II SA/Wr 700/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. i W.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi W.M. i J.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego postanawia odmówić zasądzenia kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 27 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi W.M. i J.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt pierwszy sentencji) i zasądził od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt drugi sentencji). Pismem z dnia 2 października 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie) skarżący wnieśli - na podstawie art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 92 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 205 § 3 P.p.s.a. - o zasądzenie od organu kwoty 568,34 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu do Sądu na rozprawę, która odbyła się w dniu 27 września 2017 r., oświadczając, że do Sądu przyjechali z R. własnym samochodem marki Skoda Fabia o pojemności silnika 1400 cm3. Odległość w jedną stronę wynosi 340 km, odległość w obie strony - 680 km. Obowiązująca stawka za 1 km przebiegu samochodu wynosi 0,8358 zł. Zatem koszt przejazdu wynosi: 680 km x 0,8358 zł/km = 568,34 zł. Skarżący podnieśli, że wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego zgłosili przed zamknięciem rozprawy, bo już w skardze wszczynającej niniejsze postępowanie, zachowując tym samym prawo żądania zwrotu wszystkich należnych kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 623 oraz z 2017 r. poz. 85) (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (art. 210 § 1 P.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarżący wniosek o zasądzenie kosztów w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 2 października 2017 r., tj. o zasądzenie kosztów przejazdu na posiedzenie Sądu w dniu 27 września 2017 r., wnieśli po zamknięciu rozprawy. W tej sytuacji stosując przepis art. 200 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.