II SA/Wr 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 805/13 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne przeznaczonego do obsługi budynku jednorodzinnego postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu

Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z powodu przedwczesności (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), bowiem złożona została przed doręczeniem postanowienia organu wydanego na skutek wniosku skarżących o uzupełnienie decyzji (art. 111 § 1, § 1b i § 2 k.p.a.). Jak wynika z akt tej sprawy wyznaczony jako sprawozdawca sędzia Władysław Kulon orzekał w kwestiach incydentalnych (k. 65), zaś skarżąca D. W. wielokrotnie przeglądała akta sprawy sądowej w okresie przed odrzuceniem skargi (adnotacje na okładce akt). W toku postępowania załatwiana była kwestia wyłączenia na wniosek skarżących m.in. sędziego sprawozdawcy (k. 122), który złożył oświadczenie o braku podstaw do wyłączenia (k. 233). W okresie po odrzuceniu skargi i prawomocnej odmowie wyłączenia sędziego skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. twierdziła, że sędzia sprawozdawca orzekł niesprawiedliwie, skoro uprzednio był radcą prawnym organu. Twierdzenia te ponowiła w tzw. skardze kasacyjnej k. 357. Oddalając skargę kasacyjną w oparciu m.in. o te pisma zawarte w materiale sprawy, sąd odwoławczy orzekł o niestwierdzeniu podstaw nieważności postanowienia (k. 386 – postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 r.). Jak wynika z powyższego skarżący od początku postępowania sądowego znali osobę sędziego sprawozdawcy, bezskutecznie wnieśli o jego wyłączenie (patrz postanowienie NSA sygn. akt II OZ 1286/15 z dnia 16.12.2015 r.), zaś twierdzenia konkretnie po odrzuceniu skargi przyczyna wyłączenia z art. 18 § 1 pkt 5 p.p.s.a. nie została przez sąd odwoławczy potwierdzona (brak podstawy z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Brak omawianej podstawy wyłączenia wynikał z wyraźnego oświadczenia sędziego sprawozdawcy, zaś wiarygodność tego oświadczenia została stwierdzona w postanowieniach odmawiających wyłączenia sędziego. Jak wynika z akt tej sprawy, akty administracyjne zwrócone zostały do tut. Sądu w dniu [...].01.2016 r. (k. 282), a następnie dołączone do akt sprawy sygn. II SAB/Wr 46/14, o czym skarżąca oczywiście wiedziała. Tym niemniej przytacza ona nieprawdziwe twierdzenia, jakoby akt tych nie było w Sądzie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia (k. 308). W dniu [...].02.2017 r. skarżący złożyli skargę o wznowienie postępowania, nie przytaczając elementów wymaganych według art. 279 p.p.s.a. Wezwany do uzupełnienia skargi wyznaczony adwokat w dniu [...] grudnia 2017 r. podał jako podstawy wznowienia 1. oparcie postanowienia o odrzuceniu skargi na podrobionym akcie notarialnym darowizny nieruchomości na rzecz inwestorów, o czym skarżący mieli dowiedzieć się w dniach [...].12.2016 r. i [...].01.2017 r. z akt sprawy prowadzonej z ich udziałem w sądzie powszechnym, przy czym pomimo doniesienia karnego postępowanie karne zostało umorzone lub nawet niewszczęte (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), 2. orzekanie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.), czyli sędziego sprawozdawcę uprzednio zatrudnionego w organie w charakterze radcy prawnego. W tym zakresie skarga nie odnosi się do prawomocnego oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego, co dowodzi, że skarżący mogli domagać się jego wyłączenia, skoro o to wnieśli oraz do prawomocnego niestwierdzenia przez sąd odwoławczy tej przyczyny nieważności. W piśmie skarżącej powtórzono nieprawdziwy zarzut o braku akt sprawy w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Ponadto skarżąca doprecyzowała zarzut podrobienia aktu notarialnego jako wynikający z faktu opatrzenia go pieczęcią sądu wieczystoksięgowego. Skarżąca pomija, że przyłożenie jakiejkolwiek pieczątki do dokumentu nie oznacza jego podrobienia, zaś okoliczność sposobu nabycia prawa własności działki przez inwestorów nie mogła mieć żadnego znaczenia dla załatwienia sprawy administracyjnej (o ile ujawnienie nowej okoliczności po wydaniu decyzji oceniać w świetle art. 145 k.p.a.), a tym bardziej dla odrzucenia skargi. Odrzucenie skargi niewątpliwie nie zostało oparte na podrobionym akcie notarialnym darowizny nieruchomości z 1983 r. Tym niemniej należało rozważyć znaczenie powołania tej podstawy według art. 275 p.p.s.a. Skarga oprócz podstawy nieważności, dla której rozpoznania byłby właściwy tut. Sąd, zawiera podstawę restytucyjną, co zgodnie z art. 275 p.p.s.a. uzasadnia właściwość NSA do rozpoznania całej skargi. Ten sąd bowiem ostatnio orzekał w sprawie oddalając skargę kasacyjną od zaskarżonego postanowienia (k. 386 akt). Uzasadniało to stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. przekazanie sprawy właściwemu sądowi.