II SAB/Bk 76/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. w W. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosku P. w W. z dnia 30 marca 2026 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku na rzecz skarżącego P. w W. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 5. odstępuje od zasądzenia od Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku na rzecz skarżącego kosztów wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej.

P. w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyło skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku (dalej: KMP) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1. stwierdzenie, że KMP dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 30 marca 2026 r. o udostępnienie treści mandatów karnych; 2. zobowiązanie KMP do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że 30 marca 2026 r. drogą elektroniczną skarżący skierował, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.), wniosek o udzielenie informacji publicznej. Przedmiotem wniosku było przekazanie treści mandatów karnych nałożonych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP w dniu 18-24 grudnia 2025 r. Do dnia wniesienia skargi, tj. do 15 kwietnia 2026r. organ nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia ani nie poinformował skarżącego w jakikolwiek prawnie skuteczny sposób o przeszkodach w terminowym załatwieniu wniosku. Od daty złożenia wniosku upłynął okres znacznie przekraczający 14-dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Autor skargi wskazał, że Policja jest podmiotem wykonującym zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) i jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznych na wniosek. Informacje, o których udzielenie wnioskował skarżący, dotyczą działalności funkcjonariuszy Policji w zakresie ruchu drogowego i są to informacje istniejące, utrwalone, wymagające jedynie skopiowania lub przekazania. Dodatkowo poinformował, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zostało przesądzone, iż treść mandatów karnych – czyli informacja o sposobie zakończenia prowadzonego postępowania wraz z wysokością grzywny - jest sporządzana przez uprawnionych funkcjonariuszy i odzwierciedla przebieg czynności podejmowanych w ramach realizacji zadań służbowych, dotyczy sfery faktów, jest wytwarzana w ramach działalności organu władzy publicznej, a zatem stanowi informację publiczną. Jej udostępnienie wymaga jedynie technicznej czynności – anonimizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bowiem w ustawowym terminie, tj. 10 kwietnia 2026 r. została sporządzona pisemna odpowiedź, w której wskazano, że żądanie skarżącego nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie może być rozpoznane. Nadto w ocenie organu wniosek nie zawierał dostatecznie wyraźnego żądania odnoszącego się do prawidłowo sprecyzowanej informacji. Odpowiedź została przekazana w sposób wskazany przez skarżącego, na adres e-mail 10 kwietnia 2026 r., co zostało potwierdzone wydrukiem znajdującym się w aktach sprawy. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności, ani tym bardziej do rażącego naruszenia prawa, ponieważ KMP poinformował pisemnie skarżącego, że złożony wniosek nie zawiera precyzyjnego żądania, tj. nie określa prawidłowo sprecyzowanej informacji. Wskazano, że jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany, wówczas nie może być traktowany jak wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W związku z tym nie wywołuje on skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. W konsekwencji tego organ nie ma możliwości popaść w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. W piśmie procesowym z 8 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że stanowisko organu jest całkowicie pozbawione podstaw prawnych i faktycznych, a w szczególności pozostaje w rażącej sprzeczności z utrwaloną, powszechną praktyką organów Policji w całym kraju, które w odpowiedzi na tożsame wnioski skarżącego udostępniły żądane informacje. Na dowód czego załączył plik dokumentów zawierających kserokopie udostępnionych przez inne jednostki organizacyjne Policji treści mandatów karnych ora notatników służbowych funkcjonariuszy Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Skarga dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu informacji na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.; vide: wyrok z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyroki NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19, z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny zostać udostępnione, może "zwalczać" stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do dnia wniesienia skargi, a także do dnia orzekania przez sąd wnioskowane przez skarżącego informacje nie zostały udostępnione, ani nie została wydana decyzja o odmowie ich udostępnienia. Organ w piśmie z 10 kwietnia 2026r. udzielił wprawdzie odpowiedzi, że żądanie skarżącego nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie może być rozpoznane, tym niemniej skarga jest dopuszczalna albowiem skarżący kwestionuje prawidłowość tej odpowiedzi. W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ww. ustawy, pozwala na ocenę wystąpienia bądź nie bezczynności. W sprawie bezsporne pozostaje, że wniosek skarżącego skierowany został do podmiotu, na którym ciąży obowiązek informacyjny wynikający w przepisów u.d.i.p. Komendant powiatowy (miejski) Policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm., dalej: "u.P."), a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.P.). Komendant powiatowy (miejski) Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, jest ponadto organem właściwym w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji (art. 6a ust. 1 u.P.). Komendant powiatowy (miejski) Policji jest zatem organem władzy publicznej, a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezsporne jest również, że informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących ww. zadania stanowi informację o sprawach publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2020 r., sygn. I OSK 2266/19). Ocena ta nie była kwestionowana przez organ. Odnośnie zakresu przedmiotowego wskazać należy, że żądanie skarżącego sformułowane we wniosku z 30 marca 2026 r. dotyczyło udostępnienia informacji w zakresie treści nałożonych mandatów karnych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP w dniu 24 grudnia 2025r. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 u.d.i.p., który w ust. 1 zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Na tle analizy tych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28-29). Pod pojęciem informacji publicznej należy zatem rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym (vide: wyroki NSA: z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02; z 11 grudnia 2019r., I OSK 1846/18). Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Przepis art. 6 ust. 2 u.d.i.p. stanowi jednocześnie, że dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca zalicza do kategorii informacji publicznej zarówno dane zawarte w dokumentach urzędowych, jak i samą postać takich dokumentów. Wszakże sporządzanie dokumentów urzędowych przez funkcjonariuszy publicznych pozostaje elementem publicznej sfery działalności organów władzy publicznej. Na tle powyższej regulacji należy zatem przyjąć, że informacja o treści mandatów karnych nałożonych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP w dniu 24 grudnia 2025 r. stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o treści mandatu karnego, który - co nie ulega wątpliwości – jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Jest to jednocześnie informacja wytworzona w ramach realizacji przez Policję powierzonych tej formacji zadań publicznych w zakresie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (do których należy m.in. wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców – art. 1 ust. 2 pkt 4 u.P.). Informacja taka dotyczy zatem sprawy publicznej (tj. publicznej działalności Policji) niezależnie od tego, czy sam czyn, za który wystawiono mandat karny, budzi szersze zainteresowanie społeczne. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela w pogląd wyrażony w wyroku z 18 lutego 2020 r., II SAB/Rz 131/19, że informacje o rodzaju i wysokości zastosowanej sankcji (np. wysokości nałożonego mandatu karnego) stanowią informacje publiczne. W kontekście twierdzenia organu o nieprecyzyjności żądania, zawartego w piśmie z 10 kwietnia 2026 r. wskazać należy, że istotnie niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. – obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy – nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r., I OSK 219/15). Podkreślić należy jednak, że wniosek skarżącego, wbrew twierdzeniom organu, takich cech nie posiada. W ocenie sądu skarżący w sposób zrozumiały i precyzyjny 30 marca 2026 r. zwrócił się do organu o przekazanie treści nałożonych mandatów karnych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP w dniu 24 grudnia 2025 r., a więc o udzielenie informacji publicznej. Należy też zaznaczyć, że w sytuacji niepewności co do treści wniosku, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji jest uprawniony do tego, aby zwrócić się do wnioskodawcy o jego uściślenie/sprecyzowanie. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 30 marca 2026 r. o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Stwierdzenie bezczynności skutkowało zobowiązaniem organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi po uprawomocnieniu się orzeczenia, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd w sprawie niniejszej przesądził, że wniosek sformułowano w sposób umożliwiający jego rozpatrzenie oraz że dotyczy informacji publicznej. Sposób załatwienia tego wniosku leży już natomiast w gestii organu. Z uprawnień kontrolnych sądu administracyjnego wynika zakaz zastępowania organu w tym zakresie. W pkt 3 sentencji wyroku stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie, w związku z tym dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków (vide wyrok NSA z 26 marca 2024 r., III OSK 659/23). W orzecznictwie stan rażącego naruszenia prawa odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (vide: wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21). Orzeczenie o rażącej, czyli kwalifikowanej postaci bezczynności jest zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W sprawie niniejszej organ udzielił odpowiedzi, co prawda w nieprawidłowy sposób, ale uczynił to z zachowaniem 14-dniowego terminu. Nie sposób więc uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Orzekając o kosztach postępowania sądowego sąd uznał, że poniesionym w sprawie kosztem niezbędnym do celowego dochodzenia praw, w rozumieniu art. 200 p.p.s.a., jest wyłącznie kwota 100 zł obejmująca wpis od skargi i dlatego w oparciu o ten przepis orzeczono jak w punkcie 4 wyroku. Na podstawie art. 206 p.p.s.a. sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego żądanych kosztów z tytułu zastępstwa prawnego. Wprawdzie, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., za jeden z elementów niezbędnych kosztów postępowania uważa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego), jednakże wyjątek od tej zasady został przewidziany w powołanym art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że stosowanie art. 206 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił do uznania sądu i uzależnił od wykazania zaistnienia uzasadnionego przypadku. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie właśnie taki uzasadniony przypadek zaistniał. W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że sądowi z urzędu wiadomym jest, że tylko przed tutejszym sądem zawisło 10 jednorodzajowych spraw ze skarg P. w W. reprezentowanego przed radcę prawnego B. B. na bezczynność organów Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie mandatów karnych bądź treści notatników służbowych. Zdaniem sądu, jednorodzajowość tychże spraw i nieskomplikowany charakter rozpoznawanej sprawy świadczą o znikomym nakładzie pracy radcy prawnego reprezentującego skarżącego w każdej z tych spraw. Skargi w poszczególnych ww. sprawach w zasadzie różnią się tylko w zakresie dat złożenia wniosków o udostępnienie informacji publicznej i wskazania adresata wniosku, tj. organu, do którego wnioski zostały złożone. Wszystkie zarzuty skarg są zaś takie same. W tych okolicznościach sporządzenie skargi było czynnością, która nie wymagała poświęcenia czasu i nakładu pracy takiego samego, jak w przypadku wniesienia skargi w różnych przedmiotowo sprawach. Podobnie zauważyć należy, że stopień skomplikowania spraw był niski, a sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Jednorodzajowość wnoszonych skarg nie wymagała też ustanawiania w każdej z nich pełnomocnika. Każdą z nich strona mogła zmodyfikować bez potrzeby angażowania fachowego pełnomocnika, tym bardziej, że jak wynika z udzielonego pełnomocnictwa, radca prawny jest jednocześnie członkiem P. inicjującego skargi. Tym samym nie można uznać, aby były to wydatki niezbędne do celowego dochodzenia praw, w rozumieniu art. 200 p.p.s.a. Należy też wskazać, że w sprawach o sygn. akt II SAB/Bk 64/26 oraz II SAB/Bk 66/25 rozpoznawanych jako pierwsze spośród skarg wniesionych przez skarżącego do WSA w Białymstoku, tutejszy sąd zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie 597 zł (580 zł), w tym koszty zastępstwa prawnego w kwocie 480 zł. Nie może też ujść uwadze, co wiadomym jest sądowi z urzędu na podstawie bazy orzeczeń na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, że skarżący tylko w 2026 r. wnosił do organów na terenie całej Polski liczne, podobne skargi na bezczynność organów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej tego samego przedmiotu (m.in. w sprawach sygn. akt: II SAB/Kr 184/26, II SAB/Ke 61/26, II SAB/Lu 113/26, III SAB/Gd 253/26). Podmiotami zaś, od których wnioskodawca domagał się tej samej rodzajowo informacji, były organy Policji na terenie całego kraju. Dowodzą tego kserokopie dokumentów załączonych do pisma skarżącego z 8 maja 2026 r. Sąd też zwraca uwagę, że z jednej strony o nieznacznym nakładzie pracy, a z drugiej o powtarzalności skarg świadczą nieścisłości, które sąd stwierdził porównując w sprawie niniejszej treść wniosku z 30 marca 2026 r. i treść skargi. Otóż, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący wnosił o udostępnienie treści mandatów karnych nałożonych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP "w dniu 24 grudnia 2026 r.", podczas gdy skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie udostępnienia – na ten konkretny, ww. wniosek z 30 marca 2026 r. – treści mandatów karnych nałożonych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego KMP "w dniu 18-24 grudnia 2025 r.", czego wniosek nie obejmował. Z kolei pismo precyzujące skargę z 8 maja 2026 r. złożone do akt sprawy niniejszej (k. 24) zawiera wywody dotyczące treści notatników służbowych zawnioskowanych do udostępnienia odrębnym wnioskiem z 30 marca 2026 r., co nie jest przedmiotem sprawy niniejszej. Przy czym nie można mówić o nieprawidłowym załączeniu tego pisma przez sąd do akt sprawy, skoro skarżący wskazał w nim sygnaturę II SAB/Bk 76/26, która jest sygnaturą sprawy niniejszej. Powyższe potwierdza nieznaczny nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika w kilku jednorodzajowych sprawach. Dlatego w punkcie 5 wyroku orzeczono o odstąpieniu od zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego, na zasadzie art. 206 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taki przypadek ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (art. 120 p.p.s.a.). Małgorzata Roleder Elżbieta Lemańska Elżbieta Trykoszko