II SAB/Bk 63/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie obciążenia kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu czasowo odebranych zwierząt gospodarskich p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,

J. B. (dalej powoływany jako skarżący) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (dalej jako Kolegium) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie obciążenia kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu zwierząt. Z akt sprawy wynika, że w odwołaniu od decyzji Burmistrza S. (dalej jako Burmistrz, organ I instancji) z [...] marca 2022 r., wniesionym [...] kwietnia 2022 r. skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania punktu drugiego decyzji do czasu rozpoznania odwołania. W pkt 2 tej decyzji wskazano, że ustaloną kwotę, którą obciążono skarżącego, należy uiścić w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W dniu [...] maja 2022 r. skarżący wniósł ponaglenie, wskazując na bezczynność organu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania pkt 2 decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na ponaglenie Kolegium wskazało, że nie dopuściło się bezczynności. Wskazało, że do zawartych w ponagleniu zarzutów odniesie się w wydanej decyzji. Decyzją z [...] czerwca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez sąd doprowadziła do wniosku, że skarga na bezczynność Kolegium wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z powyższego, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, może być skutecznie wniesiona tylko wówczas, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia określonego aktu lub czynności, tj. gdy wpłynie w tym zakresie konkretne żądanie podlegające załatwieniu rozstrzygnięciem władczym, lub gdy organ jest zobowiązany podjąć takie rozstrzygnięcie z urzędu w określonym terminie, a także gdy wydanie takiego rozstrzygnięcia przewiduje przepis prawa. Natomiast kontrola sprawowana przez sąd administracyjny nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na zaniechanie organów, gdy przepis prawa nie przewiduje obowiązku podjęcia działania przez organ. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 130 § 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.) wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. W związku z tym wniesienie odwołania od decyzji Burmistrza w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu zwierząt wstrzymało wykonanie tej decyzji w całości. Sposób sformułowania pkt 2 decyzji Burmistrza rzeczywiście mógł wzbudzić wątpliwości skarżącego co do wykonalności tej decyzji po upływie 30 dni od jej otrzymania. Należy jednak stwierdzić, że wniesione przez skarżącego odwołanie wstrzymało wykonanie tej decyzji również w tym zakresie. Decyzja Burmistrza, z uwagi na wniesione odwołanie (i niezakończenie postępowania odwoławczego), nie mogła być egzekwowana po upływie 30 dni od otrzymania decyzji. Należy przy tym wskazać, że prawidłowość decyzji Burmistrza oraz decyzji Kolegium z [...] czerwca 2022 r. nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Decyzji Burmistrza nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jak również decyzja ta nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Tym samym wniosek skarżącego był bezprzedmiotowy. W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji wstrzymania wykonania decyzji z mocy ustawy na podstawie art. 130 § 2 k.p.a. organ odwoławczy nie ma obowiązku procesowego do odniesienia się w sposób formalny do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2627/16, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro organ odwoławczy nie był obowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego, to zaniechanie w zakresie odniesienia się do tego wniosku nie podlega kontroli sądu. Należy również zauważyć, że na podstawie art. 135 k.p.a. organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Kwestię tę organ rozstrzyga w drodze postanowienia. Może być ono wydane zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Jeśliby nawet uznać, że wniosek skarżącego powinien być rozstrzygnięty w drodze postanowienia, to nie podlegałoby ono zaskarżeniu. Skoro na postanowienie w trybie art. 135 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty to postanowienie to nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1320/20 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 53/19). W ocenie sądu wyklucza to zarazem badanie bezczynności organu w zakresie takiego postanowienia zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności jest bowiem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt III SAB/Łd 107/22). W konsekwencji należało uznać, że skarga na bezczynność, jako niedotycząca bezczynności i przewlekłości postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 – 9 p.p.s.a., nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Powyższe skutkuje uznaniem wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi za niedopuszczalną i w konsekwencji jej odrzuceniem na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.