II SA/Ke 658/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018r. sprawy ze skarg [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargi.

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołań Z. C. oraz A. C., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 11.09.2015r. [...] zawiadomiła organ I instancji o budowie obiektu na sąsiedniej działce. W dniu 16.10.2015r. zostały przeprowadzone oględziny na posesji przy ul. [...] w [...], w trakcie których ustalono że: 1. w dniu 21.08.2015r. złożono w Urzędzie Miasta [...] zgłoszenie zamiaru budowy przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...], 171/2, [...], [...], [...] w obrębie 0026 wiat o powierzchni użytkowej 45 m o wymiarach 15 x 3 m, w ilości 12 sztuk, wysokość ściany bocznej 4 m wykonanej z płyty warstwowej o grubości 10 cm, przy czym wiaty te nie będą związane na stałe z gruntem; 2. na nieopisanej i nieopatrzonej żadną pieczęcią mapie, przedstawionej w załączeniu do ww. zgłoszenia narysowano 12 prostokątnych obiektów o wymiarach 15 x 3 m bezpośrednio przylegających do siebie, tworzących w sumie obiekt o wymiarach około 36 x 15 m – na działce nr ewid [...], wchodzącej w skład posesji przy ul. [...]; 3. w wyniku ww. zgłoszenia Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 9.09.2015r. poinformował Z. C. i A. C., że wymienione w zgłoszeniu zamierzenie inwestycyjne nie wymaga zgłoszenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej ani uzyskania pozwolenia na budowę – wobec czego zgłoszenie to uznano za bezprzedmiotowe; 4. na terenie ww. działek wybudowano połączone ze sobą wiaty w ilości 12 sztuk, tworząc łączną powierzchnię o wymiarach w rzucie około 15,02 x 35,76 m; 5. [...] nie zgadza się z ww. określeniem, że przedmiotowy obiekt jest wiatą, gdyż jest zbyt duży i usytuowano go za blisko granicy działki - około 86 cm, zaś spadek dachu jest w kierunku jej działki z okapem około 50 cm; 6. uprzednio dokonywano innych zgłoszeń zamiaru wykonania robót na działkach wchodzących w skład posesji [...] – m.in. złożone przez Z. C. w dniu 3.07.2015r. zgłoszenie zamiaru wykonania robót polegające na budowie przekrycia kortu tenisowego ziemnego na okres zimowy o wymiarach 15 x 36 m i wysokości ściany bocznej 4 m ze wskazaniem, że konstrukcja tymczasowa będzie wykonana z dwuteownika przymocowanego do stóp fundamentowych, dach i boki zabudowane płytami warstwowymi, bez okien, tylko na dachu ze świetlikami; obiekt został zgłoszony jako tymczasowy na okres do 120 dni do dnia 10.12.2015r. na działce nr ewid. [...] obr. 0026 przy ul. [...]w [...]. W odniesieniu do zgłoszenia z pkt 6 Prezydent Miasta [...] wydał decyzję z dnia 22.07.2015r., którą wniósł sprzeciw, gdyż budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] Wschód-Obszar 1", zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/626/2008 Rady Miejskiej w [...] z dnia 4.09.2008r., opublikowanego w Dz.U. Woj. Nr 9, poz. 74 z dnia 15.01.2009r. (zwany dalej m.p.z.p.) Projektowany obiekt tymczasowy - zadaszenie kortu tenisowego znajduje się bowiem na terenie oznaczonym symbolem 1.MN.3, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ustalenia ogólne planu w § 4 ust. 2 pkt 4 stanowią, że "na terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych za wyjątkiem tymczasowych obiektów na okres budowy oraz tych, o których mowa w § 8, ust. 3 pkt 1 ww. uchwały, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczegółowymi. § 8 ust. 3 pkt 1 ustaleń stanowi, że w przestrzeni ogólnodostępnej jest zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych za wyjątkiem kiosków z prasą". Stwierdzono, że wskazane przez inwestora usytuowanie tymczasowego obiektu budowlanego, jakim jest przekrycie kortu tenisowego, narusza ustalenia § 4 ust. 2 pkt 4 planu, w myśl którego na terenie objętym planem obowiązuje zakaz budowy obiektów tymczasowych. W dniu 15.07.2016r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny na posesji przy ul. [...] w [...], ustalając że ww. obiekt został zlokalizowany w zmiennej odległości od około 1,28 do około 0,80 m od zachodniej granicy działki, elementy nośne wykonano w formie słupów stalowych zakotwionych na stopach fundamentowych, od strony wschodniej i zachodniej istnieje po siedem sztuk słupów stalowych w rozstawie około 5,90 m, elementy więźby dachowej wykonano w postaci stalowych krokwi tworzących dwuspadowy dach ze świetlikiem dachowym, ściany zewnętrzne i dach wykonano z płyty warstwowej z rdzeniem izolacyjnym w okładzinie z blachy stalowej przytwierdzonej do konstrukcji nośnej, podłoże w obiekcie wykonano w formie kortu tenisowego tzn. warstwy syntetycznej trawy zasypanej piaskiem na podłożu z piasku, przy czym w dniu kontroli całe podłoże było przykryte folią. Wewnątrz obiektu ustawione były przęsła ogrodzeniowe w postaci siatki w ramie stalowej. Przęsła połączone ze sobą tworzyły ścianki ażurowe o wysokości 1,5 m i długościach około 10,80 m. Rozstaw ścianek wynosił około 5,90 m. Przęsła te nie były powiązane z podłożem, a jedynie przymocowane do słupów stalowych konstrukcji nośnej od strony zachodniej. Przęsła ogrodzeniowe wydzieliły w obiekcie 6 boksów, w których w dniu oględzin znajdował się sprzęt ogrodowy, ławki, drabiny, kosiarki, wiadra, fotele, rowery. Obiekt ten wyposażono w instalację elektryczną i wentylację mechaniczną. Z. C. oświadczył, że obiekt tworzy 12 wiat wykonanych zgodnie ze zgłoszeniem z dnia 21.08.2015r., a wiaty zostały posadowione na istniejącym korcie odkrytym, a podłoże zostało przystosowane do funkcji wiaty. Ponadto z odpowiedzi organu z dnia 9.09.2015r. wynika, że zamierzona inwestycja nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Inwestor wyraził pogląd, że jeśli kort był obiektem istniejącym, to można go rozbudować, bo taki charakter ma zadaszenie kortu, przy czym jeśli jest on usytuowany w granicy działki to warunkiem jest niezacienianie działki sąsiedniej, a wysokość do 4 m jest zgodna z m.p.z.p. i z przepisami ogólnymi. Ponadto zadaszenie kortu w postaci dwunastu wiat spełnia również wymogi art. 29 ust. 1 lit. 2c ustawy. Decyzją z dnia 26.08.2016r. organ I instancji nakazał Z. C., jako inwestorowi, wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – hali nad kortem tenisowym, na działce nr ewid. [...], [...]. W toku postępowania z odwoławczego organ II instancji ustalił, że oryginalna mapa złożona do Urzędu Miasta [...] wraz ze zgłoszeniem zamiaru budowy 12 wiat z dnia 19.08.2015r. różni się w sposób zasadniczy od mapy znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji, okazanej organowi przez inwestora oraz różni się od tej mapy, którą załączono do odwołania. Na mapie złożonej do Urzędu Miasta [...] narysowanych zostało bowiem 12 odrębnych wiat, oddzielonych od siebie pasami terenu równymi mniej więcej szerokości tych wiat. Natomiast na mapie znajdującej się w aktach sprawy, oraz na mapie załączonej do odwołania przedstawionych jest 12 obiektów ściśle przylegających do siebie i tworzących jeden duży prostokątny obiekt. Decyzją z dnia 26.10.2016r. organ odwoławczy uchylił ww. decyzję z dnia 26.08.2016r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – z uwagi na pominięcie A. C. jako strony postępowania, współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...], która złożyła zgłoszenie zamiaru budowy wspólnie ze Z. C. Ponadto w postępowaniu nie brał udziału właściciel działki nr ewid [...], a obiekt jest usytuowany w pobliżu granicy z tą działką. Wyrokiem z dnia 21.06.2017r. sygn. akt II SA/Ke 1083/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. C. na decyzję z dnia 26.10.2016r. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wypis z rejestru gruntów i ustalając właścicieli poszczególnych działek, a następnie zawiadomił A. C. oraz P. C. (właściciela działki nr ewid [...]) o postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] organ I instancji nakazał A. C. i Z. C., jako inwestorom, wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - hali nad kortem tenisowym, o konstrukcji stalowej, o wymiarach zewnętrznych w rzucie poziomym około 35,76 x 15,02 m na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] nr w [...]. W podstawie prawnej powołano art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290), zwanej dalej ustawą. Odwołanie od ww. decyzji wniósł Z. C., wskazując na naruszenie art. 29 ust 1 lit. 2c, art. 3 pkt 2 art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 50 i 51 ustawy, zasady zaufania obywateli do organów administracji, niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dotyczącego minimalnej odległości obiektu od granicy działki) oraz błędne ustalenia faktyczne. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła również A. C., wskazując na naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 8 i 9 K.p.a. poprzez pozbawienie jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym – wobec uchylenia się przez organ od obowiązku powiadomienia jej o kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodach i okolicznościach, w szczególności przypisania jej przez organ roli inwestora w przedmiotowej sprawie. Strona zarzuciła także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 50 § 1 K.p.a. oraz powieliła argumentację Z. C. W toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 21.03.2017r. Prezydent Miasta [...] poinformował organ II instancji, że ww. działka o nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym w m.p.z.p. "[...]" symbolem 1.MN.3, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 16 ust. 1). W granicach tego terenu, stosownie do § 16 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. dopuszcza się: budowę wolnostojących obiektów usług podstawowych z ograniczeniem do 100 m2 powierzchni użytkowej, z tym, że powierzchnia użytkowa usług podstawowych nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni działki budowlanej. Przez usługi podstawowe należy rozumieć "usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 100 m2, gastronomii, nieuciążliwe usługi dla ludności i drobne rzemiosło z wyłączeniem warsztatów naprawczo - mechanicznych, wulkanizacji, zakładów lakierniczych, blacharskich, betoniarskich, brukarskich, ślusarskich, tapicerskich, meblarskich, stolarskich, itp. Natomiast przez usługi nieuciążliwe "należy rozumieć usługi, których oddziaływanie na otoczenie nie przekracza granicy terenu inwestycji, bez względu na aktualny stan zabudowy, zagospodarowania i użytkowania otaczających terenów". Ustalono, że działka o nr ewid. [...] w obrębie 0026 ma powierzchnię 692,02 m2, powierzchnia zabudowy istniejącej hali stalowej nad kortem wynosi ok. 537,11 m2 co stanowi 77,6% powierzchni działki. Natomiast dla terenu oznaczonego na planie 1.MN.3, ustalono: maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy - 0,6 (§16 ust. 3 pkt 1 ww. miejscowego planu). Wskaźnik intensywności zabudowy dla ww. hali (suma powierzchni kondygnacji nadziemnej liczoną po zewnętrznym obrysie muru (zewnętrzny obrys hali) - 537,11 m2 do powierzchni działki - 692,02 m² wynosi 0,776, a więc jest większy niż dopuszczalny 0,6. Prezydent Miasta [...] wskazał, że jego zdaniem hala nad kortem tenisowym, o konstrukcji stalowej o wymiarach 35,76 x 15,02 m nie mieści się w cytowanym wyżej pojęciu usług nieuciążliwych – przez co narusza ustalenia § 16 ust. 2 pkt 2 oraz § 16 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. Oświadczeniami z dnia 22.06.2017r. Z. C. oraz A. C. potwierdzili, że byli wspólnie inwestorami przekrycia istniejącego kortu dwunastoma wiatami - zgodnie ze złożonym zgłoszeniem z dnia 21.08.2015r. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, przytoczył treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2c, art. 30 ust. 1 pkt 1, zwracając uwagę że A. i Z. C. dokonali w dniu 21.08.2015r. zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat, każda o powierzchni 45 m2 i przedstawili na mapie załączonej do zgłoszenia rysunek przedstawiający 12 odrębnych wiat oddzielonych od siebie pasami terenu równymi mniej więcej szerokości tych wiat. W odpowiedzi na to zgłoszenie organ architektoniczno - budowlany stwierdził, że budowa wiat takich jak przedmiotowe nie wymaga zgłoszenia i nie wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast w przedmiotowym przypadku na działce nie zostało wybudowanych 12 wiat oddzielonych od siebie, a ponadto brak podstaw by uznać, że na działce została wybudowana jedna duża wiata. Inwestorzy wybudowali bowiem obiekt posiadający powierzchnię około 537 m2, posiadający fundamenty w postaci stóp fundamentowych pod słupami, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, i posiadający dach. Obiekt ten, zdaniem organu, w pełni odpowiada definicji budynku określonej w przepisie art. 3 pkt 2 ustawy. Z art. 29 Prawa budowlanego wynika, że nie istnieje przepis zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku budowy budynku o powierzchni 537 m2, niezależnie od funkcji przez taki budynek pełnionej. Opisane zgłoszenie nie dawało nikomu żadnego uprawnienia do wybudowania jakiegokolwiek innego niż jedna lub więcej niż jedna wiat, ale nie stykających się ze sobą, z których każda nie przekroczy 50 m2. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę – czyli samowolnie – co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy. Słusznie przy tym organ I instancji nazwał wybudowany obiekt halą nad kortem tenisowym. Podczas oględzin w budynku zgromadzono sprzęty świadczące o jego użytkowaniu jako budynku gospodarczego – wobec czego była to próba obejścia przepisów i nie ulega wątpliwości, że budynek jest halą wybudowaną nad kortem tenisowym. Odnosząc się do wydania nakazu rozbiórki, bez wdrażania postępowania legalizacyjnego, organ wskazał jako przyczynę usytuowanie budynku względem granicy i przytoczył § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz.1422 ze zm.). W tym zakresie organ podkreślił, że na przedmiotowym terenie obowiązuje w chwili obecnej m.p.z.p., wg którego budynek położony jest na terenie zabudowy jednorodzinnej. Z ww. przepisów i szerokości działki większej niż 16 m, oraz długości budynku większej niż 5,5 m oraz wysokości wyższej niż 3 m wynika, że obiekt ten może być usytuowany w granicy z działką sąsiednią tylko wówczas gdy m.p.z.p. tak stanowi. Tymczasem z obowiązującego m.p.z.p. wynika, że na terenie 1.MN.3 (gdzie znajduje się budynek) dopuszcza się "remont, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, zachowując zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy jak dla obiektów noworealizowanych, przy czym odbudowa oraz rozbudowa i nadbudowa istniejącej zabudowy w granicy nie może zacieniać istniejącej i potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej". Zatem z ustaleń planu wynika możliwość istnienia budynków usytuowanych w granicy, ale tylko wtedy, gdy następuje rozbudowa nadbudowa lub przebudowa już usytuowanych w granicy budynków. Brak jest zapisu o możliwości wybudowania budynku usytuowanego w granicy. Niemniej jednak powyższe oznacza zgodę na sytuowanie obiektu w samej granicy lub w odległości 1,5 m od granicy i większej. Natomiast przepisy techniczno-budowlane nie przewidują, aby obiekt mógł być usytuowany nie w samej granicy i zarazem w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy – ponieważ pas ciągnący się 1,5 m od granicy ma służyć ewentualnej konserwacji ścian budynków na działkach sąsiednich. W związku z tym całkowicie zakazane jest usytuowanie budynku w odległościach od około 1,28 do około 0,80 m od granicy – czyli tak, jak usytuowany jest przedmiotowy budynek. Specyficzny charakter konstrukcji metalowej budynku uniemożliwia w tym przypadku potencjalną przeróbkę budynku mającą na celu zmianę odległości od granicy. Przeróbka taka wymagałaby bowiem rozebrania wszystkich elementów nośnych budynku i wykonania nowych, co przede wszystkim wykraczałoby poza pojęcie przeróbki i oznaczałoby budowę budynku od podstaw. Tym samym budynek narusza przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Niezależnie od powyższego wskazano również (powołując się na pismo organu samorządowego z dnia 21.03.2017r.) że wskaźnik intensywności zabudowy dla omawianej hali (suma powierzchni kondygnacji nadziemnej liczoną po zewnętrznym obrysie muru, w tym przypadku zewnętrzny obrys hali - 537,11 m2) do powierzchni działki - 692,02 m2 wynosi 0,776 – a więc wskaźnik intensywności zabudowy jest większy niż dopuszczalny wynoszący 0,6 określony w § 16 ust 3 pkt 1 m.p.z.p. Ponadto przepis § 16 ust 2 pkt 2 wyżej m.p.z.p. stanowi dla terenu 1.MN.3, że w granicach terenów, o których mowa w ust. 1, poza przeznaczeniem podstawowym dopuszcza się budowę wolnostojących obiektów usług podstawowych z ograniczeniem do 100 m2 powierzchni użytkowej, z tym, że powierzchnia użytkowa usług podstawowych nie może stanowić więcej niż 30 % powierzchni działki budowlanej. Z kolei przepis § 2 pkt 13 planu zagospodarowania stanowi, że ilekroć w uchwale jest mowa o usługach podstawowych - należy przez to rozumieć usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 100 m2, gastronomii, nieuciążliwe usługi dla ludności i drobne rzemiosło z wyłączeniem warsztatów naprawczo - mechanicznych, wulkanizacji, zakładów lakierniczych, blacharskich, betoniarskich, brukarskich, ślusarskich, tapicerskich, meblarskich, stolarskich, itp. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa hala nad kortem tenisowym nie mieści się w cytowanym wyżej pojęciu usług nieuciążliwych i zarazem przekracza graniczną powierzchnię 100 m2 oraz nie spełnia warunku nieprzekroczenia 30 % powierzchni działki przez powierzchnie usług – przez co hala zdecydowania narusza ustalenia § 16 ust. 2 pkt 2 planu. Odnosząc się do zarzutów odwołań organ stwierdził, że wywód dotyczący faktu zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat opiera się na przedstawionym przez skarżących, a całkowicie nieprawdziwym stwierdzeniu, że do złożonego zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat przedstawili oni na rysunku wiaty ściśle do siebie przylegające, tworzące jedną dużą wiatę o wymiarach 36 x 15 m. Jeśli chodzi zaś o wskazane w odwołaniach wyroki sądów administracyjnych (co do tego, że wiata nie musi być wolnostojąca), to dotyczyły one sytuacji opisanej w przepisie art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy w brzmieniu przed 28.06.2015r. kiedy to przepis ten stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2 przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przepis ten nigdy nie był odczytywany w ten sposób, że można było wykonać jedną wiatę o powierzchni na przykład 75 m2, uznając, że są to trzy wiaty do siebie przybudowane, z których każda ma powierzchnię zabudowy do 25 m. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. C. i A. C., zarzucając decyzji organu odwoławczego: 1. naruszenie: a) art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 9 oraz 11 K.p.a. poprzez brak przytoczenia podstawy prawnej decyzji przez organ II instancji, co oprócz naruszenia przepisów prawa procesowego określających formę decyzji, doprowadziło także do naruszenia zasad ogólnych postępowania, mianowicie zasady obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej i zasady przekonywania; b) art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i oparcie rozstrzygnięcia w oparciu o inny stan prawny, albowiem organ I instancji prowadził postępowanie w oparciu o przepisy prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 28.06.2015r., natomiast organ II instancji podjął rozstrzygnięcie w oparciu o brzmienie ww. ustawy obowiązujące od dnia 1.01.2017r., co w konsekwencji pozbawiło skarżących możliwości dwukrotnego zbadania ich sprawy; c) art. 8 K.p.a., a tym samym uchybienie zasadzie budzenia zaufania do władzy publicznej, w sytuacji gdy organ I instancji najpierw mając zgłoszenie zamiaru budowy 12 sztuk wiat, i dysponując przedłożonym przez skarżących załącznikiem - rysunkiem z planem rozmieszczenia wiat, z którego wyraźnie wynikało, iż będą one umiejscowione w jednym rzędzie, obok siebie, stwierdził w piśmie z 9.09.2015r., iż inwestycje nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, uznając je za bezprzedmiotowe, a następnie uznał konstrukcję wzniesioną przez skarżącego, odpowiadającą tej wskazanej na rysunku, za "inny obiekt" (hale nad kortem tenisowym będącą budynkiem), którego to uchybienia organ II instancji nie zauważył oraz w żaden sposób się do niego nie odniósł, co w konsekwencji daje podstawę do uznania że w pełni zaakceptował i zalegalizował taki stan rzeczy, a powinien na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w całości; d) art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów, argumentów oraz twierdzeń zawartych w odwołaniu skarżących w zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 50 i 51 ustawy, które powinny zostać szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji organu II instancji; e) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieumorzenie postępowania w całości ze względu na powyższe naruszenia prawa formalnego a także prawa materialnego, które zostały określone w pkt 2 niniejszej skargi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 50 i 51 ustawy poprzez ich niezastosowanie - skoro bowiem przedmiotowy obiekt wybudowany został w oparciu o zgłoszenie, w stosunku do którego nie tylko nie został wzniesiony sprzeciw, ale co więcej - uznano je za bezprzedmiotowe, stwierdzając, iż inwestycja w ogóle nie wymaga zgłoszenia, to nie można twierdzić, że został on wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, a obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było przeprowadzenie w oparciu o art. 50 i 51 ustawy postępowania naprawczego, celem doprowadzenia obiektu zrealizowanego na nieruchomości Inwestora do zgodności z prawem, jeśli nawet przedmiotowy obiekt został wybudowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine ustawy), tym samym organ II instancji powinien albo uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w całości albo przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia ale w oparciu o nową podstawę materialną tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 i ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy i tym samym zmienić przedmiot postępowania administracyjnego; b) art. 29 ust. 1 pkt 9 ustawy poprzez jego niezastosowanie, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m. in. kortu tenisowego - zatem organ II instancji winien rozważyć, czy przedmiotowa inwestycja, gdyby traktować ją nawet jako "zadaszenie" kortu tenisowego (czyli rozbudowę) nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, przepis bowiem nie różnicuje czy chodzi o korty zadaszone czy nie zadaszone, a tym samym organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w całości; c) art. 29 ust. 1 lit. 2c ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że przedmiotowa inwestycja w rzeczywistości była 12 wiatami, zgodnie ze zgłoszeniem, a zgodnie z powołanym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m², sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m² powierzchni działki, a inwestycja spełniała wszystkie te wymogi, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż wiata nie musi być obiektem wolnostojącym, co w konsekwencji powinno prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowanie w całości. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji – w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 145 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.", jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego - hali nad kortem tenisowym, o konstrukcji stalowej, o wymiarach zewnętrznych w rzucie poziomym około 35,76 m x 15,02 m na działce nr ewid. [...]przy ul. [...] w [...]. W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że postępowanie w sprawie niniejszej przed organem I instancji toczyło się w oparciu o przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 443). Natomiast postępowanie odwoławcze toczyło się na podstawie ustawy Prawo budowlane 1994r. w jego obecnym brzmieniu tj. obowiązującym od dnia 1.01.2017r., ustalonym ustawą z dnia 16.12.2016r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców. Zarówno w poprzednim jak i obecnym brzmieniu art. 28 ust 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W art. 29 tej ustawy określona została lista obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W brzmieniu do 31.12.2016r. art. 29 ust 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust 1 pkt 1 tej ustawy wynikało, że budowa wymienionych w art. 29 ust 1 pkt 2c wiat nie wymaga także zgłoszenia zamiaru budowy do organu architektoniczno - budowlanego. W aktualnym brzmieniu od dnia 1.01.2017r. art. 29 ust 1 pkt 2c ustawy ma identyczne brzmienie. Przepis art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy także zwalnia wiaty wymienione w art. 29 ust 1 pkt 2c z obowiązku zgłoszenia. W obecnym brzmieniu art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z przepisu art. 30 ust 1 pkt 1 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego wynika, że budowa wiat wymienionych w przepisie art. 29 ust 1 pkt 2 wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru budowy do organu architektoniczno - budowlanego. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie: po pierwsze, czy przedmiotowy obiekt stanowi wiatę (wiaty) czy też budynek odpowiadający definicji określonej w art.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, po drugie, czy sporny obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowanej, co z kolei determinowało ocenę prowadzonego przez organy postępowania i zakres podejmowanych przez nie czynności w sprawie. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Ponieważ niewadliwie ustalony przez organy stan faktyczny sprawy odpowiada zgromadzonym dowodom, Sąd rozpoznający sprawę niniejszą uznaje ustalenia faktyczne organów za własne. Z ustaleń tych wynika, że skarżący dokonali w dniu 21.08.2015r. zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat, każda o powierzchni 45 m2 i przedstawili na mapie załączonej do zgłoszenia rysunek przedstawiający 12 odrębnych wiat oddzielonych od siebie pasami terenu równymi mniej więcej szerokości tych wiat. W odpowiedzi na takie zgłoszenie organ architektoniczno - budowlany stwierdził, że budowa wiat takich jak przedmiotowe nie wymaga zgłoszenia i nie wymaga pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego w tym w szczególności z protokołów oględzin wynika natomiast, że na przedmiotowej działce inwestorzy nie wybudowali 12 wiat oddzielonych od siebie czy też jedną dużą wiatę, a zrealizowali obiekt o powierzchni około 537 m2, posiadający fundamenty w postaci stóp fundamentowych pod słupami, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadający dach. Obiekt ten, jak słusznie wskazuje organ, w pełni odpowiada definicji budynku określonej w przepisie art. 3 pkt 2 ustawy - hali wybudowanej nad kortem tenisowym. Zauważyć w tym miejscu należy, że argumentacja skarg wydaje się opierać się na przyjęciu, że obiekt stanowiący przedmiot postępowania jest wiatą (wiatami), z czym w żadnym wypadku nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skarżącym, w sprawie niniejszej mamy do czynienia nie z wiatą, czy też wiatami, lecz z jednym obiektem budowlanym, spełniającym wymogi budynku - określone w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem, oraz częściowy lub całkowity brak ścian. Warunków tych przedmiotowy obiekt nie spełnia. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w całości podziela stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.06.2017 r. o sygn. akt II OSK 575/17, LEX nr 2343319, w którym wskazano, że co prawda pojęcie wiaty, którym posługuje się art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie zostało zdefiniowane na gruncie tej ustawy, tym niemniej za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie lekkiej konstrukcji, fundamentów, dachu, posadowienie budowli na słupach oraz nieposiadanie ścian. Mając na uwadze prawidłowe ustalenia dokonane przez organ I instancji w toku oględzin brak podstaw by stwierdzić w odniesieniu do spornego obiektu – wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – spełnienie tego ostatniego wymogu. Należy zwrócić uwagę, że wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych skutkuje utworzeniem przestrzeni zamkniętej z jednoczesnym uzyskaniem osłony przez szkodliwym działaniem czynników klimatycznych, zabezpieczeniem przed wejściem niepowołanych osób oraz takimi czynnikami zewnętrznymi jak hałas, czy zapach. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że cechą rozróżniającą budynki od budowli, do których zaliczyć należy wiaty, jest między innymi wydzielenie pewnej przestrzeni przez przegrody budowlane, a funkcjonalnie za takie przegrody należy uznać ściany danego obiektu budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.03.2011r. sygn. akt II FSK 2053/09, LEX nr 1080006 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10.01.2011r. sygn. akt II SA/Gl 1267/10, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej CBOIS). Skarżący swoje stanowisko dotyczące faktu zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat, opierają na stwierdzeniu, że do złożonego zgłoszenia zamiaru budowy 12 wiat przedstawili oni na rysunku wiaty ściśle do siebie przylegające, tworzące jedną dużą wiatę o wymiarach 36 x 15 m. Z akt sprawy wynika jednak, że organy nadzoru budowlanego dysponowały kopią mapy stanowiącej załącznik, do zgłoszenia zamiaru budowy z dnia 19.08.2015r. i z mapy tej jednoznacznie wynika, że zgłoszone wiaty o wymiarach 3 x 15 m każda, były całkowicie odrębnymi obiektami oddzielonymi od siebie pasami terenu. Każda wiata miała zatem powierzchnię mniejszą niż 50 m2 i z tego powodu organ architektoniczno budowlany nie uznał inwestycji za wymagającą pozwolenia na budowę czy nawet zgłoszenia. Na etapie postępowania odwoławczego ustalono, że oryginalna mapa złożona do Urzędu Miasta [...] wraz ze zgłoszeniem zamiaru budowy 12 wiat z dnia 19.08.2015r. różni się w sposób zasadniczy od mapy znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji, okazanej organowi przez inwestora oraz różni się od mapy, którą załączono do odwołania. Na mapie złożonej do Urzędu Miasta [...] narysowanych zostało bowiem 12 odrębnych wiat, oddzielonych od siebie pasami terenu równymi mniej więcej szerokości tych wiat. Natomiast na mapie znajdującej się w aktach sprawy, oraz na mapie załączonej do odwołania przedstawiono 12 obiektów ściśle przylegających do siebie i tworzących jeden duży prostokątny obiekt. Ubocznie wskazać trzeba, że uprzednio Z. C. próbował zrealizować sporną inwestycję poprzez zgłoszenie w dniu 3.07.2015r. zamiaru wykonania na działkach wchodzących w skład posesji [...] robót polegających na budowie przekrycia kortu tenisowego ziemnego na okres zimowy o wymiarach 15 x 36 m i wysokości ściany bocznej 4 m (obiekt tymczasowy na okres do 120 dni do dnia 10.12.2015r.). Jednak w odniesieniu do tego zgłoszenia Prezydent Miasta [...] wniósł skuteczny sprzeciw – decyzją z dnia 22.07.2015r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych prawidłowo organy uznały, że przedmiotowy budynek został zrealizowany samowolnie - bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy. Właściwa jest też ocena organu, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 48 ust. 2 pozwalający na legalizację samowoli budowlanej. Zgodnie z tym przepisem legalizacja takiego obiektu jest możliwa w przypadku gdy budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo; b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W realiach rozpoznawanej sprawy trafnie organ orzekł rozbiórkę budynku bez wdrażania postępowania legalizacyjnego. Stosownie do § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz.1422) jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z kolei zgodnie z § 12 ust 2 tego rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast § 12 ust 3 ww. rozporządzenia stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271- 273, dopuszcza się: sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Należy wskazać, że na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a sporny budynek położony jest na terenie zabudowy jednorodzinnej. Trafnie organ wskazuje, że z przepisów tych oraz szerokości działki większej niż 16 m, oraz długości budynku większej niż 5,5 m oraz wysokości wyższej niż 3 m wynika, że przedmiotowy budynek może być usytuowany w granicy z działką sąsiednią tylko wówczas gdy plan zagospodarowania tak stanowi. W realiach sprawy niniejszej budynek znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu [...] zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w [...]. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa oraz obowiązuje zmiana do tego planu zatwierdzona Uchwałą Rady Miejskiej opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa. Budynek znajduje się na terenie oznaczonym według planu symbolem 1.MN.3. Z § 16 ust. 2 pkt 4 planu wynika, że na terenie 1.MN.3 dopuszcza się "remont, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, zachowując zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy dla obiektów noworealizowanych, przy czym odbudowa oraz rozbudowa i nadbudowa istniejącej zabudowy w granicy nie może zacieniać istniejącej i potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej". Słusznie zatem organ wskazuje, że z ustaleń planu wynika możliwość istnienia budynków usytuowanych w granicy, tylko wtedy, gdy następuje rozbudowa, nadbudowa lub przebudowa już usytuowanych w granicy budynków. Brak jest natomiast postanowień umożliwiających wybudowanie budynku usytuowanego w granicy. Zaznaczyć trzeba, że przepisy techniczno - budowlane nie przewidują usytuowania obiektu nie w samej granicy i zarazem w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy, gdyż pas 1,5 m od granicy ma służyć ewentualnej konserwacji ścian budynków na działkach sąsiednich. W tych okolicznościach, za właściwe należy uznać stanowisko organu, że zakazane jest usytuowanie spornego budynku w odległościach od około 1,28 do około 0,80 od granicy. Słusznie również organ zauważył, że charakter konstrukcji metalowej budynku, uniemożliwia w tym przypadku potencjalną przeróbkę budynku mającą na celu zmianę odległości od granicy. Przeróbka taka wymagałaby bowiem rozebrania wszystkich elementów nośnych budynku i wykonania nowych, co w efekcie oznaczałoby budowę budynku od podstaw. Reasumując, przedmiotowy budynek narusza przepisy techniczno - budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że wskaźnik intensywności zabudowy dla przedmiotowego budynku do powierzchni działki wynosi 0,776, a więc jest większy niż dopuszczalny wynoszący 0,6 - określony w § 16 ust 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z § 16 ust 2 pkt 2 tego planu, dla terenu 1.MN.3 w granicach terenów, o których mowa w ust. 1, poza przeznaczeniem podstawowym dopuszcza się budowę wolnostojących obiektów usług podstawowych z ograniczeniem do 100 m2 powierzchni użytkowej, z tym, że powierzchnia użytkowa usług podstawowych nie może stanowić więcej niż 30 % powierzchni działki budowlanej. Stosownie do § 2 pkt 13 planu, ilekroć w uchwale jest mowa o usługach podstawowych - należy przez to rozumieć usługi handlu o powierzchni sprzedaży do 100 m2, gastronomii, nieuciążliwe usługi dla ludności i drobne rzemiosło z wyłączeniem warsztatów naprawczo - mechanicznych, wulkanizacji, zakładów lakierniczych, blacharskich, betoniarskich, brukarskich, ślusarskich, tapicerskich, meblarskich, stolarskich, itp. W świetle powyższego, prawidłowo organ uznał, że przedmiotowa hala nad kortem tenisowym nie mieści się w pojęciu usług nieuciążliwych i zarazem przekracza graniczną powierzchnię 100 m2, oraz nie spełnia warunku nieprzekroczenia 30 % powierzchni działki przez powierzchnie usług, a w konsekwencji narusza ustalenia § 16 ust. 2 pkt 2 planu. Powyższe naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniały wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku bez uprzedniego prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Końcowo podzielić należy stanowisko organów, że budowa kortu tenisowego nie wymagała i nie wymaga obecnie pozwolenia na budowę, ale wymagała i nadal wymaga zgłoszenia. Natomiast budowa kortu tenisowego jest zupełnie innym przedsięwzięciem niż wybudowanie budynku nad kortem tenisowym. Z wymienionych wyżej względów również zarzuty naruszenia prawa materialnego są nieuzasadnione. Skoro podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.