II SA/Wr 670/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku T. D. S.A. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. D. S.A. w K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

T. D. S.A. (dalej: strona skarżąca), w skardze na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] 2022 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wniosła o jego wstrzymanie. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie postanowienia generuje dla strony skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Podkreślono, że jest ona operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, i że galopująca inflacja, widmo stagflacji, obostrzenia pandemiczne i związane z tym uregulowania prawne generują po jej stronie konieczność ograniczania budżetu przeznaczonego na inwestycje. Ponadto rok do roku następuje obniżanie kapitału zakładowego spółki. Strona skarżąca podniosła również, że utrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu godzi w jej bezpieczeństwo związane z funkcjonowaniem na rynku energetycznym oraz może spowodować pogorszenie kondycji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, o ile podlega on wykonaniu. Wykonaniu podlegają natomiast akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu (czynności) przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego, przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności) nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu (czynności) wiąże się w związku z powyższym z koniecznością wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu lub czynności, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W okolicznościach sprawy strona skarżąca wskazała, że z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązać się będzie konieczność poniesienia przez nią znacznych kosztów. Przedstawione przez stronę skarżącą argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych celem wykonania decyzji administracyjnej nie ma charakteru nieodwracalnego. Skarb Państwa ponosi bowiem odpowiedzialność odszkodowawczą za szkody wyrządzone decyzją niezgodną z prawem. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 XII 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. CBOSA). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do powołania przedstawionych wyżej okoliczności. Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została więc przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.