przewidującego możliwość zaskarżenia do sądu przedmiotowej bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest zarzut bezczynności Burmistrza C. w sprawie "powołania komisji do oględzin mieszkania i panującego w nim bałaganu, a oględziny powinny być zakończone protokołem bądź notatką służbową". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W literaturze przyjmuje się przy tym, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub też nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3 p.p.s.a., uwaga nr 107, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, LEX online oraz powołane tam orzecznictwo). Tym samym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznawania, stwierdzania albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem przepisy prawa materialnego nie przewidują załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. A zatem na organie nie spoczywał obowiązek wydania - na skutek złożonego wniosku - aktu podlegającego kontroli sądu administracyjnego czy dokonania czynności z zakresu administracji publicznej. Na marginesie wskazać jedynie należy, że postanowienia dowodowe, czy też ewentualnie nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu w sprawie, mogą być kwestionowane przez stronę łącznie z decyzją w odwołaniu bądź wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2005 str. 405). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.