II SA/Wr 809/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku Z. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi Z. D. na uchwałę Rady Miejskiej Wąsosza z 29 lipca 2022 r. Nr XLIV/316/22 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie miejscowości Wąsosz postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Z. D. (dalej jako: skarżący) pismem z [...] wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wąsosza z 29.07.2022 r. nr XLIV/316/22 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie miejscowości Wąsosz. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w całości z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Z. D. od kilku lat prowadzi na działce nr [...], stanowiącej jego własność, działalność gospodarczą w branży transportu towarów. Na tej działce czasowo parkuje pojazdy ciężarowe (zazwyczaj w nocy). Natomiast uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego (§ 9 ust. 1 pkt 2 lit. c) dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.MN/U dopuszcza jedynie miejsca parkingowe i garaże dla samochodów osobowych. Zdaniem wnioskodawcy, praktycznie doprowadzi to do uniemożliwienia mu prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ to transport towarów samochodami ciężarowymi jest jej głównym aspektem. Zdaniem skarżącego spowoduje to zaistnienie po jego stronie wymiernych szkód finansowych, jakie będą następstwem przyjętego miejscowego planu, które to będą już nie do zniwelowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., daje mimo to możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania aktu rady gminy uchwalającego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a tym samym uchwały będącej aktem prawa miejscowego, podlegającym opublikowaniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym w trybie określonym ustawą z 20.07.2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1461). Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z 25.08.2022 r. pod poz. 4138 i weszła w życie 14 dni od daty jej ogłoszenia w ww. publikatorze, tj. od 08.09.2022 r. Biorąc pod uwagę treść normy zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wskazać, że zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że Sąd nie może wstrzymać wykonania aktu lub czynności, jeżeli ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie albo jeżeli dotyczy to przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (por. np. B.Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008, s.158). Nadal też jest aktualne stanowisko wyrażone przez NSA w uchwale z 15.05.2000 r. w sprawie o sygn. akt OPS 1/00, według którego nie jest dopuszczalne wstrzymanie przez sąd wykonania aktów organu samorządu terytorialnego stanowiących przepisy powszechnie obowiązujące, ponieważ wykonanie aktu normatywnego polega w istocie na wprowadzeniu tego aktu w życie. Jeżeli więc akt zawierający przepisy prawa miejscowego wszedł w życie, to stał się obowiązującym prawem i nie może być mowy o wstrzymaniu jego wykonania. Zważając na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.