II SAB/Bk 65/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.S. na bezczynność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z 26 marca 2026 r. (data wpływu) D. S. wystąpiła do Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. o udzielenie, w trybie dostępu do informacji publicznej, odpowiedzi na pytanie: "czy w związku z nagłym zgonem D. W. – mieszkańca Domu Pomocy Społecznej w Filii B. w lutym 2025 r. dopełniono procedur i zawiadomiono na tę okoliczność Policję i Prokuraturę? Jeśli tak, to w jakim trybie zawiadomienie zostało przekazane?" W piśmie z 9 kwietnia 2026 r. Dyrektor DPS udzielił odpowiedzi wskazując, że żądane informacje dotyczą zdrowia i życia mieszkańców, a zatem ich treść nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.) oraz nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie. Organ przypomniał, że zawnioskowane informacje są objęte ochroną danych osobowych i możliwość ich przekazania wygasła z chwilą ustania zatrudnienia wnioskodawczyni na stanowisku opiekuna medycznego. W piśmie z 10 kwietnia 2026 r. wnioskodawczyni wskazała organowi, że w związku z uzyskaną odpowiedzią negatywną – z tym samym zapytaniem zwróci się do organów ścigania. Następnie D. S. wywiodła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność. W ocenie skarżącej organ nie dopełnił wymaganych przepisami u.d.i.p. formalności, bowiem udzielił odpowiedzi zwykłym pismem, gdy tymczasem DPS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (jako jednostka budżetowa), a w przypadku odmowy jej udostępnienia powinien wydać decyzję administracyjną. Skarżone zaniechanie organu jest więc niezgodne z prawem, gdyż odpowiedź o treści "to nie jest informacja publiczna", udzielona w zwykłym piśmie, jest próbą zamknięcia sprawy bez dopełnienia formalności. Dodała, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona ponagleniem. Uzasadniając skargę wnioskodawczyni wywiodła, że żądane informacje stanowią informację publiczną, bowiem: dotyczą działalności instytucji publicznej, sposobu sprawowania opieki, dopełnienia procedur regulaminowych w przypadku nagłego zgonu mieszkańca, tj. zawiadomienie prokuratury w oparciu o art. 304 ust. 2 k.p.k. W jej ocenie ochrona danych osobowych według tzw. rozporządzenia RODO nie dotyczy osób zmarłych, gdyż przysługuje wyłącznie żyjącym. Wnioskowana informacja ma na celu: analizę trendów zachowań w firmie i pokazanie działań pracowników sektora finansów publicznych w określonych sytuacjach (realizacja zadań opiekuńczych, incydenty w placówce), a także udokumentowanie przebiegu zdarzenia, ustaleń lub naruszeń zasad pracy przy jednoczesnej ochronie prywatności osób trzecich (zgodnie z RODO). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, względnie odrzucenie z uwagi na niepoprzedzenie skargi ponagleniem. Zdaniem organu żądane przez skarżącą dane dotyczą sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa czy administracji publicznej. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wywiódł, że co prawda u.d.i.p. uprawnia do uzyskania informacji o sprawach publicznych, ale nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą też związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Zapytanie skarżącej dotyczy jednostkowej sytuacji, jest podobne do pytań zadawanych przez śledczych w trakcie przesłuchania, nie zmierza do uzyskania informacji co do "sposobu sprawowania opieki" czy "procedur regulaminowych", ale dotyczy okoliczności zgonu konkretnej, prywatnej osoby wskazanej szczegółowo z imienia i pierwszej litery nazwiska, o której skarżąca prawdopodobnie nigdy by nie wiedziała, gdyby nie pracowała w DPS. Nie zgodził się organ z argumentem, iż zadaniem pytania zmierzała skarżąca do umożliwienia "analizy trendów zachowań w firmie i pokazania działań pracowników sektora finansów publicznych", gdyż niemożliwe jest wykonanie takiej analizy na podstawie informacji o jednej, niepowtarzalnej sytuacji. Podobnie deklarowanie "zamiaru udokumentowania zdarzenia" nie uzasadnia potraktowania żądania jako dotyczącego udzielenia informacji publicznej, skoro nie jest to pytanie o przebieg zdarzenia, ale "bezpodstawna insynuacja, że była jakaś nieprawidłowość oraz że czegoś nie dopełniono". Organ stwierdził, że żądanie skarżącej realizuje jej prywatny interes, prawdopodobnie związany z zamiarem pozyskania informacji niezbędnych do prywatnej sprawy sądowej (jak wskazał organ, 10 marca 2026 r. D. S. wezwała DPS do wypłaty świadczeń finansowych po wygaśnięciu umowy o pracę, którą świadczyła na rzecz DPS do 30 listopada 2025 r.; po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi podejmuje działania odwetowe w stosunku do DPS, kierując dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, wniosek dotyczący bezczynności DPS, skargę do WSA oraz informację o zamiarze zawiadomienia organów ścigania). Organ też zaprzeczył, jakoby w udzielonej odpowiedzi powoływał się na ochronę danych osobowych, bowiem jedynie przypomniał, iż jako była pracownica DPS nie może przetwarzać danych osobowych, gdyż jej uprawnienia do tego wygasły z chwilą ustania zatrudnienia w DPS; nadto powinna mieć na uwadze zawodową tajemnicę medyczną oraz ochronę dóbr osobistych (art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego), nawet jeżeli nastąpił zgon osoby, której te dane dotyczą. Organ podsumował, że konkretne informacje o osobach zmarłych nigdy nie miały statusu informacji publicznej i są chronione na gruncie przepisów szczególnych. Osobom bliskim przysługuje prawo do ochrony ich dobra osobistego, jakim jest kult pamięci osoby zmarłej. Zatem w przypadku naruszenia dóbr osobistych, rodzina lub bliscy zmarłego mogliby dochodzić ochrony praw i ewentualnego zadośćuczynienia. Skarżąca doprecyzowała swoje stanowisko w piśmie z 4 maja 2026 r. (k. 58). W jej ocenie organ nadal pozostaje w bezczynności i jedynie wyjaśnia, dlaczego sprawy nie załatwił. Tymczasem: 1) jej zapytanie nie dotyczyło okoliczności zgonu ale dopełnienia procedury, która w okolicznościach nagłego zgonu mieszkańca zobowiązuje organ do powiadomienia Prokuratury lub Policji na podstawie art. 304 §2 k.p.k. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu – i jest to rutynowa procedura stosowana w celu wykluczenia udziału osób trzecich; skoro DPS jest jednostką organu samorządowego, to jego działania w ramach zadań publicznych, w tym procedura w przypadku nagłych zgonów, podlegają kontroli społecznej i stanowią dokumentację sposobu realizacji zadań opiekuńczych; 2) błędne jest stanowisko organu o konieczności odrzucenia skargi z uwagi na brak ponaglenia; 3) żądane dane nie dotyczą sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa czy administracji publicznej – zapytanie nie dotyczy intymnych szczegółów z życia prywatnego zmarłego lecz faktu wykonywania zadań publicznych przez instytucję; DPS nie może ujawnić szczegółów medycznych, ale ma obowiązek potwierdzić lub zaprzeczyć czy w danej sprawie podjęto działania prawne (powiadomiono prokuraturę), które wynikają z zasad wykonywania zadań publicznych dotyczących w tym wypadku prawidłowości sprawowania opieki i zapewnienia bezpieczeństwa podopiecznym; 4) nie zgadza się skarżąca z podważeniem jej legitymacji do złożenia wniosku o informację publiczną z uwagi na prywatny charakter sprawy (zgonu), o którym miała – zdaniem organu – dowiedzieć się dzięki zatrudnieniu w placówce, gdyż informacja o zgonie nie została uzyskana w ramach procedury u.d.i.p. a w ramach pracy; zdaniem skarżącej fakt bycia pracownikiem jednostki publicznej nie pozbawia posiadania przymiotu "każdego" jako uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem na podstawie u.d.i.p.; nadto jeśli informacja dotyczy zadań publicznych, to czy wiedza pochodzi z pracy, czy z obserwacji zewnętrznej nie zmienia jej charakteru – jest to ciągle informacja publiczna. Tymczasem organ, próbując sprowadzić sprawę do prywatnej wiedzy skarżącej, z wielkim prawdopodobieństwem stara się uniknąć ujawnienia odpowiedzi, która mogłaby wykazać uchybienia w opiece; nadto przedmiotem skargi na bezczynność jest to, czy żądana informacja jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p., a nie skąd skarżąca posiada wiedzę o incydentach w placówce; 5) skarżąca zażądała informacji prostej, zatem nie musi wykazywać posiadania interesu prawnego, w tym szczególnego; 6) wskazała, że wykorzystanie informacji publicznej w sądzie pracy jako dowodu jest prawnie dozwolone, stanowi powszechną praktykę i może być skutecznym narzędziem wspierającym pracownika; 7) wyjaśniła, że nie podejmuje działań odwetowych w stosunku do DPS, tylko działa w granicach prawa i poinformowała organ pismem z 10 kwietnia 2026 r., że z tym samym zapytaniem (tj. zapytaniem na wniosek w trybie u.d.i.p) zwróci się bezpośrednio do organów ścigania w tym do Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku oraz właściwej prokuratury, po to aby bez zbędnej zwłoki otrzymać odpowiedź w trybie u.d.i.p. wobec identycznej kwestii, co do której organ dopuszcza się bezczynności; 8) zgodnie z motywem 27 RODO ochrona danych osobowych chroni wyłącznie osoby żyjące a nie zmarłych, zatem użycie imienia i pierwszej litery nazwiska oraz czasu kiedy zdarzenie (zgon) miało miejsce - nie narusza prawa; 9) odnośnie argumentu, że skarżąca nie może wykorzystywać danych o mieszkańcach DPS po wygaśnięciu zatrudnienia również ze względu na zawodową tajemnicę medyczną oraz ochronę dóbr osobistych (art. 23 i 24 k.c.), nawet jeżeli nastąpił ich zgon – skarżąca wywiodła, że zgadza się z tym stanowiskiem i w dobrej wierze, zapytując organ, czy dopełnił procedury opisanej w art. 304 par. 2 k.p.k., wyraża swój szacunek wobec zmarłego oraz zachowuje ochronę jego dóbr osobistych; 10) nie pyta też o żadne konkretne informacje o zmarłym, gdyż jej wniosek w trybie u.d.i.p. dotyczy zapytania o dopełnienie procedur. Organ dokonuje nadinterpretacji prawa w zakresie ochrony dóbr osobistych (art. 23 i 24 k.c.) starając się wyeksponować podmiotowość zapytania (zmarłego wymienionego z imienia i pierwszej litery nazwiska) a nie przedmiotowość (procedurę) stanowiącą meritum wniosku o udostępnienie informacji. Kult pamięci, jako prawo swoiste, na ochronę którego powołuje się organ na podstawie art. 23 i 24 k.c., to prawo do ochrony dobrego imienia rodziny przez ochronę dobrej pamięci o zmarłym. Przykładami naruszeń takiego prawa byłoby zniesławienie zmarłego, bezprawne wykorzystanie jego wizerunku, naruszenie miejsca jego spoczynku, ujawnienie intymnych szczegółów z życia zmarłego. Tymczasem zakres wnioskowanych informacji nie wywołuje następstw w kwestii potencjalnego roszczenia z tytułu ochrony prawnej dóbr bliskich zmarłego na podstawie art. 24 k.c., tym bardziej, że odpowiedź sprowadzałaby się do jednego słowa TAK lub NIE. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie skierowano do podmiotu zobowiązanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4). W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżąca była - zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Dyrektor Domu Pomocy Społecznej, jako podmiot kierujący samorządową jednostką organizacyjną (gminną) realizującą zadania w zakresie pomocy społecznej, jest także podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a także art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Spór natomiast sprowadza się do tego, czy informacje żądane przez skarżącą we wniosku z 26 marca 2026 r. r. stanowią informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że skoro pojęcie informacji publicznej zawarte w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bardzo szerokie, o czym przekonuje otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p. wykładany zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, a więc informacją publiczną jest w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p - to informacja o dokonaniu zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu potencjalnych przestępstw co do zasady należą do kategorii informacji z zakresu objętego ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). W szczególności bowiem informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W rozpoznawanej sprawie, dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, należy więc w pierwszej kolejności rozważyć, czy faktycznie żądana informacja stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Jest to o tyle istotne, że jeżeli taka kwalifikacja informacji się potwierdzi, a podmiot obowiązany jest w jej posiadaniu, to powinien udzielić informacji publicznej, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania, jeżeli zaistniały przesłanki do wydania takich rozstrzygnięć. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy przyjmuje formę pisma skierowanego do wnioskodawcy, w którym należy zawiadomić, że adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia żądanych danych, gdyż nie jest to informacja publiczna lub nie dysponuje on przedmiotową informacją, ewentualnie w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W ocenie sądu informacja objęta wnioskiem skarżącej dotycząca odpowiedzi na pytanie czy Dyrektor DPS dopełnił procedur i zawiadomił Policję i Prokuraturę – nie stanowi informacji publicznej, a to z tego względu, że dotyczy konkretnej osoby zidentyfikowanej przez wnioskodawczynię z imienia i przez wskazanie pierwszej litery nazwiska oraz skonkretyzowana przez wskazanie czasu "nagłego zgonu" tej osoby. Oprócz więc tego, że informacja ta w jakiejś mierze dotyczy sposobu działania organu (kierownika jednostki organizacyjnej gminy), realizowania procedur czy wypełniania ustawowych obowiązków, to przede wszystkim dotyczy zastosowania określonej procedury odnośnie wskazywanych przez skarżącą okoliczności zgonu indywidualnej, skonkretyzowanej osoby. Dotyczy więc informacji o sposobie działania organu w okolicznościach ściśle jednostkowych, zindywidualizowanych, precyzyjnie odnoszących się do konkretnej osoby, co pozbawia tę informację charakteru publicznego. Wbrew stanowisku skarżącej społeczna kontrola realizowania procedur czy wypełniania ustawowych obowiązków mogłaby zostać zrealizowana przez zadanie pytania o innej treści: czy wystąpiły w jednostce przypadki nagłych zgonów pacjentów, ile ich miało miejsce, w jakim czasie, czy doszło do zrealizowania obowiązku z art. 304 § 2 k.p.k. – a więc pytań nie odnoszących się do konkretnych osób ale których przedmiotem jest działanie organu w ogólności. Wówczas udzielone odpowiedzi obrazowałyby stosowanie procedur ustawowych bądź regulaminowych. Natomiast w sprawie niniejszej mamy do czynienia z zapytaniem w sprawie indywidualnej (co do konkretnej, zidentyfikowanej osoby) a nie co do sposobu działania organu w ogólności. Można nawet powiedzieć, że pytanie to nie dotyczyło tego, czy organ i jak realizuje procedury, ale czy zawiadomił organy ścigania w indywidualnej sprawie, w której jak wskazała skarżąca: nastąpił nagły zgon D. W. w lutym 2025 r. Wyraźne, w ocenie sądu, powiązanie zatem zapytania skarżącej z indywidualną osobą jest informacją ad personam, identyfikującą – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – okoliczności zgonu konkretnej osoby. Udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie prowadziłoby de facto nie tylko do udostępnienia informacji o zachowaniu/zaniechaniu organu, ale prowadziłoby do potwierdzenia bądź zaprzeczenia informacji odnoszących się do pobytu tej osoby w placówce (jeśli miał miejsce), jej ewentualnego zgonu (jeśli miał miejsce, bowiem organ tego nie potwierdził), o charakterze tego zgonu (skarżąca twierdzi, że nagłego), o dacie wystąpienia tego zdarzenia. Jeszcze inaczej rzecz ujmując byłyby to de facto dane dotyczące konkretnej osoby fizycznej, które stanowią sferę jej prywatności. Nie może też ujść uwadze, że w istocie zapytanie o powiadomienie organów ścigania o "nagłym zgonie" konkretnej osoby w określonej dacie jest tak naprawdę rodzajem sugestii, że w ocenie skarżącej miał miejsce nagły zgon, a organ o tym fakcie organów ścigania nie powiadomił, a powinien był (por. np. ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 5 kwietnia 2023 r., III OSK 3234/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem informacje te nie stanowią wiedzy powszechnej, a bezsporne jest, iż w lutym 2025 r. skarżąca nie była już pracownikiem zapytanego DPS i - jak powtórzyć należy za organem - skarżąca nie może wykorzystywać swojej prywatnej wiedzy do weryfikowania działań organów w konkretnych sprawach indywidualnych osób, bowiem nie jest to przedmiot informacji publicznej zdefiniowanej w art. 1 i następne u.d.i.p. Nie podziela sąd w sprawie niniejszej argumentacji skarżącej odwołującej się do ochrony RODO niedotyczącej osób zmarłych (motyw 27 rozporządzenia RODO, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Najkrócej rzecz ujmując dane osobowe są jedną z informacji prawnie chronionych, z powodu której to ochrony informacja publiczna nie może być udostępniona – ale tylko w przypadku, gdy wnioskowana informacja jest informacją publiczną zawierającą w sobie dane osobowe. Taki jest sens art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z którego należy wyprowadzić, w związku z art. 16 tej ustawy, zobowiązanie organu do odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, jeśli mamy do czynienia z informacją publiczną, ale z uwagi na przesłanki szczególne (objęcie tajemnicą prawnie chronioną) nie może być ona udostępniona. Natomiast w ocenie sądu w sprawie niniejszej w ogóle nie można mówić o informacji publicznej, bowiem treścią zawnioskowanej informacji ma być opis zachowania bądź zaniechania organu w odniesieniu do konkretnej osoby zmarłej i okoliczności jej zgonu (czy był nagły, czy też nie). Przy czym powyższy wniosek jest uzasadniony także w świetle wskazania skarżącej, że udzielona odpowiedź mogłaby sprowadzać się do słów "tak" lub "nie". Po pierwsze sąd przypomina, że skarżąca nie zapytała wyłącznie o to, czy zawiadomiono organy ścigania, ale też o tryb tego zawiadomienia, zatem odpowiedź nie mogłaby sprowadzać się wyłącznie do potwierdzenia lub zaprzeczenia. Nadto jednak, co może istotniejsze, nawet tak zwięzła treść odpowiedzi potwierdzałaby szereg faktów objętych sferą prywatną osoby zmarłej, którą to sferę tworzą nie tylko informacje dotyczące stricte zmarłego, ale i wiedza o nim oraz kultywowanie jego pamięci sprawowane przez członków rodziny. Sąd ten wniosek w tym konkretnym przypadku podtrzymuje także mając na uwadze ciążące na kierowniku jednostki obowiązki wynikające z art. 304 § 2 k.p.k. Udzielenie takiej informacji, tj. informacji powiązanej z okolicznościami zgonu konkretnej osoby – nie ma więc cechy publiczności, bowiem właśnie z uwagi na konkretną identyfikację – dotyczy wyłącznie sfery prywatnej, do której zalicza się "przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego" (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12). Sfera prywatna podlega zaś silnej ochronie prawnej zagwarantowanej w art. 47 Konstytucji RP i nie może być objęta udostępnieniem informacji publicznej bez wyraźnego wskazania ustawodawcy (takim wyjątkiem jest np. art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., zgodnie z którym ograniczeniem prawa do prywatności nie są objęte informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa). Nietrafnie też skarżąca odwołuje się do treści serwisów internetowych zawierających dane dotyczące osób zmarłych. Te bowiem nie wiążą konkretnej osoby z miejscem śmierci, okolicznościami zgonu i nie przedstawiają zgonu konkretnej osoby w określonym kontekście, czego dotyczy zapytanie w sprawie niniejszej. Reasumując wskazać należy, że z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia w przypadku, gdy podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Skoro jednak nie mamy do czynienia z informacją publiczną, wystarczyło poinformowanie skarżącej o tym fakcie w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust 1 u.d.i.p., co też organ uczynił. Trafnie natomiast skarżąca wywiodła, że dopuszczalność skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie zależy od uprzedniego wniesienia ponaglenia. Mając na względzie powyższe sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Małgorzata Roleder Elżbieta Lemańska Elżbieta Trykoszko