II SAB/Bd 61/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej T. sp. z o.o. w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu ww. wniosku z dnia [...] lutego 2022 r.; 3. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz strony skarżącej T. sp. z o.o. w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Transparentna [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. M. (dalej powoływana jako "skarżąca", "spółka") wywiodła skargę na bezczynność Gminy G. (przy ul. [...], 86-300 G.), w której zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") przez nieudzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia wniosku w zakresie następujących pytań: 1. Ile kilometrów ścieżek rowerowych jest wybudowane w gminie? 2. Ile kilometrów ścieżek rowerowych jest dopuszczonych do użycia? 3. Ile kilometrów ścieżek rowerowych stanowi część chodnika w gminie? 4. Ile kilometrów ścieżek rowerowych zostało przekształconych z chodnika w ścieżkę rowerową poprzez zmianę oznakowania? 5. Ile kilometrów ścieżek rowerowych w gminie posiada kostkę brukową za swoją nawierzchnię? 6. W ilu miejscach w gminie ścieżki rowerowe kończą swój bieg i stanowią ślepą ścieżkę? W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] lutego 2022 r. złożyła drogą elektroniczną za pośrednictwem założonego przez siebie portalu "[...]" wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie wiadomości e-mail. Do dnia złożenia skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie odpowiedział na wskazany adres mailowy, a tym samym żądana informacja nie została udostępniona na portalu. Inne gminy odpowiedziały na wniosek, czego dowodem są zamieszczone na portalu odpowiedzi w postaci maili i plików PDF, natomiast skarżony organ znalazł się w nielicznej grupie gmin, które nie udzieliły odpowiedzi. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie otrzymał opisanego w skardze wniosku, a o jego istnieniu dowiedział się dopiero z treści skargi. Ponadto wskazał, że – przy założeniu, że wniosek w ogóle istniał – wysłany on został za pośrednictwem nieznanego organowi portalu internetowego zapytajwladze.pl, a z załączonego do skargi zapytania wynika, że został on skierowany do podmiotu oznaczonego jako "[...]", w związku z czym nie wiadomo do kogo faktycznie był skierowany - do Gminy G. czy do Inne. Z treści wniosku nie wynika ponadto na jaki adres fatycznie zostało skierowane zapytanie. Ponadto, jak podkreślił organ, wniesiona w sprawie skarga dotyczy czynności organu nieistniejącego, bowiem oznaczono go jako Gmina Gmina G. lecz wskazano adres Inne. Brak jest zatem podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, kto miałby być rzeczywistym adresatem skargi. Organ podniósł ponadto, że wnioskujący o dostęp do informacji publicznej nie może być anonimowy, a jego wniosek winien zawierać w szczególności jego dane umożliwiające zidentyfikowanie. Przy czym, w niniejszej sprawie danych tych nie identyfikuje również adres poczty elektronicznej, z której przesłano wniosek skarżącej, a ponadto – jak podkreślił - udzielenia informacji w sprawie żąda administrator strony zapytajwladze.pl w imieniu nieznanego autora wniosku, a więc skarżący, zdaniem organu, jest jedynie pośrednikiem anonimowego wnioskodawcy. Organ podkreślił również, że nie jest możliwe ustalenie czy nadawca pisma działa w interesie publicznym czy składa wniosek wyłącznie w interesie prywatnym. Zwrócił przy tym uwagę na model biznesowy działania portalu opierający się na pośrednictwie w uzyskiwaniu informacji, co potwierdza w jego ocenie także to, że skarżąca jest przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców. Działanie skarżącej zdaniem organu ma na celu wyłącznie poszerzenie i rozbudowanie swojej działalności internetowej. Skarżąca w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r. wyjaśniła, że przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesłany został na adres e-mail: [...] i skierowany był do Inne. Do pisma dołączyła ponadto wydruk zapytania oraz panelu administratora celem przeprowadzenia z niego dowodu na okoliczność wysłania e-maila na ww. adres mailowy do Inne. Postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. Sąd działając w oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") dopuścił dowód z ww. dokumentu, tj. pisma z dnia [...] lipca 2023 r. wraz z załącznikami (k. 23-24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 ppsa - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na względzie znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy materialnoprawne ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazać należy, w pierwszej kolejności, że stosownie do art. 13 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1 ). Jeśli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udostępnienia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej w sposób określony we wniosku, o ile podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji posiada środki techniczne umożliwiające mu udostępnienie wnioskowanej informacji w dany sposób (art. 14 ust. 2 udip). Zgodnie zaś z art. 16 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z powyższego wynika, że co do zasady wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony przez organ albo poprzez udzielenie żądanej informacji albo w drodze wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji z przyczyn wskazanych w przepisach prawa (wynikających ograniczeń w dostępie do informacji określonych w art. 5 u.d.i.p. oraz w przepisach szczególnych). Następnie wskazać należy, że na gruncie rozpoznawanej sprawy wątpliwości Sądu nie budzi kwestia kwalifikacji prawnej żądanej informacji, która obejmuje pytania dotyczące ścieżek rowerowych na terenie gminy i tym samym wpisuje się w zakres informacji podlegających udostępnieniu w ramach udip jako dotyczących realizacji zadań publicznych przez organy administracji publicznej. Przechodząc zaś do kwestii podmiotu obowiązanego do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że to Inne, a precyzyjniej - w myśl zasady falsa demonstratio non nocet – P. G. jest podmiotem, który na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 udip jako "organ władzy publicznej" był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Mimo wątpliwości podnoszonych przez organ w zakresie prawidłowości określenia przez stronę skarżącą adresata wniosku oraz skargi, wskazać należy bowiem, że analiza akt – a w szczególności okoliczność skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na adres e-mailowy P. G. oraz skierowanie skargi na adres Inne (której to Prezydent jest organem wykonawczym), a nadto również jednoznaczne oświadczenie skarżącej, że jej wolą było skierowanie wniosku oraz skargi do Inne (której organem wykonawczy realizującym zadania z zakresu dostępu do informacji publicznej jest P. G.) – doprowadziła Sąd do przekonania, że to P. G. jako organ wykonawczy gminy, w następstwie wniesionego wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. był w niniejszej sprawie zobowiązany do podjęcia stosownych działań i to jego w związku z tym dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność. Istotnym jest bowiem, że zarówno wniosek (wysłany na adres e-mail P. G.), jak i skarga (która wpłynęła na adres korespondencyjny Inne przy ul. [...]) dotyczą de facto tego samego podmiotu. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argumentacja organu zmierzająca do wykazania, że skarżąca dopuściła się w tym zakresie uchybienia, skutkującego brakiem konieczności rozpoznania złożonego wniosku oraz skargi. Kolejne kwestie wymagające oceny w sprawie to forma i charakter wniesionego w sprawie wniosku, a także to czy faktycznie został on prawidłowo wniesiony – co na gruncie odpowiedzi na skargę kontestował Prezydent podnosząc przede wszystkim, że przedmiotowy wniosek nie wpłynął do organu ani drogą pocztową, ani elektroniczną. Odnosząc się zaś do treści i formy samego wniosku - o których to jak wskazał dowiedział się ze skargi - zarzucił, że wniosek ten został wysłany przez portal zapytajwladze.pl, którego administratorem jest skarżąca, że nie zawiera jakichkolwiek danych rzeczywistego wnioskodawcy, a ponadto że skarżąca jest jedynie pośrednikiem anonimowego wnioskodawcy i realizuje tym samym swój interes prywatny. Powyższe okoliczności w ocenie Prezydenta stanowią o tym, że wniesiony wniosek nie podlegał rozpoznaniu na podstawie udip, a tym samym że wniesiona w sprawie skarga jest niezasadna – którego to stanowiska Sąd rozpoznający sprawę nie podziela. W tym miejscu podkreślenia wymaga, po pierwsze to, że udip nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy wniosku o udostępnienie informacji publicznej (poza utrwaleniem go w formie pisemnej), a zapisy udip jednoznacznie wskazują na wolę ustawodawcy do maksymalnego uproszczenia (odformalizowania) i przyspieszenia procedury w tej sferze. Dlatego też za dopuszczalną uznaje się formę wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci tekstowej wiadomości elektronicznej przesłanej za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Co ważne taki sposób złożenia wniosku może być realizowany w sprawach o udostępnienie informacji publicznej zarówno z wykorzystaniem zwykłej poczty elektronicznej, jak i platformy ePUAP. W judykaturze uznaje się za wniosek pisemny w rozumieniu art. 10 ust. 1 udip również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Wyjaśnić też należy, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. I OSK 1940/15 – dostępne jw.). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OSK 2186/14 – dostępny jw.). Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. Z orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji RP), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W przywoływanym wyżej orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. I OSK 1924/16 – dostępny jw.). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca przedłożyła do Sądu taki wydruk, (znajdujący się na k. 24 akt sądowych i dopuszczony przez Sąd jako dowód w sprawie), który stanowi potwierdzenie złożenia przez skarżącą wniosku dnia [...] lutego 2022 r. do Prezydenta na adres e-mail [...]. Tym samym stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek – wbrew stanowisku Prezydenta - został skutecznie złożony, a organ obowiązany był do jego rozpoznania. Następnie wyjaśnić należy, że wyrażona przez organ ocena, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być podpisany oraz identyfikować jego autora, w istocie zawęża podmiotowo prawo dostępu do informacji publicznej. Art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 udip nie wprowadza wymogów formalnych wniosku dostępowego. Wniosek składany w trybie udip nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów kpa. Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, co jest przedmiotem żądania, w celu wykazania, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. W przepisach udip brak jest natomiast nakazu podawania przez wnioskodawcę swoich danych osobowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej można równie dobrze złożyć anonimowo, poprzez email, a wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. I OSK 692/18 – dostępny jw.). Argumentem przemawiającym za dopuszczalnością także i takiej formy wniosku jest wynikający z przepisów udip brak konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to ze względu na to, że żądając dostępu do informacji publicznej nie ma obowiązku wykazywania się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Pamiętać trzeba, iż to właśnie cel ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz regulacja jej art. 10 ust. 2, która przewiduje, iż informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia stanowisko, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Konieczność identyfikacji podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej uaktualni się jedynie w takich układach, w których niezbędne będzie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zajdzie konieczność wezwania wnioskującego do uiszczenia opłaty, ewentualnie gdy okaże się, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej (kwestia wykazania, w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego). Wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 kpa – (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., I OSK 1742/18, z dnia 16 października 2018 r., I OSK 2621/16, z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3085/19, z dnia 22 marca 2018 r., I OSK 2399/16 – dostępne jw.). Nietrafne jest więc stanowisko Prezydenta, że niepodpisany wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony drogą email nie identyfikuje jego autora. Identyfikatorem jest właśnie adres email, z którego nadano wniosek. To, że adres email (w sprawie: [...] nie odzwierciedla imienia i nazwiska czy też nazwy autora wniosku, nie oznacza, że pozbawiony jest cech identyfikujących. Udostępnienie informacji publicznej zwrotnie na adres email, z którego przesłano wniosek zawsze będzie stwarzać pewność, że informacja ta trafiła do autora wniosku, pomimo że jego personalia nie będą ujawnione. Odnotować trzeba, że skarżąca właśnie w tej formie - formie e-mail - żądała udostępnienia informacji publicznej, określając wnioskowaną formę udzielenia odpowiedzi poprzez nadesłanie jej na adres e-mail z którego nadano wniosek. W dostępie do informacji publicznej nie chodzi bowiem o to, aby zidentyfikować wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej, lecz aby mieć pewność, że jest ona udostępniania temu podmiotowi, który o nią wnioskował (zob. wyrok NSA z 1 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5102/21 – dostępny jw.). Opierając się na przedstawionych ocenach należy więc przyjąć, że kwestia braku skorelowania pomiędzy nazwą e-mail a danymi wnioskodawcy i tym samym jego anonimowości pozostaje bez znaczenia z perspektywy oceny skuteczności wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął drogą mailową do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, a udostępnienia informacji publicznej zażądano zwrotnie, również poprzez email, to co do zasady wniosek taki powinien zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 udip. Odnosząc się natomiast do zarzutu organu jakoby skarżąca spółka nie była wnioskodawcą i tym samym nie była uprawniona do wniesienia skargi na bezczynność z uwagi na to, że jest administratorem portalu, który pośredniczy w kierowaniu do organów wniosków o dostęp do informacji publicznej, a tożsamość rzeczywistego wnioskodawcy jest nieznana, wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznając skargę za istotne z punktu widzenia oceny złożonego na podstawie udip wniosku uznał to, że zarówno wniosek jak i skarga pochodzą od tego samego podmiotu, tj. skarżącej spółki. Tożsamość podmiotowa w tym zakresie uzasadniała więc złożenie skargi na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia [...] lutego 2022 r. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje to, że pytania, które obejmował wniosek z dnia [...] lutego 2022 r. zostały wcześniej sformułowane przez osobę korzystającą z portalu zapytajwladze.pl i przesłane za jego pośrednictwem do skarżącej, która w następstwie tego ujęła je w swoim wniosku skierowanym do organu. Relewantnym z punktu widzenia przepisów udip jest bowiem to, że ostatecznie to skarżąca sformułowała i przesłała do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o udzielenie jej odpowiedzi na należący do niej adres e-mail. Należy zatem uznać, że spółka w istotnym z punktu widzenia niniejszego postępowania zakresie – tj. na etapie od złożenia wniosku do organu aż po wniesienie skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku - działała we własnym imieniu i tym samym miała legitymację prawną aby wnieść skuteczną skargę na bezczynność. Bezpodstawne i gołosłowne w ocenie Sądu jest również twierdzenie organu jakoby skarżąca dążyła wyłącznie do realizacji interesu prywatnego wnosząc przedmiotowy wniosek. Twierdzenia tego nie dowodzi bowiem wyłącznie powoływana przez organ okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności internetowej ukierunkowanej na zebranie jak największej liczby użytkowników prowadzonego portalu internetowego. Sąd podziela wyrażone w orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym, przywołanym w pismach procesowych organu, stanowisko, że celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje społeczna kontrola władzy publicznej, w związku z czym ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Oceny celu, do realizacji którego żądana informacja publiczna ma być wykorzystana, należy dokonywać jednak ad casum, zawsze w świetle ujawnionych okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie natomiast, organ nie zdołał w sposób wiarygodny wykluczyć woli pozyskania przez skarżącą żądanych informacji w celach związanych ze społeczną kontrolą władzy publicznej. Wobec tego nie można było uznać, że żądanie wniosku nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższymi rozważaniami prowadzącymi do wniosku, że pismo z dnia [...] lutego 2022 r. skierowane na adres e-mail P. G. stanowi skutecznie wniesiony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który organ był zobligowany rozpoznać, stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku, ponieważ nie podjął w wyznaczonym ustawą terminie działania mieszczącego się w katalogu czynności przewidzianych przez ustawodawcę w udip. Dla stwierdzenia bezczynności wystarczające jest bowiem stwierdzenie obiektywnego stanu rzeczy w postaci braku reakcji na określone wymagane prawem sytuacje w ustawowym terminie – co miało miejsce w sprawie. O powyższym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd – mając na uwadze, że do czasu rozpoznania niniejszej skargi przedmiotowy wniosek nie został rozpoznany – w oparciu o art. 149 § 1 ppsa zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2022 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Przechodząc zaś do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności, Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu, oznacza wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być oczywiste, rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Należy mieć bowiem na względzie, że w sprawie mamy do czynienia z uchybieniem przepisom udip wynikającym de facto z nieodebrania wniosku przesłanego do organu e-mailem oraz z błędnego stanowiska organu co do wymogów wniosku o udostępnianie informacji publicznej. Bezczynność organu nie wynikała więc z celowego działania organu, mającego uniemożliwić wnioskodawcy uzyskanie wnioskowanej informacji, co w konsekwencji nie pozwala w ocenie Sądu przypisać bezczynności organu cechy rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w 3 pkt sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Na zasądzoną kwotę składały się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa prawnego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.